ΟΣΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΕΣ ΣΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΟΥ ΣΚΑΪ

Το τελευταίο διάστημα έχει ανοίξει στο δημόσιο διάλογο πολύ έντονα το ζήτημα του ασύλου, κυρίως  ως μια μορφή αντιπαράθεσης μεταξύ  της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την Νέα Δημοκρατία. Από την  μια η κυβέρνηση σε μια συνολικότερη προσπάθεια της  να χτίσει ένα δημοκρατικό προφίλ ήρθε με τον νόμο Γαβρόγλου να κατοχυρώσει την έννοια του ακαδημαϊκού ασύλου δίνοντας ωστόσο τη δυνατότητα σε κάθε Πρύτανη να καλεί τις δυνάμεις καταστολής όταν αυτός το κρίνει αναγκαίο. Από την άλλη μεριά η Νέα Δημοκρατία και τα συστημικά ΜΜΕ προβάλλουν συνεχώς μία εικόνα ασύλου ανομίας (με στοχευμένη σύνδεση βλ. διακίνηση ναρκωτικών δίπλα στις σχολές, ληστείες στο κέντρο της Αθήνας, άνοιγμα πολιτικού στεκιού στη Φιλοσοφική) συμβάλλοντας έτσι σε μία κατεύθυνση πλήρους κατάργησης του ασύλου και προσπαθώντας να πλήξουν την εικόνα της κυβέρνησης προεκλογικά. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ απάντησε στην κριτική την οποία δέχεται με το πρόσφατο πόρισμα Παρασκευόπουλου, το οποίο αποτελεί τομή στην αυταρχικοποίηση των ιδρυμάτων και των οργάνων διοίκησης του, καθώς εξισώνει αδικήματα του ποινικού δικαίου με πολιτικές και συλλογικές δράσεις εντός του Πανεπιστημίου. Προβάλλοντας έτσι μία συνολική κατεύθυνση ενός πλήρους αποστειρωμένου Πανεπιστημίου από κάθε πολιτική, πολιτιστική και συλλογική διεργασία.

Μέσα σε όλα αυτά ,είδαμε τον Δήμο Αθηναίων το καλοκαίρι να παίρνει την απόφαση να μεταφέρει τον χώρο διακίνησης ναρκωτικών από το Πεδίο του Άρεως στην είσοδο της ΑΣΟΕΕ στην οδό Αντωνιάδου. Η κίνηση αυτή είχε ως στόχο να ικανοποιήσει το αίτημα μερίδας δημοτών για ένα «καθαρό» Πεδίον του Άρεως εν όψει δημοτικών εκλογών τον ερχόμενο Μάιο. Παράλληλα εντάσσεται σε ένα συνολικότερο σχέδιο αναδιάρθρωσης του αστικού τοπίου που περιλαμβάνει την  υποβάθμιση της ευρύτερης περιοχής με στόχο να πέσουν οι τιμές των ακινήτων  ώστε να τα εκμεταλλευτούν στο μέλλον ξένα επενδυτικά funds.Ταυτόχρονα η κατάσταση που διαμορφώθηκε συμβάλλει στην δημιουργία κλίματος τρομοκρατίας  ώστε να απονομιμοποιηθεί το  άσυλο στη συνείδηση των φοιτητών.

Σε ίδια κατεύθυνση κινήθηκε και η σύγκλητος της ΑΣΟΕΕ η οποία εξέδωσε μια σειρά από αντιδραστικές ανακοινώσεις  ως ένδειξη διαμαρτυρίας για το ζήτημα της ύπαρξης τοξικοεξαρτημένων ατόμων στην είσοδο της σχολής,  οι οποίες ανήγαγαν το ζήτημα σε θέμα αισθητικής και κύρους του πανεπιστημίου ενώ κορύφωση αυτής της λογικής  αποτέλεσε το lock out της σχόλης. Το κλείσιμο της σχόλης από την σύγκλητο διέπεται από βαθιά αντιδημοκρατικά και αυταρχικά χαρακτηριστικά καθώς κάτι τέτοιο θα έπρεπε  να συμβαίνει μόνο με απόφαση του φοιτητικού συλλόγου. Οι κινήσεις αυτές έρχονται να συμβάλλουν σε μια κατεύθυνση υποβάθμισης και απονομιμοποίησης του ασύλου, να δώσουν τροφή στην αντιπαράθεση κυβέρνησης αντιπολίτευσης και να εξυπηρετήσουν επικοινωνιακά παιχνίδια, χρησιμοποιώντας την κοινωνικά ευπαθή ομάδα  των τοξικοεξαρτημένων.

Το φαινόμενο της τοξικοεξάρτησης πρέπει να το εξετάζουμε ως ένα ευρύτερο κοινωνικό θέμα το οποίο εντείνεται σε περιόδους οικονομικής κρίσης όπου οι συνθήκες διαβίωσης, ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα, συνεχώς δυσχεραίνονται. Σαφώς η τοξικοεξάρτηση είναι ένα πολυπαραγοντικό φαινόμενο με δεδομένες τις κοινωνικές προεκτάσεις όσον αφορά τη στιγμή που εγκαθίσταται και εκδηλώνεται σε κάποιο άτομο και δεν χωρά σε αυτό το γεγονός μια μονοδιάστατη εξήγηση. Παρατηρούμε τη πλήρη αδιαφορία τόσο των κυβερνήσεων όσο και των δημοτικών αρχών ,αφού οι δομές(περίθαλψης – απεξάρτησης – επανένταξης)  οι οποίες δεν αποτελούσαν προτεραιότητα ακόμα και σε προμνημονιακές εποχές ,με το ξέσπασμα της κρίσης οι περισσότερες συρρικνώθηκαν και έκλεισαν.  Αποτέλεσμα, ο αριθμός των τοξικοεξαρτημένων να αυξάνεται, και λόγω έλλειψης υποδομών πολλοί από αυτούς να βρίσκουν προσωρινή στέγη και τροφή σε σχολές όπως η ΑΣΟΕΕ. Σαν φοιτητές θα πρέπει να  συγκρουστούμε με το δόγμα του κοινωνικού κανιβαλισμού που ορίζει τον αδύναμο ως αντίπαλο και δεν αναδεικνύει τη σχέση εκμεταλλευτή-εκμεταλλευόμενου, προτάσσοντας την κοινωνική αλληλεγγύη.

Στη βάση του ότι το πανεπιστήμιο, αν και ξεχωριστός κοινωνικός χώρος , δεν είναι αποκομμένος από την υπόλοιπη κοινωνία αλλά σε συνεχή αλληλεπίδραση με αυτή, οι φοιτητές δεν είναι χρυσόψαρα κλεισμένα σε μια γυάλα, απομονωμένα και με παραμορφωμένη αντίληψη του περιβάλλοντος. Συνεπώς  η πολιτικοποίηση και η ενασχόληση του κόσμου δεν περιορίζεται αποκλειστικά σε εκπαιδευτικά ζητήματα αλλά ο πολιτικός λόγος που εκφέρεται μέσα στα πανεπιστήμια αφορά και πτυχές του κεντρικού πολιτικού σκηνικού και κοινωνικών ζητημάτων. Αντίστοιχα και οι διεκδικήσεις των φοιτητών εμπεριέχουν πέρα από τα φοιτητικά και ευρύτερα λαϊκά αιτήματα.

Πρέπει να γίνει κεκτημένο του κάθε φοιτητικού συλλόγου η πολιτική και ιδεολογική κατοχύρωση του ασύλου μέσα από τις συλλογικές του διαδικασίες ώστε η σχολή μας να γίνει ένας ζωντανός κοινωνικός χώρος όπου οι φοιτητές-τριες θα σπουδάζουν, θα διαμορφώνουν πολιτική άποψη, θα συζητούν και θα αποφασίζουν.

Advertisements

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ

Συμπληρώνονται 45 χρόνια από την εξέγερση του  Πολυτεχνείου, η όποια αποτέλεσε  την αρχή του τέλους της χούντας. Δεν ήταν υπόθεση μιας χούφτας φοιτητών αλλά ένας μαζικός ξεσηκωμός των εργατών και της νεολαίας. Αναδείχτηκε το πώς τα πανεπιστήμια μπορούν να αποτελέσουν κέντρα αγώνα τόσο των φοιτητών, όσο και ολόκληρης της  κοινωνίας και  το πως το φοιτητικό κίνημα μπορεί να συνδέεται με το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα , το εργατικό , το αντιφασιστικό και μπορεί να αποτελέσει τον καθοριστικό παράγοντα για μια ολόκληρη κοινωνική εξέγερση. Σε μια περίοδο όπου η επίθεση στην παιδεία εντείνεται δημιουργείται η ανάγκη να εμπνευστούμε από τους αγώνες του χτες για να δώσουμε τους αγώνες της γενιάς μας.

Τόσα χρονιά μετά το σύνθημα «ψωμί-παιδεία-ελευθερία» είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

ΨΩΜΙ: Η μνημονιακή περίοδος έχει αφήσει το στίγμα της στην ελληνική κοινωνία και στην νεολαία. Ενώ το «τέλος των μνημονίων» που ευαγγελίζεται η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν συνεπάγεται το τέλος της επιτήρησης και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας . Πιο συγκεκριμένα βλέπουμε να συνεχίζεται το ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου (Ελληνικό, ΟΣΕ, ακόμα και το νερό), η περαιτέρω συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους καθώς και ο εργασιακός νόμος που έρχεται να καταβαραθρώσει τις εργασιακές σχέσεις, να ποινικοποιήσει τη συνδικαλιστική δράση και να καταργήσει τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

ΠΑΙΔΕΙΑ: Παράλληλα στην παιδεία παρατηρούμε να εντείνεται η συνεχιζόμενη  επίθεση στην εργασιακή προοπτική της νεολαίας και στον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου.  Κάτι το οποίο αναδεικνύεται μέσω της απόσπασης της διδακτικής επάρκειας από τα πτυχία στις καθηγητικές σχολές , την απόσπαση επαγγελματικών δικαιωμάτων από τις πολυτεχνικές σχολές, τις διασπάσεις και συγχωνεύσεις τμημάτων και σχολών και τη συνεχή μετακύληση του κόστους σπουδών στους φοιτητές. Ενώ στην ΑΣΟΕΕ  το βλέπουμε μέσω της κατάργησης της πτυχιακής εξεταστικής σε συνδυασμό με μια σειρά ανδιαρθρωτικών τομών που έχουν εφαρμοστεί τα προηγούμενα χρόνια( αλυσίδες , ECTS, χαμηλά όρια δήλωσης μαθημάτων , υποχρεωτικές εργασίες , κλπ) , έρχεται να εντατικοποιήσει περαιτέρω την φοιτητική καθημερινότητα .

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:   Το άσυλο είναι κεκτημένο των αντιδικτατορικών αγώνων και συμπυκνώνει τα αιτήματα της κοινωνίας για ένα Πανεπιστήμιο κέντρο αγώνα και χώρο ελεύθερης έκφρασης. Τα τελευταία χρόνια η κουβέντα για το πανεπιστημιακό άσυλο έρχεται στο προσκήνιο με όλο και πιο αντιδραστικούς όρους , κάτι που βλέπουμε και στην ΑΣΟΕΕ με δυνάμεις καταστολής να παραβιάζουν πολιτικά στέκια και να διαλύουν το αυτοδιαχειριζόμενο κυλικείο της σχολής, είτε ακόμα και με τη μεταφορά κυκλωμάτων διακίνησης ναρκωτικών δίπλα στις σχολές. Ακόμα, αυτό μπορεί να φαίνεται και με την εφαρμογή «λοκ-αουτ» και κλεισίματα σχολών από πλευράς Πρυτάνεων-Συγκλήτου πριν από διαδικασίες Γενικών Συνελεύσεων  και χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους τις αποφάσεις των φοιτητών.

Μέσα στη δίνη όλων αυτών που συμβαίνουν γύρω μας, ο αγώνας του Πολυτεχνείου αφήνει πολύτιμη παρακαταθήκη το μήνυμα του. Το μήνυμα του ότι η συλλογική πάλη, ο αγώνας που προέρχεται από κάθε έναν μαθητή, φοιτητή, εργαζόμενο και άνεργο που βλέπει το μέλλον του αβέβαιο, είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Ο δρόμος αυτός δεν μπορεί παρά να είναι ριζοσπαστικός μέσα στις σχολές αλλά και έξω.

Το Πολυτεχνείο δεν χρειάζεται βαρύγδουπα λόγια για “δημοκρατία και διαφάνεια” και εκθέσεις βιβλίων για να έχει τον χώρο που του αξίζει στο σήμερα. Το Πολυτεχνείο αναπνέει στις συλλογικές διαδικασίες, στις γενικές συνελεύσεις, στις πορείες… Εκεί που ο κόσμος που πλήττεται συνειδητοποιεί ότι για να τα καταφέρει χρειάζεται και το διπλανό του, εκεί που η αμφισβήτηση και η δυσαρέσκεια γίνεται πράξη, εκεί που η ζωντανή κουβέντα και οι συλλογικές δράσεις ξεπερνούν τους πεφωτισμένους εκπροσώπους… εκεί που η ομορφιά του αγώνα δημιουργεί τα υλικά από τα οποία θα φτιάξουμε το δικό μας μέλλον… 

Μα καλά, εγώ πότε θα πάρω πτυχίο;

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, ερχόμαστε όλοι αντιμέτωποι με το νέο ακαδημαϊκό έτος. Για κάποιους από εμάς αυτό μπορεί να έρχεται μετά από μια δύσκολη εξεταστική περίοδο και για κάποιους να αποτελεί την πρώτη επαφή με τη σχολή και την φοιτητική καθημερινότητα. Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε μία σταδιακή χειροτέρευση των ρυθμών σπουδών μας μέσω της εφαρμογής διάφορων μεταρρυθμίσεων και αναδιαρθρωτικών τομών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Διάφορες πτυχές της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που επέφερε ο νόμος Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου από το 2011 και μετά ( ως συνέχεια των κατευθύνσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των πολιτικών των κυβερνήσεων) ολοκληρώθηκαν και με τον περσινό νόμο Γαβρόγλου. Κύριοι κόμβοι αυτής της αναδιάρθρωσης είναι οι διάφορες αλλαγές στα προγράμματα σπουδών, η περαιτέρω εντατικοποίηση και εξειδίκευση, η διάσπαση των ενιαίων πτυχίων και των επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία (καθηγητικές σχολές με διδακτική επάρκεια), η συνεχής προώθηση της επανακατάρτισης και των προγραμμάτων δια βίου μάθησης και η κανονικοποίηση διδάκτρων στα μεταπτυχιακά. Βέβαια, αυτή μπορεί να έχει εφαρμοστεί ή να εφαρμόζεται με διαφορετικό τρόπο ανά σχολή, ή ακόμα και ανά τμήμα.

Πιο συγκεκριμένα, στην ΑΣΟΕΕ, βλέπουμε διάφορες μεταρρυθμίσεις που δυσκολεύουν όλο και περισσότερο τους όρους φοίτησης μας. Η ύπαρξη μαθημάτων-αλυσίδων στα περισσότερα τμήματα, δηλαδή προαπαιτούμενα μαθήματα τα οποία αν δεν περάσεις, δεν μπορείς να δώσεις τα συνδεδεμένα μαθήματα στα επόμενα εξάμηνα(π.χ. Λογιστική 1, Λογιστική 2 κ.λπ.), οδηγούν στην παράταση του χρόνου σπουδών, αφού μας περιορίζει από το να τα παρακολουθούμε ή να τα δίνουμε μαζί στις εξεταστικές. Επιπλέον, σε κάποια τμήματα υπάρχει μικρό όριο δήλωσης μαθημάτων ανά εξάμηνο, ή ακόμα και αυτόματη δήλωση των μαθημάτων (βλ. Στατιστική). Όλα αυτά έρχονται να συνδυαστούν με φαινόμενα καθηγητικής αυθαιρεσίας (π.χ. μαζικά ‘’κοψίματα’’) και με ένα μεγάλο φορτίο εργασιών και υποχρεωτικών προόδων ανά εβδομάδα, που δυσχεραίνουν την  καθημερινότητά μας με αποτέλεσμα να μην έχουμε χρόνο για τα υπόλοιπα ενδιαφέροντά μας και διάφορα ζητήματα σχολής.

Ακόμα, ειδικότερα στα τμήματα της Πληροφορικής και της Στατιστικής εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια το σύστημα των πιστωτικών μονάδων. Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα σύστημα βάσει το οποίο θα παίρνουμε πτυχίο, όχι ανάλογα με τον αριθμό των περασμένων μαθημάτων, αλλά με βάση το σύνολο των πιστωτικών μονάδων όπου έχουμε συλλέξει. Αυτό σημαίνει ότι ο κάθε πτυχιούχος θα ‘χει παρακολουθήσει διαφορετικά μαθήματα με αποτέλεσμα την δημιουργία διαφορετικών κατηγοριών πτυχιούχων. Το πτυχίο μετατρέπεται σε ατομικό φάκελο προσόντων πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα μπορούμε να διαπραγματευτούμε συλλογικά για τους όρους με τους οποίους θα δουλεύουμε (όπως μισθοί, συνθήκες εργασίας).

Τον τελευταίο χρόνο παρατηρούμε και την σταδιακή κατάργηση της πτυχιακής εξεταστικής. Πρόκειται για κάτι που αφορά τα μεγαλύτερα έτη (δηλαδή 8ο εξάμηνο και μετά) , αφού ορίζεται ως η δυνατότητα να δίνουμε όλα τα χρωστούμενα μαθήματα μετά την περίοδο της κανονικής εξεταστικής. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την καθυστέρηση λήψης πτυχίου, σε μία συγκυρία όπου πολλοί φοιτητές προσπαθούν να βγουν νωρίτερα στην αναζήτηση εργασίας.

Έτσι, διαμορφώνεται ένα νέο μοντέλο full-time, πλήρως εντατικοποιημένου, φοιτητή, ο οποίος θα ασχολείται μόνο με τις σπουδές  του θυσιάζοντας την κοινωνική και προσωπική του ζωή, εξαλείφοντας τελείως τον ελεύθερο του χρόνο, αδυνατώντας να ασχοληθεί με πολιτιστικές, αθλητικές και πολιτικές δραστηριότητες. Ο full-time φοιτητής και αυριανός εργαζόμενος  που προσπαθούν να διαμορφώσουν θα είναι πειθήνιος και υπάκουος σήμερα στους καθηγητές του αύριο στους εργοδότες του, χωρίς να αντιστέκεται στις αλλαγές που δυσχεραίνουν και επηρεάζουν άμεσα τη ζωή του.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες που διαμορφώνονται είναι αναγκαίο να δρούμε και να αγωνιζόμαστε συλλογικά. Η απάντηση δεν βρίσκεται στην εσωτερίκευση των προβληματισμών μας και στην ατομική διεκδίκηση. Με κύριο όχημα τον φοιτητικό σύλλογο είναι απαραίτητο να συζητήσουμε και να βρούμε από κοινού τους τρόπους διεκδίκησης και υπεράσπισης των συμφερόντων μας. Έτσι ώστε, μέσω συλλογικών αγώνων, να  κάνουμε το πανεπιστήμιο το χώρο που θα σπουδάζουμε δωρεάν, με ανθρώπινους ρυθμούς και το πτυχίο μας να μας κατοχυρώνει μια θέση στην αγορά εργασίας.

Κόντρα στον ατομικό δρόμο, εμείς προτάσσουμε το συλλογικό!

ΓΙΑ ΤΟΝ ΖΑΚ

Παρασκευή 21 Σεπτέμβρη, λιντσαρίστηκε  μέχρι θανάτου ένας άνθρωπος ,αλλά για κάποιους ήταν ακόμη ένα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας. Αναφερόμαστε στο περιστατικό δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου το οποίο έχει νόημα να το δούμε σε δύο επίπεδα, το περιστατικό εκείνη την ώρα και την κουβέντα που πυροδοτήθηκε μετά.

Για αρχή, πριν αποκαλυφθεί η ταυτότητά του ουσιαστικά έχουμε έναν άνθρωπο ο οποίος  δολοφονείται από βιαιότατο ξυλοδαρμό στην προσπάθειά του να διαφύγει από ένα κοσμηματοπωλείο της Ομόνοιας. Το πρώτο μέρος της δολοφονικής επίθεσης έγινε από τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού και άλλον έναν και ολοκληρώθηκε με ένα δεύτερο λιντσάρισμα από την πλευρά της αστυνομίας που άσκησε έντονη αυθαίρετη βία. Αυτό το περιστατικό, το οποίο διεξήχθη μπροστά στα μάτια πολλών περαστικών, αναδεικνύει την παρακμή στην οποία έχει επέλθει η κοινωνία. Σε μια κοινωνία όπου κυριαρχεί το ατομικό συμφέρον και η ατομική δράση ,ο άνθρωπος καταλήγει να αποξενώνεται από το αίσθημα του συλλογικού και να εκφράζονται φαινόμενα κοινωνικού κανιβαλισμού και κοινωνικού ρατσισμού. Μπροστά στη διασφάλιση της ατομικής ιδιοκτησίας και περιουσίας φαίνεται η ανθρώπινη ζωή να έχει μικρότερη μετρήσιμη αξία ή ακόμα και μηδενική.

Στη συνέχεια επήλθε ένα άλλο είδος λιντσαρίσματος μετά το θάνατό του με αφορμή την αποκάλυψη της ταυτότητάς του. Ο Ζακ ήταν ομοφυλόφιλος, οροθετικός ,μέλος της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και γνωστός στον ενεργό αγώνα για τη προάσπιση των δικαιωμάτων της. Πλάι με τη δημοσιοποίηση της ταυτότητάς του υπήρξαν κάποιες υπόνοιες τοξικοεξάρτησης. Με βάση αυτά τα στοιχεία, , αυτή η δολοφονική επίθεση έγινε περισσότερο αποδεκτή στα μάτια της κοινωνίας και στο διάλογο της δημόσιας σφαίρας. Αν ο Ζακ ήταν ένας ‘’νοικοκύρης’’, οικογενειάρχης, επιχειρηματίας ,οι αντιδράσεις θα ήταν περισσότερες και το περιστατικό αυτό θα αποτελούσε με ξεκάθαρο τρόπο μια φρικτή δολοφονία. Ζούμε σε μια κοινωνία όπου καθημερινά περιθωριοποιούνται και στιγματίζονται διάφορες κοινωνικές ομάδες , που δεν εντάσσονται στα στενά πλαίσια της κανονικότητας  και καταλήγουν να αντιμετωπίζονται ως εχθρός.

Αυτό το περιστατικό όπως και πολλά άλλα δείχνουν ότι βιώνουμε μια σταδιακή φασιστοποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Εμείς ως νεολαία έχουμε χρέος, πέρα από την αντιμετώπιση διαφόρων φασιστικών μορφωμάτων, να δίνουμε και συνεχή μάχη απέναντι σε φαινόμενα κοινωνικού εκφασισμού που διαποτίζουν την καθημερινότητα μας  μέσα στους χώρους που ζούμε και αναπνέουμε, όπως είναι οι γειτονιές, οι χώροι εργασίας και το πανεπιστήμιο. Να παλέψουμε ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό,το ατομικό συμφέρον, την αποσυλλογικοποίηση , ενάντια στην κοινωνία της αποξένωσης και του ατομισμού!

ΑΝΤΙΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑΤΟΣ

Το συγκεκριμένο κείμενο αποσκοπεί στην παρουσίαση συγκεκριμένων ζητημάτων και εκφάνσεων της καθημερινότητας του πανεπιστημίου .Σύντομα αντιλαμβανόμαστε ότι το πανεπιστήμιο δεν είναι ένας χώρος που διεξάγονται μαθήματα και εξετάσεις, αποκομμένος από την υπόλοιπη κοινωνία , αλλά βρίσκεται σε άμεση αλληλεπίδραση με αυτή.

Αρχικά, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι με την εγγραφή μας στη σχολή, γραφόμαστε αυτόματα και στο Φοιτητικό Σύλλογο.Ως μέλη του φοιτητικού συλλόγου ορίζονται όλοι οι φοιτητές του ΟΠΑ. Η ύπαρξη των Φοιτητικών Συλλόγων οφείλεται στην ανάγκη που γεννήθηκε στους φοιτητές, να συζητούν και να διατυπώνουν ενιαία αποφάσεις σε κάθε ζήτημα που προκύπτει, είτε της σχολής είτε ευρύτερο. Δύο είναι οι σημαντικότερες διαδικασίες που διεξάγονται εντός του Φοιτητικού Συλλόγου:

 

ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ (Γ.Σ.) : αποτελούν το πιο αμεσοδημοκρατικό όργανο του φοιτητικού συλλόγου κι αυτό γιατί δίνουν τη δυνατότητα σε κάθε φοιτητή -ανεξάρτητα απ’ το αν ανήκει σε κάποια φοιτητική παράταξη η σχήμα –να εκφράσει την άποψή του μέσω της τοποθέτησής του .Η Γ.Σ. διεξάγεται κάθε φορά που το απαιτεί η συγκυρία και αποτελεί μία δυναμική διαδικασία μέσω της οποίας ανταλλάσσονται απόψεις και τελικά ο Φοιτητικός Σύλλογος αποφασίζει για το πως  θα δράσει(συμμετοχή σε καταλήψεις-κινητοποιείς-διαδηλώσεις)  .

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ (Δ.Σ.) : Στην ουσία πρόκειται για ένα όργανο του Φοιτητικός Σύλλογος που αποτελείται από 11 έδρες, οι οποίες προκύπτουν από τις ετήσιες φοιτητικές εκλογές και κατανέμονται αναλογικά με το ποσοστό της κάθε πολιτικής δύναμης. Το Δ.Σ. είναι υπόλογο στις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων, συγκαλείται για να ορίζει αυτές καθώς και για να αποφασίσει γύρω από ορισμένα ζητήματα όταν αυτές δεν είναι εφικτές. Τη διαδικασία του Δ.Σ. μπορεί να παρακολουθήσει οποιοσδήποτε φοιτητής.

Ωστόσο στο φοιτητικό σύλλογο της ΑΣΟΕΕ παρατηρούμε μια συνεχή προσπάθεια υποβάθμισης και εκφυλισμού των διαδικασιών του από τις καθεστωτικές δυνάμεις των ΠΑΣΠ-ΔΑΠ. Συγκεκριμένα, βλέπουμε τη χρόνια αποχή τους από τις γενικές συνελεύσεις, την πραγματοποίηση των ΔΣ χωρίς την ενημέρωση του συλλόγου και ως αποκορύφωμα την περσινή μη διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών με δική τους ευθύνη. Οι παραπάνω ενέργειες στοχεύουν στην αδρανοποίηση ,την αποπολιτικοποίηση των φοιτητών και την απομάκρυνσή τους από τα φλέγοντα ζητήματα της φοιτητικής τους καθημερινότητας.

Αναλυτικότερα, η φοιτητική καθημερινότητα στην ΑΣΟΕΕ συνεχώς εντατικοποιείται με την κατάργηση της πτυχιακής εξεταστικής ,θέσπιση πιστωτικών μονάδων(ECTS), υποχρεωτικές εργασίες, αλυσίδες μαθημάτων, μαθήματα 9 με 9,χαμηλό όριο δήλωσης μαθημάτων,κλπ(εφαρμόζονται διαφορετικά ανά τμήμα) . Και όλα αυτά την στιγμή που καλούμαστε να βγούμε στην αγορά εργασίας με ένα πτυχίο το οποίο χάνει συνεχώς τη διαπραγματευτική του δυνατότητα λόγω των εργασιακών συνθηκών που έχουν επιβάλλει οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών.

Για να απαντήσουμε σε όλα αυτά,είναι αναγκαία η επιστροφή του πολιτικού διαλόγου στο σύλλογο, η συμμετοχή όλων των φοιτητών στις θεσμοθετημένες διαδικασίες του αλλά και στις συνελεύσεις τμημάτων(οικονομικού,πληροφορικής,κλπ), οι οποίες έχουν ως στόχο να συγκεντρώνουν τα προβλήματα του τμήματος και να τροφοδοτούν τις γενικές συνελεύσεις.

Εμείς ,ως Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση ,είμαστε φοιτητές που αποφασίσαμε από κοινού να συλλογικοποιήσουμε σε ανώτερο επίπεδο τους προβληματισμούς μας και την πολιτική μας πρακτική παρεμβένοντας στην ΑΣΟΕΕ. Πρόκειται για  ένα ανεξάρτητο αριστερό σχήμα που δρα εντός του κοινωνικού χώρου της ΑΣΟΕΕ. Η δομή και λειτουργία των σχημάτων είναι τέτοια ώστε να επιτρέπει την ισότιμη και αμεσοδημοκρατική λήψη των αποφάσεων του σχήματος. Συγκεκριμένα, ένα σχήμα συνεδριάζει ανά τακτά χρονικά διαστήματα ώστε να καθορίσει τη δράση του και όλα τα άτομα που παρεμβαίνουν σε αυτό έχουν ίση συμμετοχή στη λήψη μιας απόφασης.  Ως σχήμα συμμετέχουμε στην πανελλαδική δικτύωση των σχημάτων της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης(ΕΑΑΚ). Ζητούμενο για εμάς αποτελεί η παραγωγή πολιτικής που θα στρέφει το ενδιαφέρον της στις ανησυχίες της κοινωνίας, θα προσβλέπει την σύνδεση των φοιτητικών και κοινωνικών κινημάτων μετουσιώνοντας τις ανησυχίες μας σε αγώνες ενάντια σε όσους έρχονται να πλήξουν τα συμφέροντά μας.

Σε αυτό το πλαίσιο συμμετέχουμε και στην Ενωτική Πρωτοβουλία ΑΣΟΕΕ, με στόχο την μέγιστη συσπείρωση των αριστερών σχημάτων εντός της σχολής με σκοπό την ανασυγκρότηση του συλλόγου, αλλά και την ανασύνθεση της φοιτητικής αριστεράς. Με αυτό τον τρόπο παλεύουμε συλλογικά και δίνουμε τόσο τις μάχες του σήμερα στη σχολή μας αλλά και στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες!

Σε όσους θέλουν να επιβιώνουμε, ανάχωμα οι αγώνες μας για ζωή!

Η περίοδος που βρισκόμαστε χαρακτηρίζεται από την ένταση των πολεμικών συγκρούσεων και την όξυνση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων , πράγμα που αντικατοπτρίζεται  κυρίως στην κατάσταση στη Συρία, με τις τελευταίες εξελίξεις να θέλουν την επέμβαση της Αμερικής και της Τουρκίας, να οξύνει τις πολεμικές συρράξεις. Αυτή η κατάσταση επηρεάζει και επηρεάζεται από την Ελλάδα, η οποία ως μέλος του ΝΑΤΟ έχει αναβαθμίσει το ρόλο της στη Μεσόγειο , με την αύξηση των εξοπλιστικών δαπανών και την αναβάθμιση της σχέσης με τις ΗΠΑ. Αυτή η συγκυρία ορίζει και τα καθήκοντα της αριστεράς όπου είναι αναγκαίο στο σήμερα, να μιλήσει ξεκάθαρα για απεγκλωβισμό των χωρών από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, και να συγκροτήσει μαζικό, αντιιμπεριαλιστικό αντιπολεμικό κίνημα με κύριο σύνθημα την ειρήνη μεταξύ των λαών.

Την ίδια στιγμή,  στα εγχώρια, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ , καταφέρνει λόγω της ύφεσης όπου βρίσκεται το λαϊκό κίνημα, να περνάει μια σειρά από μέτρα πλήρως ευθυγραμμισμένα με τις επιταγές της ΕΕ, ενώ παράλληλα συγκροτεί μια αφήγηση για «έξοδο από τα μνημόνια».  Σίγουρα οι δυνάμεις της αριστεράς έχει σημασία να αναδεικνύουν, το ότι στην πραγματικότητα η έξοδος από την μνημονιακή πραγματικότητα απέχει πολύ από αυτό που μπορεί να παρουσιάζει η κυβέρνηση, καθώς παρά την υποτιθέμενη έξοδο , θα συνεχιστεί το καθεστώς επιτροπείας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.  Αυτό σημαίνει μείωση των μισθών και των συντάξεων, δουλειά σε καθεστώς επισφάλειας, ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, ιδιωτικοποιήσεις, ακόμα και άνοιγμα για την κατάργηση της απεργίας( ν. Για 50 +1). Βέβαια η κατάργηση των εργασιακών, συλλογικών δικαιωμάτων, συνδυάζεται με την ίδια την όξυνση της καταστολής αλλά και την επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, όπως έχουμε δει σε μια σειρά από περιπτώσεις το τελευταίο διάστημα( Ηριάννα -Περικλής- Β. Δημάκης).  Ιδιαίτερα σημαντική  είναι η περίπτωση του Τάσου Θεοφίλου και η επανεξέταση της υπόθεσης του,  παρά την αθώωση του, κίνηση από πλευράς του αντιπάλου που καταδεικνύει όσο πιο εμφανώς γίνεται ,το πόσο σκληρή και ποιοτικά αναβαθμισμένη θα είναι η στάση απέναντι σε κάθε αγωνιζόμενο/η και τις διεκδικήσεις μας.

Σε όλους αυτούς τους κόμβους που έχουμε αναγνωρίσει γύρω από την κεντρική πολιτική συγκυρία, έχει μια σημασία τα ριζοσπαστικά αριστερά σχήματα στις σχολές να δώσουν απαντήσεις, όχι μόνο σε επίπεδο ρητορείας, αλλά και να συζητήσουν γύρω από τις πρακτικές που μπορούν στον εκάστοτε κοινωνικό χώρο να συγκροτήσουν αντιΕΕ και αντικυβερνητική πρακτική. Με τρόπο που θα μπορεί όντως να συνδεθεί και με την κατάσταση στο Πανεπιστήμιο και πως παλεύουμε εκεί τις επιμέρους αιχμές.

Αυτή τη στιγμή, και με βάση την εμπειρία της φετινής χρονιάς μπορούμε να πούμε πως η επίθεση στο Πανεπιστήμιο αυτή τη στιγμή πραγματώνεται τόσο γύρω από το χτύπημα στο δημόσιο, δωρεάν χαρακτήρα του, και στη δυνατότητα να τελειώσουμε τις σπουδές μας με αξιοπρεπείς όρους όσο και στην επίθεση στην εργασιακή προοπτική της νεολαίας, με την απόσπαση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία αλλά και τις συνθήκες εργασίας που ερχόμαστε αντιμέτωποι/ες μετά το τέλος των σπουδών μας (ανασφάλιστη, ελαστική, επισφαλής εργασία). Αρχικά , η ίδια η αναδιάταξη του χάρτη των Πανεπιστημίων, αλλά και των επαγγελματικών δικαιωμάτων όπως αυτή πραγματώθηκε με την δήθεν ανωτατοποίηση του ΤΕΙ Αθήνας σε ΠΔΑ, με την κατεύθυνση εισαγωγής των κλάσεων των μηχανικών, την προσπάθεια απόσπασης της διδακτικής επάρκειας αλλά και με τις διάφορες διασπάσεις και συγχωνεύσεις τμημάτων ,δημιούργησαν νέες αναγκαιότητες από πλευράς φοιτητικού κινήματος.

Στη σημερινή συγκυρία, αιτήματα φοιτητικής καθημερινότητας που αγγίζουν άμεσα τους φοιτητές,  φαίνεται να μπορούν να βάλουν αναχώματα και να συγκροτήσουν κινηματικές αντιστάσεις(βλ. Χανιά, Ξάνθη κλπ.). Όπως επίσης η παρέμβαση ενάντια στη διάλυση του Δημόσιου, Δωρεάν πανεπιστημίου, όπως ήταν αυτός για τα συγγράμματα στην αρχή της χρονιάς, αλλά και γύρω από τις εστίες, βλ. Κατάληψη ΙΝΕΔΙΒΙΜ έδειξε την αναγκαιότητα οι σύλλογοι να αντιπαλέψουν την διάλυση βασικών δικαιωμάτων των φοιτητών, και να συγκροτήσουν αντιστάσεις. Τέλος ο αγώνας των συλλόγων αλλά και των εκπαιδευτικών γύρω από το ζήτημα της διδακτικής επάρκειας και η άμεση αντιπαράθεση με το υπουργείο παιδείας και το νόμο Γαβρόγλου δείχνουν τη σημασία σύνδεσης των φοιτητικών αγώνων με το εργασιακό μας μέλλον, ακριβώς γιατί έτσι το αντιλαμβάνεται και η ίδια η φοιτητιώσα νεολαία.

Σε αυτό σημείο είδαμε πως η μετωπική πολιτική όταν γίνεται με όρους αμφίδρομης σχέσης με τους συλλόγους, μπορεί όντως να βάζει σε μια κινηματική διαδικασία τους φοιτητικούς συλλόγους, αυτοί να βάζουν αναχώματα, να δημιουργούν αντιστάσεις, να πετυχαίνουν νίκες (ΤΕΙ-ΦΛΣ). Ταυτόχρονα  η ίδια η κίνηση των συλλόγων είναι αυτή που μπορεί να κάνει ουσιαστική οποιαδήποτε μετωπική διαδικασία, ακριβώς γιατί γίνεται βασισμένη πάνω στην ίδια την πραγματικότητα και τις αναγκαιότητες του κινήματος και όχι με εγκεφαλικά σχέδια. Στη βάση της εμπειρίας στο ΤΕΙ και τη Φιλοσοφική, έχει σημασία να δούμε και να εμβαθύνουμε στην απαραίτητη μεθοδολογία που μπορεί η αριστερά να παρεμβαίνει στο σήμερα και στους μεγάλους συλλόγους.

Μια παρόμοια μεθοδολογία αναγνώρισης της βασικής αιχμής στο σύλλογο, και παραγωγής πολιτικής μέσω της ενωτικής πρωτοβουλίας, ακολουθήσαμε κι εμείς στην ΑΣΟΕΕ, καλώντας τμηματικές συνελεύσεις με κεντρικό κόμβο την κατοχύρωση της πτυχιακής εξεταστικής, κόντρα στην εντατικοποίηση και με στόχο την αναζωπύρωση των διαδικασιών του συλλόγου μας.

Οι κινηματικές εξάρσεις ωστόσο του τελευταίου διαστήματος έχουν βρει την αριστερά που έχει αναφορά στο φοιτητικό κίνημα σε κατάσταση αμηχανίας και αδυναμίας κυρίως στο να καταφέρει τα επιμέρους αυτά ξεσπάσματα να τα ενοποιήσει σε κεντρικό επίπεδο , να τα καθοδηγήσει ώστε να μπορέσουμε να μιλήσουμε για αγώνες που θα κερδίσουν και θα έχουν διάρκεια. Τα σχήματα ανά σχολή αλλά και κεντρικά οφείλουν να αποτιμήσουν ειλικρινά τις κινήσεις τους, να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, να σκύψουν το κεφάλι πάνω από τα προβλήματα του κόσμου των σχολών και να επανασχεδιάσουν με κατεύθυνση την ανασυγκρότηση των συλλόγων και της πολιτικής ζωής εντός τους και κατ’ επέκταση του ίδιου του φοιτητικού κινήματος.

Στη βάση των κινήσεων λοιπόν που συγκροτήθηκαν γύρω από αυτούς τους κόμβους τον τελευταίο χρόνο, έχει σημασία να συζητήσουν  τα σχήματα  των τριών μορφωμάτων από κοινού. Η συζήτηση αυτή είναι λάθος να γίνεται μόνο πριν τις φοιτητικές εκλογές και με μοναδικό θέμα αυτές. Για εμάς θα έπρεπε να γίνεται με πλατύς όρους με κύριο στόχο και άγχος τον κοινό σχεδιασμό γύρω από από το φοιτητικό κίνημα, ώστε αυτό να βγει στο προσκήνιο καθώς και την προσπάθεια ανάδειξης πανελλαδικού πανεκπαιδευτικού φοιτητικού κινήματος που θα επιφέρει νίκες και θα είναι επικίνδυνο. Ως κομμάτι αυτής της διαδικασίας θα αντιλαμβάνεται και θα συζητάει και για τις εκλογές.

Να δούμε συλλογικά πώς μπορούμε να συνολικοποιήσουμε τις επιμέρους κινήσεις, και να βγάλουμε πολιτικά εξαγόμενα σε σχέση με την κίνησή μας το προηγούμενο διάστημα. Πώς θα μπορέσει η αριστερά να ενοποιηθεί στη βάση της πρακτικής της και να παλέψει ενάντια στο κλίμα αποπολιτικοποίησης που επικροτούν οι δυνάμεις της ΠΑΣΠ-ΔΑΠ ή τον αναχωρητισμό της ΚΝΕ. Πως θα καταφέρει η αριστερά να εκφράσει και να εμπλέξει στη συζήτησή της και το ανένταχτο δυναμικό εντός των σχολών που αντιλαμβάνεται την ανάγκη να παλέψει αλλά δεν βλέπει τον εαυτό του σε κανένα από τα υπάρχοντα μορφώματα. Πως εν τέλει θα καταφέρει να συγκροτήσει ισχυρό και μαζικό μπλοκ απάντησης που θα μετράει νίκες εις βάρος του αστικού στρατοπέδου.

Εμείς αποτιμούμε θετικά τη ανοιχτή πολιτική συζήτηση που έγινε στις 8/05 στην ΑΣΟΕΕ και καλούμε όλα τα σχήματα των τριών μορφωμάτων ΕΑΑΚ, Αρ.Εν, Αρ.Δι.Ν. να κάνουν κοινές διαδικασίες βάσης ανά σχολή και ανά πόλη. Έτσι ώστε να δώσουμε από κοινού τις μάχες του φοιτητικού κινήματος, όπως και αυτή των φοιτητικών εκλογών στις 16 Μάη στηρίζοντας την Αριστερή Ανατρεπτική Συνεργασία ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ-ΑΡΔΙΝ !

 

Το κείμενο συνυπογράφουν : ΑΝΑ.Σ.Α.-ΕΑΑΚ, ΑΝ.ΑΡ.ΠΑ.-ΣΕΜΦΕ σχήμα των ΕΑΑΚ, ΑΝ.Α.Φ.Η. , ΑΝΤΑΡΣΙΑ Ναυπηγών ΕΑΑΚ, Αντί της Σιωπής Αρ.Εν. , ΑΡ.Α.Χ.ΤΟ σχήμα των ΕΑΑΚ, Αρ.Δι.Ν Νομικής, Αρ.Δι.Ν ΣΓΤΚΣ, Αρ.Δι.Ν Φυσικού, Αρ.Δι.Ν Γεωπονικού, Αρ.Δι.Ν Ιατρικής, Α.Ρ.Εν.Α., Αρ.Εν. Νομικής, Αρ.Εν. Πολιτικού, Αρ.Εν. ΤΕΙ ΑΘΗΝΑΣ,  Αρ.Εν. ΦΛΣ, Αρ.Εν. ΠΑ.ΠΕΙ. , ΑΡΙ.Σ-ΕΑΑΚ (Ιατρικής) , ΑΡ.Σ.Σ.Υ.Π.-ΕΑΑΚ, Αριστερή Συσπείρωση Φυσικού σχήμα των ΕΑΑΚ, A.ΣY.M.MET.PI.A. σχήμα των ΕΑΑΚ, ΚΡΑΧ ΕΑΑΚ, Ασυμμετρια-Αρ.Εν. ΗΜΜΥ, Εγκέλαδος Πολιτικών Μηχανικών -Αρ.Εν. , Ελεύθερη Έδραση Μηχανολόγων- Αρ.Εν., Contra Rossa- ΕΑΑΚ, ΜΑΣΥΝ σχήμα των ΕΑΑΚ, ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ ΕΑΑΚ, ΡΑΣ-ΕΑΑΚ (ΑΣΟΕΕ),ΡΑΣ-ΕΑΑΚ( Πολιτικού), ΣΑΦ-ΕΑΑΚ .

 

ΕΞΩ ΟΙ ΚΟΥΛΗΔΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ!

Ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και της Νέας Δημοκρατίας μας έκανε την τιμή να επισκεφτεί την σχολή μας! Την στιγμή που το κόμμα της ΝΔ δεν φαίνεται να διαφωνεί με καμία αναδιαρθρωτική πτυχή του νόμου Γαβρόγλου (βλ. δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, αναγραφή κατεύθυνσης στο πτυχίο, συγχωνεύσεις-καταργήσεις τμημάτων κλπ.) αποφάσισε να μιλήσει για το «άσυλο ανομίας» που αποτελούν τα Πανεπιστήμια και να δεσμευτεί προεκλογικά για την εξ’ ολοκλήρου κατάργηση του ασύλου.

 Για ποιο άσυλο μας μιλάει ο κ. Μητσοτάκης και η φοιτητική παράταξη του κόμματός του ΔΑΠ-ΝΔΦΚ? Είναι ξεκάθαρο ότι ο νόμος Γαβρόγλου δεν επαναφέρει το άσυλο, ως πολιτικό άσυλο και δεν αναγνωρίζει τα πανεπιστήμια ως κέντρα αγώνα, όπως απαιτούσε το φοιτητικό κίνημα από την μεταπολίτευση και έπειτα. Ουσιαστικά, ο νόμος επαναφέρει το «ακαδημαϊκό» άσυλο όπως το γνωρίσαμε στο νόμο Γιαννάκου(δηλαδή κυβέρνηση ΝΔ!), που με την παραμικρή ενημέρωση της πρυτανείας θα μπορούν οι δυνάμεις καταστολής να παρεμβαίνουν ή να κλείνει η σχολή με ΛΟΚ ΑΟΥΤ(όπως είδαμε και σε μια σειρά από περιπτώσεις φέτος, όπως την 6η Δεκέμβρη και του πρωτόγνωρου ΛΟΚ-ΑΟΥΤ με κανάλια που είδαμε στην αρχή της χρονιάς…). Η μόνη διαφοροποίηση, λοιπόν, της πρότασης της ΝΔ είναι να παρακάμπτεται η πρυτανεία κι απλά οι δυνάμεις καταστολής να παρεμβαίνουν όποτε τους καπνίσει στο χώρο της ΑΣΟΕΕ και κάθε άλλης σχολής. Αν σκεφτούμε την στάση της πρυτανείας τα τελευταία χρόνια και το πόσο εύκολα καλούσε τα ΜΑΤ στο χώρο της σχολής καταλαβαίνουμε ότι δεν μιλάμε για κάποια ριζική διαφοροποίηση.

 Ο κ. Μητσοτάκης στην επίσκεψή του τόνισε ότι αυτή η μεταρρύθμιση θα δώσει λύση στο πρόβλημα «εγκληματικότητας», ένα συμπέρασμα που έβγαλε λόγω της παρουσίας μικροπωλητών και τοξικοεξαρτώμενων στο χώρο της σχολής! Προφανώς δεν περιμέναμε από τον άνθρωπο που σε δημόσια τοποθέτησή του στη ΔΕΘ είπε πως μια κοινωνία χωρίς ανισότητες είναι αντίθετη στην ανθρώπινη φύση, να αντιλαμβάνεται το ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται σε θέση εκμεταλλευόμενου κι όχι εκμεταλλευτή! Παρόλα αυτά αυτές οι «παρεμβάσεις» καναλιών , πρυτανείας, και διαφόρων πολιτικών δημιουργούν την αναγκαιότητα να ξεκαθαρίσουμε 2-3 πράγματα:

Σε σχέση με την εγκληματικότητα: στατιστικά αποδεικνύεται πως σε χώρους ασύλου , δηλαδή σε αυτούς που χαρακτηρίζονται από απουσία δυνάμεων τάξης, ο δείκτης εγκληματικότητας είναι πολύ χαμηλός σε σχέση με αυτούς όπου η παρουσία αστυνομικών αρχών είναι ιδιαίτερα έντονη. Ταυτόχρονα, η  δημιουργία χώρων διακίνησης και χρήσης ναρκωτικών ουσιών δίπλα σε σχολές (ΑΣΟΕΕ-ΑΠΘ-Νομική), με τη συναίνεση προφανώς της αστυνομίας, είναι μια στρατηγική που χρησιμοποιεί χρόνια το κράτος και οι εκάστοτε κυβερνήσεις για να φοβίσουν τους φοιτητές, και να απονομιμοποιήσουν πολιτικά το άσυλο .Ας μην ξεχνάμε πως οι περισσότερες δομές επανένταξης των τοξικοεξαρτώμενων στην κοινωνία έβαλαν «λουκέτο» σε εποχές μνημονίου, δηλαδή οι άνθρωποι που τους ενοχλεί «αισθητικά» το Πεδίον του Άρεως, δημιούργησαν αυτήν την κατάσταση! Είναι απαραίτητο η κοινωνία να στέκεται αλληλέγγυα απέναντι στο πρόβλημα των ναρκωτικών και να υπάρχει κρατική μέριμνα για την απεξάρτηση και την επανένταξη αυτών των ανθρώπων σε αυτήν.

Πώς απαντάμε: Πρέπει να γίνει κεκτημένο του κάθε φοιτητικού συλλόγου η πολιτική και ιδεολογική κατοχύρωση του ασύλου μέσα από τις συλλογικές του διαδικασίες και η υπεράσπισή του στην πράξη σε κάθε περίπτωση αυθαίρετης και βίαιης καταπάτησής του. Για να μην καταλήξει  το άσυλο από χώρος ελεύθερης έκφρασης και διακίνησης ιδεών , χώρος αν-ελεύθερης υποχρεωτικής παρακολούθησης και διακίνησης εργασιών.