ΝΕΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΤΩΝ ΕΑΑΚ-ΡΑΣ ΕΑΑΚ ΑΣΟΕΕ

Ως σχήμα που παρεμβαίνει στην ΑΣΟΕΕ και ανήκει στο δίκτυο των σχημάτων της ΕΑΑΚ είχαμε προτείνει πανελλαδικό συντονισμό των σχημάτων για το διήμερο  15-16 Μάρτη γεγονός που δεν συνέβη. Η κίνηση μας αυτή είχε ως στόχο να πραγματοποιηθεί η απαραίτητη συζήτηση και αποτίμηση ,σε πανελλαδικό επίπεδο ,σε σχέση τις  κινήσεις των σχημάτων  οι οποίες σε μια σειρά από φοιτητικούς συλλόγους κατάφεραν να ορθώσουν κινηματικές αντιστάσεις  και οξύνσεις  ενώ σε άλλους δεν κατάφεραν να μετρήσουν βήματα. Πέρα όμως από την αναγκαία αποτίμηση και την εξαγωγή χρησίμων συμπερασμάτων με βάση το κριτήριο της κοινωνικής αποτελεσματικότητας  η όποια πρέπει να γίνει, αν τα ΕΑΑΚ συνεδρίαζαν στην συγκεκριμένη ημερομηνία είχαν την ευκαιρία να επανασχεδιάσουν από κοινού για το φοιτητικό κίνημα , σε μια προσπάθεια υπέρβασης της αδυναμίας τους να συνολικοποιήσουν τα αιτήματα τους η όποια έχει παρατηρηθεί όλη τη χρόνια, αλλά και να συζητήσουν με τι στίγμα θα δώσουν την μάχη των φοιτητικών εκλογών.

Το κάλεσμα της ΑΕΠ ΕΑΑΚ για την διεξαγωγή του διημέρου στις 22-23 Μάρτη ,αν και μόλις με μια εβδομάδα διάφορα από το δικό μας ,ουσιαστικά καλεί τα σχήματα να έρθουν να συζητήσουν με ορίζοντα μόλις δέκα ημερών ανοιχτών σχολών μέχρι τις φοιτητικές εκλογές έχοντας λήξει ουσιαστικά το στίγμα και τα υλικά με τα όποια θα πραγματοποιηθούν τα εκλογικά κατεβάσματα και την πορεία τους μέχρι τις φοιτητικές εκλογές .Ένα διήμερο σε αυτήν την χρονικότητα φαίνεται λοιπόν να μην ενέχει  έναν μεγάλο αριθμό σχημάτων καθώς δεν θα είναι χρήσιμο για τους φοιτητικούς συλλόγους  και θα αποσπάσει τα σχήματα από την αναγκαία δουλειά ανασυγκρότησης των συλλόγων η όποια πρέπει να γίνει βασικό κομμάτι της οποίας είναι η μάχη των φοιτητικών εκλογών μέσα από την όποια τα ΕΑΑΚ πρέπει να βγουν πιο δυνατά δίνοντας το στίγμα τους για την νεολαία .Για εμάς είναι πολύ σημαντικό ένα πανελλαδικό διήμερο να διεξάγεται με την παρουσία όλων  των  σχημάτων του μορφώματος .Γίνεται ,λοιπόν, εύκολα αντιληπτό ότι αυτή την  στιγμή δεν υπάρχει κοινός σχεδιασμός και κοινές ιεραρχήσεις για το τους φοιτητικούς συλλόγους και το φοιτητικό κίνημα με αποτέλεσμα να εκφράζονται διαφορετικά πολιτικά σχεδία σε σχέση με την διεξαγωγή διημέρου .Ωστόσο  για να καταφέρουμε να ξεπεράσουμε την αδρανοποίηση του μορφώματος και την κρίση στο εσωτερικό μας η όποια παρατηρείται τα τελευταία χρόνια είναι απαραίτητο να υπάρχει ένα κοινό κονσενσους από όλα τα σχήματα για τις ημερομηνίες διεξαγωγής των διαδικασιών τους τόσο ανά πόλεις  όσο και πανελλαδικά που όντως θα επανεκκινούν την κουβέντα ώστε να καταφέρουμε να ενοποιηθούμε σε 5 βασικά κριτήρια(η πρόταση για διήμερο στις 22-23 δεν ενοποιεί πουθενά τα σχήματα) για να παράξουμε μια μάχιμη γραμμή για τους φοιτητικούς συλλόγους και το φοιτητικό κίνημα.

Επειδή ακόμα θεωρούμε αναγκαίο σημείο για την πολιτική επανεκκίνηση του μορφώματος την διεξαγωγή πανελλαδικού διημέρου προτείνουμε την διεξαγωγή του στις ημερομηνίες 19-20 Απρίλη. Μια ημερομηνία η όποια θα καταφέρει να ενέχει όλα τα σχήματα στην διαδικασία τα όποια θα κληθούν να αποτιμήσουν όλη την κίνηση τους το προηγούμενο διάστημα αλλά και τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών ώστε να δημιουργηθούν οι αναγκαίες παρακαταθήκες για το μέλλον. Δεν ανταποκρίνεται στις αναγκαιότητες της περιόδου τα  ΕΑΑΚ να μην συζητούν ,να μην σχεδιάζουν και κυρίως να μην αποτιμούν με βασικά ενιαία κριτήρια την δράση τους ,φαινόμενο διαλυτικό για τα ιδία τα ΕΑΑΚ το όποιο ενισχύεται από το γεγονός πως όλη τη χρόνια τα ΕΑΑΚ δεν έχουν συνεδριάσει πανελλαδικά. Ταυτόχρονα οι αγώνες που δίνονται τόσο εναντία στο νέο λύκειο όσο και ο αγώνας των εκπαιδευτικών του προηγούμενου διαστήματος  ο όποιος μπορεί να αναζωπυρωθεί μας δίνουν την αίσθηση ότι η περίοδος μετά τις φοιτητικές εκλογές δεν θα είναι μια νεκρή κινηματικά περίοδος για τους φοιτητικούς συλλόγους. Δίνεται λοιπόν εκ νέου η δυνατότητα να εξάγει έναν μάχιμο σχεδιασμό για τους φοιτητικούς συλλόγους.

Advertisements

Κείμενο συμβολής-κάλεσμα σε διήμερο από την ΡΑΣ-ΕΑΑΚ

Διεθνής – Εγχώρια  συγκύρια

Είναι φανερό πως έντεκα χρονιά μετά το ξέσπασμα της, η κρίση του καπιταλισμού συνεχίζει να υφίσταται και δεν έχει βρεθεί εκείνο το τεχνολογικό και παραγωγικό υπόδειγμα το οποίο θα οδηγήσει το κεφάλαιο σε μια νέα περίοδο ανάπτυξης. Αν και παρατηρούμε ότι κάποιοι οικονομικοί δείκτες φαίνεται να έχουν σταθεροποιηθεί και να πλησιάζουν τα επίπεδα προ του 2008 σε μια σειρά χωρών (στην ΕΕ με τρανταχτές εξαιρέσεις την Ελλάδα και την Ιταλία) τα αίτια που οδήγησαν στην κρίση υπερσυσσώρευσης παραμένουν εδώ καθώς δεν έχει βρεθεί νέο μοντέλο καπιταλιστικής συσσώρευσης με αποτέλεσμα η πιθανότητα ενός νέου ξεσπάσματος της κρίσης να είναι υπαρκτή χωρίς όμως να μπορεί να προβλεφτεί με σιγουριά η χρονικότητα της. Επιπλέον η δεκαετής οικονομική κρίση έχει επιφέρει ανακατατάξεις στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Πιο συγκεκριμένα, βλέπουμε για πρώτη φορά μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης να αμφισβητείται η παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ από τον ρωσοκινέζικο άξονα. Μια σύγκρουση που βλέπουμε να παίρνει είτε την μορφή εμπορικών πολέμων είτε την μορφή συγκρούσεων δια αντιπρόσωπων (βλέπε Σύρια). Η ήττα των δυνάμεων των αμερικανικών στρατευμάτων στο μέτωπο της Σύριας με την σταθεροποίηση του καθεστώτος Άσαντ και την φαινομενική τουλάχιστον διάρρηξη των σχέσεων μεταξύ Αμερικής και Τουρκίας (η όποια βλέπει τα συμφέροντα της στην σύναψη συμφωνιών με την Ρωσία και το Ιράν) έχουν μετατρέψει τα Βαλκάνια σε κρίσιμο πεδίο αντιπαράθεσης των μεγάλων δυνάμεων και μετατρέπουν την Ελλάδα σε σύνορο της ευρωατλαντικής συμμαχίας.

Σε αυτό το πλαίσιο η κυβέρνηση Σύριζα έφερε την Συμφωνία των Πρεσπών με στόχο την ένταξη της γειτονικής χώρας, (πλέον Βόρειας Μακεδονίας) στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ για να παγιωθεί η αμερικανική ηγεμονία στα Βαλκάνια με την επέκταση των βάσεων του ΝΑΤΟ, την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ΕΕ σε σχέση με τους ενεργειακούς αγωγούς και την περικύκλωση της Σερβίας που φαίνεται ως η μόνη χώρα που ακολουθεί φιλορωσική πολιτική στα Βαλκάνια. Η συμφωνία αυτή δημιούργησε ένα ρεύμα εθνικιστικής έξαρσης στην ελληνική κοινωνία το οποίο εκφράστηκε από την διοργάνωση συλλαλητηρίων με ξεκαθαρο εθνικιστικό χαρακτήρα από ακροδεξιές ομάδες με την αμέριστη στήριξη της ΝΔ και δημιούργησε έντονους τριγμούς στο πολιτικό σκηνικό με την αποχώρηση των ΑΝΕΛ από την κυβέρνηση και την συμπίεση των κεντροαριστερών κομμάτων.Συνολικά η περίοδος που διανύουμε χαρακτηρίζεται από στοιχεία εντονου διπολισμού μεταξύ της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ. Το κυρίαρχο διπολο όπως εκφράζεται από την κυβέρνηση παγιώνεται σε 2 πόλους, αυτούς του συντηριτισμού και του προοδευτισμού. Το δίπολο αυτό εκφράζεται κυρίαρχα στο ιδεολογικό κομμάτι καθως  στο οικονομικο πεδιο και τα δυο κόμματα φαίνεται να είναι πιστά στις επιταγές της ΕΕ και των δανειστών με μικρές διαφορές καθώς  η ΝΔ προβάλλει ένα σκληρό νεοφιλελεύθερο μοντέλο ενώ ο Σύριζα ένα μοντέλο νεοφιλελεύθερης διαχείρισης δημιουργώντας ένα δίχτυ προστασίας για τις πιο κοινωνικά ευπαθής ομάδες.

Εκπαίδευση

Στην κομμάτι της παιδείας η αντιπαράθεση μεταξύ της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ κεντρίζεται σε ζητήματα όπως η κατάργηση του άρθρου 16 και του άσυλου , προβάλωντας αυτά τα στοιχεία ως βασικές διαχωριστικές της πολιτικής των δύο κομμάτων. Στην πραγματικότητα , ο Γαβρόγλου έχει ήδη ανοίξει τον δρόμο για την κατάργηση του άρθρου 16 με την επικείμμενη κατάργηση των ΣΑΕΠ και την έμεσση εξίσωση των ενιαίων πτυχίων με αυτά των κολλεγίων, των ιδιωτικών σχολών και των ξένων πανεπιστημίων. Ταυτόχρονα από την αρχη της χρονιάς βλέπουμε μια συνεχιζόμενη επίθεση στο άσυλο που γίνεται όλο και πιο έντονη στην ΑΣΟΕΕ και συνολικότερα στις σχόλες του κεντρου.Συγκεκριμενα τα καθεστωτικά μέσα σε συνδιασμό με την Νέα Δημοκρατία προσπαθούν να δημιουργήσουν τριγμούς στο ΣΥΡΙΖΑ δημιουργώντας μια εικόνα πανεπιστημίων «άσυλου ανομίας», και ταυτίζοντας την συνδικαλιστική δράση με την παραβατικότητα και την εγκληματικότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ,πιέστηκε και απάντησε με το πόρισμα Παρασκευόπουλου το προηγούμενο εξάμηνο το οποίο είναι σε αντιδραστική κατεύθυνση και επίσης εξισώνει την πολιτική δράση με την παραβατικότητα. Το χτύπημα στο άσυλο είναι και χτύπημα στο συνδικαλισμό και τις δομές των φοιτητικών συλλόγων. Συνεχίζεται και βαθαίνει με τις «σκούπες» σε τοξικοεξαρτόμενους και την παρουσία ΜΑΤ έξω από την ΑΣΟΕΕ και άλλες σχολές του κέντρου καθημερινά. Είναι στοίχημα τα σχήματα των ΕΑΑΚ να απαντήσουν στην επιχειρούμενη διάλυση του φοιτητικού συνδικαλισμού μέσω της ανάσυγκρότησης των φοιτητικών συλλόγων αλλά και μέσω ριζοσπαστικών πρακτικών επανοικειοποίησης να σταθούν ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Ενώ όλο το προηγούμενο διάστημα είδαμε τον Σύριζα να βαθαίνει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και να συνεχίζεται η επίθεση στα επαγγελματικά δικαιώματα και την εργασιακή προοπτική των φοιτητων. Συγκεκριμένα το προηγούμενο διάστημα είδαμε να παίρνει μια σειρά από νομοσχέδια όπως είναι το ΠΔ99 : πρόκειται για μια προσπάθεια πολύ-διάσπασης του κλάδου των μηχανικών με στρατηγική βλέψη την μισθωποιηση του επαγγέλματος , όπου δεν είναι τυχαίο ότι συνοδεύει την ανωτατοποίση των ΤΕΙ. Ουσιαστικά βλέπουμε μεταφορά επαγγελματικών δικαιωμάτων από τον έναν κλάδο στον άλλον, άνοιγμα του κλάδου, και ορισμό των κριτηρίων της επανακατάρτισης ώστε να παίρνουν ορισμένα επαγγελματικά δικαιώματα και οι μηχανικοί 4ετούς φοίτησης.Ταυτοχρονα αλλαγές είδαμε να έρχονται και στο χώρο της εκπαίδευσης είτε μιλάμε για ιδιωτικό είτε μιλάμε για δημόσιο τομέα. . Όσο αφορά τον ιδιωτικό τομέα χαρακτηριστική είναι η αύξηση των εβδομαδιαίων ωρών που θα πρέπει να δουλεύει ένας εκπαιδευτικός μειώνοντας ταυτόχρονα το ωρομίσθιο του στο πλαίσιο ανυπαρξίας Σ.Σ.Ε. Ενώ στον δημόσιο τομέα βασική τομή είναι η εγκαθίδρυση του προσοντολογίου που από την μία αλλάζει τον τρόπο διορισμού των εκπαιδευτικών στον δημόσιο τομέα και από την άλλη ισχυροποιεί την κατεύθυνση για αναδιάρθρωση του εργασιακού τοπίου προς την επισφάλεια, τις μειωμένες προσδοκίες και την αναγκαιότητα διαρκούς επανακατάρτησης το βάρος της οποίας πέφτει προφανώς στους εργαζόμενους και όχι στους εργοδότες. Οι αλλαγές στην μοριοδότηση (π.χ. πτυχίο = 7 μόρια, διδακτορικό = 40 μόρια) και η διάλυση της προϋπηρεσίας ως κριτήριο διορισμού ουσιαστικά κάνει ξεκάθαρο πως το συγκεκριμένο νομοσχέδιο επί της ουσίας μπορεί ορθώς να κωδικοποιηθεί ως ‘νομοσχέδιο απολύσεων’ ενώ ταυτόχρονα απαξιώνει εντελώς τα πτυχία.

Κίνημα

Είναι στοίχημα για την αριστερά να συγκροτήσει εκ νέου ρεύματα αμφισβήτησης, ώστε, οι υπαρκτές επιμέρους αντιστάσεις να μαζικοποιηθούν, να συνολικοποιηθούν και να τροφοδοτήσουν ένα κίνημα αντικυβερνητικό, ενάντια στο ευρωσύστημα  και εν τέλει αντικαπιταλιστικό. Αντικαπιταλιστικό όχι με όρους ρητορείας, αλλά ως εκείνο το πολύμορφο και πολυσυλλεκτικό κίνημα που θα αναγνωρίζει το κυρίαρχο δίπολο στη συγκυρία, θα παίρνει θέση σε αυτό, θα το μετασχηματίζει σε κατεύθυνση ριζοσπαστικοποίησης του κοινωνικού υποκειμένου και θα συγκρούεται στην πράξη με κάθε μετρό επιβολής της κυριαρχίας του κεφαλαίου στις δυνάμεις της εργασίας. Ιδιαίτερα στο χώρο των πανεπιστήμιων είναι απαραίτητο τα ΕΑΑΚ να καταφέρουν να συγκροτήσουν εκ νέου και να οξύνουν κινηματικές αντιστάσεις ανάλογα με τις αιχμές της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που είναι διαφορετικές ανά σχολή και να καταφέρουν να τις συνολικοποιησουν ώστε να έχουμε την επανεμφάνιση του φοιτητικού κινήματος με μαζικούς ορους. Ενα κίνημα το όποιο θα παίρνει και πανεκπαιδευτικα χαρακτηριστικά (μαθητές φοιτητές εκπαιδευτικοί) όχι με όρους συγκόλλησης των κινημάτων αλλά αναπτύσσοντας οργανικούς δεσμούς μεταξύ τους , ένα κίνημα που εν τέλει θα είναι ακηδεμόνευτο και θα καταφέρει να συγκρουστεί αποτελεσματικά με την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και τους υλοποίησες της. Και προφανώς είναι σημαντικό τα ρεύματα αμφισβήτησης που έχουν συγκροτηθεί ή θα συγκροτηθούν να αποτυπωθούν και στις φοιτητικές εκλογές δίνοντας το στίγμα ότι νεολαία αντιστέκεται ακόμα. Οι μάχες των φοιτητών και των φοιτητριών το τελευταίο διάστημα πλάι στους καθηγητές για τα επαγγελματικά και εργασιακά τους δικαιώματα αλλά και πανελλαδικά για την φοιτητική μέριμνα (όπως οι καταλήψεις και μαζικές συνελεύσης στην Ξάνθη για το δικαίωμα στη σίτιση) θα έπρεπε να δίνουν ελπίδα στα ΕΑΑΚ να ξαναβάλουν τον αναγκαίο ενιαίο κινηματικό σχεδιασμό.

Διήμερο

Για να μπορέσουν όμως τα ΕΑΑΚ να ξαναγινούν εκείνο το μόρφωμα στα πανεπιστήμια που θα κινητοποιεί και θα στρέφει σε αγωνιστική κατεύθυνση τους φοιτητικούς συλλόγους είναι αναγκαίο να συνεδριάζουν για να υπάρχει αλληλεπίδραση μεταξύ των σχημάτων να γίνεται ανταλλαγή εμπειριών, πρακτικών, σοβαρή αποτίμηση με το κριτήριο της κοινωνικής αποτελεσματικότητας και επανασχεδιασμός για το φοιτητικό κινημα. Ολη τη χρονιά είδαμε μια σειρά κινηματικών οξύνσεων σε μια σειρά από σχόλες πανελλαδικά και τους εκπαιδευτικούς να δίνουν μια μεγάλη μάχη εναντία στο προσοντολογιο.Ειναι αναγκαίο λοιπόν όλα αυτά να συζητηθούν να αποτιμηθούν να εξαρθούν χρήσιμα συμπεράσματα για όλα τα σχήματα και να υπάρξει επανασχεδιασμός για το φοιτητικό κινημα. Επιπλεον τα ΕΑΑΚ πρέπει να συζητήσουν με τι στίγμα θα δώσουν την μάχη των φοιτητικών εκλογών και το πώς θα συνεισφέρουν στην ομαλή και δημοκρατική διεξαγωγή τους σε μια σειρά από σχόλες που αντιμετωπίζουν χρονία  προβλήματα(τρανταχτό παράδειγμα η ασοεε).Θεωρούμε λοιπόν αναγκαίο την διεξαγωγή πανελλαδικού διημέρου των ΕΑΑΚ, ως αναγκαίο σημείο για την πολιτική τους επανεκκίνηση. Δεν ανταποκρίνεται στις αναγκαιότητες της περιόδου τα ΕΑΑΚ να μην συζητούν , να μην σχεδιάζουν και κυρίως να μην αποτιμούν με βασικά ενιαία κριτήρια την δράση τους ,φαινόμενο διαλυτικό για τα ίδια τα ΕΑΑΚ το οποίο ενισχύεται από το γεγονός πως όλη τη χρονιά τα ΕΑΑΚ δεν έχουν συνεδριάσει πανελλαδικά. Για εμάς είναι απαράδεκτο μια χρονιά που έχουμε δει αντιστάσεις και κινήσεις ακόμα και σε ανενεργούς Συλλόγους, όπου παρ’ότι τον δυσμενή συσχετισμό δύναμης συνολικά στη φοιτητιώσα νεολαία οι φοιτητές δείχνουν διάθεση για αγωνιστικότητα και διεκδίκηση τα ΕΑΑΚ αδυνατούν ακόμα και να συνευρεθούν να συζητήσουν και να επεξεργαστούν ένα σχέδιο σύνδεσης των επιμέρους αγώνων σε μια ενιαία κατεύθυνση. Επομένως, για εμάς είναι αναγκαίο να πραγματοποιηθεί πανελλαδικό διήμερο πρίν τις φοιτητικές εκλογές και γι αυτό προτείνουμε τις ημερομηνίες 15-16 Μάρτη. Αυτό αποτελεί μία πρόταση ως προς τα σχήματα για να την συζητήσουν πότε και κατά πόσο ιερχούν τη διεξαγωγή πανελλαδικού διημέρου.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΤΥΧΙΑΚΗ

Όπως τα τελευταία χρόνια έτσι και φέτος οι φοιτητές του ΟΠΑ έρχονται αντιμέτωποι με ένα ζήτημα το οποίο πολλάκις τους έχει απασχολήσει και περισσότερο τους φοιτητές μεγαλυτέρων ετών! Το ζήτημα αυτό ονομάζεται πτυχιακή εξεταστική. Ένα ζήτημα μέγιστης σημασίας σε σχέση με τα λεγόμενα των πρυτάνεων και των μελών ΔΕΠ των εκάστοτε τμημάτων. Ας το πιάσουμε από την αρχή. Πτυχιακή εξεταστική ορίζουμε την δυνατότητα των φοιτητών που βρίσκονται στο εαρινό εξάμηνο του 4ου έτους (δηλ. 8ο εξάμηνο) και μετά, να δίνουν όσα μαθήματα χρωστούν (χωρίς όριο δήλωσης μαθημάτων) σε μια εξεταστική ανά εξάμηνο μετά την περίοδο της κανονικής εξεταστικής και όχι! παράλληλα. Η πτυχιακή εξεταστική αποτελεί αναγκαιότητα, μιας και η μη πραγματοποίησή της μπορεί να κρατήσει τους φοιτητές ακόμα και ένα χρόνο από την απόκτηση του πτυχίου τους.

Εδώ και χρόνια όμως, παρατηρούμε μια αστάθεια με το θέμα της πτυχιακής εξεταστικής. Κάθε εξεταστική υπάρχουν δύο κύκλοι αναμονής για τον φοιτητή. Πρώτος: περιμένουμε να βγει η ανακοίνωση από το υπουργείο που να αναγκάζει τις πρυτανείες να βγάλουν ανακοίνωση και πρόγραμμα εμβόλιμης εξεταστικής. Και δεύτερος : η αναμονή (κατά την διάρκεια της εξεταστικής συνήθως) να βγάλει η πρυτανεία της ΑΣΟΕΕ ανακοίνωση και πρόγραμμα.

Από την εξεταστική του προπέρσινου εαρινού εξαμήνου οι 2 αυτοί κύκλοι άρχισαν να μπερδεύονται. Το Υπ. Παιδείας όντας σε μια κατεύθυνση για αυτονόμηση των ιδρυμάτων -οικονομικά και διοικητικά όπως ορίζει ο νέος νόμος- διακηρύσσει ότι η πτυχιακή εξεταστική γίνεται ζήτημα του κάθε τμήματος και του εσωτερικού του κανονισμού.  Ήδη σε ιδρύματα όπως το ΠΑΝΤΕΙΟ και το ΠΑΠΕΙ βλέπουμε την πτυχιακή να μην εφαρμόζεται σε όλα τα τμήματα ενιαία, αλλά σε συγκεκριμένα ανάλογα με τη διοίκησή τους. Στη σχολή μας πιο συγκεκριμένα, στο τμήμα της πληροφορικής, τον Νοέμβριο του 2017 έγινε μια εξεταστική στην οποία θα μπορούσες να συμμετέχεις με ειδικά κριτήρια (έτος>6ο, ελάχιστο όριο μαθημάτων περίπου 2,3) αποκλείοντας έτσι το μεγαλύτερο μέρος των φοιτητών που δικαιούνται πτυχιακή από αυτή τη διαδικασία. Αυτή η γραμμή εκ μέρους κυρίως της σχολής συνεχίζει να υλοποιείται ακόμα και τώρα!

Σε αυτό το σημείο έχει σημασία να δούμε πως η κατάργηση της πτυχιακής εξεταστικής αποτελεί πτυχή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης (κομμάτι του ν. Διαμαντοπούλου το 2011) και έρχεται να εντατικοποιήσει περαιτέρω τους ρυθμούς σπουδών μας και να δυσκολέψει κι άλλο την καθημερινότητά μας. Η διπλή εξεταστική, πρέπει να αποτελεί δικαίωμα του καθένα από μας που πασχίζει να μαζέψει μαθήματα, τη στιγμή που πλήττεται τόσο από τη δύσκολη καθημερινότητά του με υποχρεωτικές εργασίες και προόδους, όσο και από το κόστος της φοίτησής του (όλο και περισσότερο το κόστος της σίτισης και της στέγασης φαίνεται να βαραίνει εμάς παρά το πανεπιστήμιο). Η πραγματικότητα οδηγεί πολλούς συναδέλφους μας που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα οικονομικά, να δουλεύουν παράλληλα με τις σπουδές τους, να ξενοικιάζουν στα σπίτια τους και να έρχονται στην Αθήνα μόνο στις εξεταστικές κλπ. Το να μη γίνονται δηλαδή οι πτυχιακές εξεταστικές καταλαβαίνουμε, ότι αποτελεί άλλο ένα εμπόδιο στην ήδη δύσκολη καθημερινότητά μας, στη συγκυρία όπου η εύρεση εργασίας όλο και δυσκολεύει -με ή χωρίς πτυχίο- που αν δεν είμαστε στο 67% της ανεργίας, μας θέλει να δουλεύουμε επισφαλώς και με 400 ευρώ.

Μέσα σε όλα αυτά έχει σημασία να τονίσουμε την προσπάθεια που έγινε στο τμήμα της Πληροφορικής (και όχι μόνο) για την διεξαγωγή τμηματικής Συνέλευσης φοιτητών. Οι Συνελεύσεις αυτές είχαν ως σκοπό την συσπείρωση των φοιτητών απέναντι στο ζήτημα της πτυχιακής εξεταστικής και την παρέμβαση τους σε γραφεία καθηγητών και σε Γενικές Συνελεύσεις Τμημάτων (καθηγητών), κόντρα στην λογική κατάργησης της πτυχιακής εξεταστικής που είναι τελείως αντίθετη με τις αποφάσεις των φοιτητών. ΚΑΤΗΡΓΗΣΑΝ την πτυχιακή εξεταστική χωρίς καν να ξέρουν αν έχει μαζική συμμετοχή ή όχι. Δήλωσαν ότι δεν είναι και τόσο τραγικές οι οικονομικές συνθήκες που πιέζουν τους φοιτητές να πάρουν γρήγορα το πτυχίο τους και δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι την επόμενη εξεταστική (που να σημειώσουμε ότι μπορεί να είναι και ένα χρόνο μετά…).

Εκτός του ζητήματος της πτυχιακής εξεταστικής, συνέχεια γινόμαστε μάρτυρες της καθηγητικής αυθαιρεσίας. Ειδικότερα το τμήμα της Πληροφορικής, πρωτοπόρο στα προβλήματα, έρχεται αντιμέτωπο μεταξύ άλλων και με την παραξενιά καθηγητών όσον αφορά τη διόρθωση. Χαρακτηριστικά τα παραδείγματα των καθηγητών Π. Βασσάλου και Κωσταντόπουλου που περνούν ελάχιστους φοιτητές σε εξεταστικές. Παράλληλα, στο πρόγραμμα της ΠΑΔ (παιδαγωγική επάρκεια) μπήκαν από το πουθενά παρουσίες σε ΟΛΑ τα μαθήματα (μέχρι πρότινος ήταν μόνο σε ένα εργαστήριο) χωρίς καν να ενημερωθούν οι φοιτητές. Ο καθηγητής του τμήματός Πληροφορικής Ανδρούτσος στο μάθημα του στην ΠΑΔ που έχει απαλλακτική εργασία δήλωσε ότι όποιος δεν έρχεται θα του κόβει 0.5 από τον βαθμό στο τέλος. Αξίζει να σημειωθεί ότι όσοι παίρνουν ΠΑΔ πέραν των μαθημάτων έχουν και πολλές εξωτερικές δραστηριότητες (πχ παρακολούθηση μαθημάτων σε σχολεία) επομένως με τις αλλαγές αυτές φτιάχνουν το πρόγραμμα σαν full-time δουλειά με ότι αυτό συνεπάγεται για παιδιά που δουλεύουν, έχουν κ άλλα μαθήματα κλπ. Μέσα σε όλα αυτά έρχεται και η ΠΑΣΠ με την σειρά της, η οποία με σκοπό να ικανοποιήσει τα συμφέροντα της και να ενισχύσει τις πελατειακές της σχέσεις μοιράζει “σημειώσεις” στους φοιτητές τάζοντας λαγούς με πετραχήλια και με αντάλλαγμα προφανώς (βλ. Ψήφο στις φοιτητικές εκλογές κ.ο.κ).

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση απαντάμε με συλλογικά διαβάσματα και ενεργοποίηση του site Opa Notes μέσα από το όποιο συλλογικά θα μπορούμε να μοιράζουμε τις σημειώσεις μας όλοι μαζί και να μπορούμε να βοηθάμε ο ένας τον άλλο πηγαίνοντας κόντρα και στην γραμμή που σου λέει ότι “μόνος σου θα χαράξεις την πορεία και την καριέρα σου”. Έχει κάθε νόημα να επανεκκινήσουμε τις τμηματικές συνελεύσεις φοιτητών σε όλα τα τμήματα με κυρίαρχο το ζήτημα τις εξεταστικής, μαζικοποίησης αυτών και παρέμβασης στις γενικές συνελεύσεις τμημάτων όπου συμμετέχουν οι καθηγητές των τμημάτων. Η απάντηση να είναι μια και συλλογική απέναντι σε αυτούς που μας θέλουν ήσυχους και με τα μάτια στραμμένα στην εντατικοποίηση!

 

-ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ

-ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΘΕΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙ ΠΤΥΧΙΟ Η ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΣΟΕΕ

-ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΠΤΥΧΙΑΚΗΣ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ

ΠΑΣΠΑΡΑΝΟΙΑ: Πως μια πολιτική δύναμη ευτελίζει την έννοια της πολιτικής

Η συγκεκριμένη εικόνα δεν είναι προϊόν μοντάζ. Μας παρουσιάστηκε όντως την προηγούμενη βδομάδα από την ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ ως απόφαση του Φοιτητικού Συλλόγου. Με μεγάλη μας χαρά, λοιπόν, ενημερωθήκαμε πως ο Σύλλογος μας στέκεται αλληλέγγυος στον αγώνα του παλαιστινιακού λαού. Κάπου εδώ, ωστόσο, σταματούν τα συναισθήματα και ξεκινάν τα ερωτήματα:

  • Πως γίνεται να υπάρχει συγκροτημένο Διοικητικό Συμβούλιο από τη στιγμή που την περσινή χρονιά δεν διεξήχθησαν φοιτητικές εκλογές στο Σύλλογο της ΑΣΟΕΕ;
  • Πότε, που και με ποιες πολιτικές δυνάμεις έγινε διαδικασία ΔΣ η οποία και κατέληξε στην συγκεκριμένη απόφαση;
  • Ποιοι είναι αυτοί που αναφέρονται ως «Πρόεδρος» και «Γραμματέας» του Συλλόγου Φοιτητών και πως ακριβώς ορίστηκαν;

 

Για να μπορέσουμε να απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά πρέπει να δούμε ποιο είναι η κατάσταση στα όργανα και τις δομές του Φοιτητικού Συλλόγου. Στις προπέρσινες εκλογές η ΠΑΣΠ είχε κατοχυρώσει αυτοδυναμία εντός του ΔΣ και ταυτόχρονα πήρε στα χέρια της τη σφραγίδα του Συλλόγου (με ευθύνη των δυνάμεων του ΜΑΣ που μαζί με την αποχώρηση του από το ΔΣ –εντός του οποίου είχε μια έδρα- παρέδωσε και τη σφραγίδα και της ΔΑΠ η μόνη άλλη δύναμη στο ΔΣ). Η συνθήκη αυτή έδωσε το ελεύθερο στην ΠΑΣΠ από την περσινή χρονιά να μπορεί να υπογράφει και να σφραγίζει ό,τι θέλει μόνη της, χωρίς να ενημερώνει τους φοιτητές και τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις. Φέτος, αν και δεν διεξήχθησαν πέρσι φοιτητικές εκλογές η ΠΑΣΠ συνεχίζει να «υπάρχει» μέσα σε ένα όργανο χωρίς καμία θεσμική/πολιτική νομιμοποίηση.

 

Φέτος, μάλιστα, θέσπισε και πρόεδρο και γραμματέα αναιρώντας την πάγια δομή του ΔΣ όπου οι πολιτικές δυνάμεις έχουν συγκεκριμένο αριθμό εδρών και βάση αυτού υπογράφουν (ή όχι) ένα ψήφισμα. Παράλληλα και φέτος με νύχια και με δόντια προσπαθεί να φρενάρει κάθε προσπάθεια διεξαγωγής Γενικής Συνέλευσης, δηλαδή διαδικασίας που οι φοιτητές θα μπορούν να συζητήσουν για τα προβλήματα τους αλλά και ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα (όπως το ζήτημα της Παλαιστίνης) με στόχο τη λήψη αγωνιστικών αποφάσεων. Αντίθετα με τη στάση της καλλιεργεί την ανάθεση (σημειώσεις ΠΑΣΠ, γραμματειακή υποστήριξη κλπ) προσπαθώντας να πείσει τους φοιτητές πως μια ψήφος στην ΠΑΣΠ είναι αρκετή για να γίνει η καθημερινότητά τους καλύτερη. Χαρακτηριστικό της λογικής τσιφλικιού που αναπαράγει για το Σύλλογο είναι η επιλογή της να μην παραδώσει τη σφραγίδα όταν της ζητήθηκε από το προεδρείο της Γενικής Συνέλευσης με τοποθέτηση ότι «Συνέλευση χωρίς την ΠΑΣΠ δεν γίνετε». Αν η ΠΑΣΠ φιλοδοξούσε να κάνει πολιτική και να θέσει τον Σύλλογο σε αγωνιστική τροχιά για το ζήτημα τις Παλαιστίνης ή για όσα άλλα «παλεύει» δεν έχει παρά να αφήσει στην άκρη τις αποφάσεις-ανέκδοτα και να απευθυνθεί στους φοιτητές στα αμφιθέατρα για να τους καλέσει σε μια Γενική Συνέλευση όπου κάθε δύναμη και κάθε φοιτητής θα μπορούν να τοποθετηθούν.

 

Η τοποθέτηση της ΡΑΣ-ΕΑΑΚ παραμένει σαφής. Καμιά απόφαση αποκομμένη από τον ίδιο το Σύλλογο δεν είναι νομιμοποιείται. Καλούμε όλους τους φοιτητές να καταγγείλουν και να απομονώσουν λογικές σαν αυτή της ΠΑΣΠ. Μετά από μια μαζική, ενιαία και δημοκρατική διαδικασία στο τέλος της χρονιάς θα συγκροτηθεί ΔΣ το οποίο όμως θα πρέπει να λειτουργεί και να παίρνει αποφάσεις σε συγκεκριμένο πλαίσιο. Σε διαδικασίες που θα καλούνται και θα διεξάγονται σε συγκεκριμένη ώρα και σε χώρο που κάθε φοιτητής και φοιτήτρια θα μπορεί να παρακολουθήσει και να παρέμβει.  Διαδικασίες που θα λογοδοτούν στη Γενική Συνέλευση, το ανώτατο όργανο του Φοιτητικού Συλλόγου.

 

Και κάτι τελευταίο… Ο Σωτήρης Πέτρουλας αριστερός, αγωνιστής, ριζοσπάστης, μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη, θύμα του μετεμφυλιακού κράτους της Δεξιάς αν έβλεπε τα καμώματα σας θα σας έφτυνε.

 

ΟΣΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΕΣ ΣΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΟΥ ΣΚΑΪ

Το τελευταίο διάστημα έχει ανοίξει στο δημόσιο διάλογο πολύ έντονα το ζήτημα του ασύλου, κυρίως  ως μια μορφή αντιπαράθεσης μεταξύ  της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την Νέα Δημοκρατία. Από την  μια η κυβέρνηση σε μια συνολικότερη προσπάθεια της  να χτίσει ένα δημοκρατικό προφίλ ήρθε με τον νόμο Γαβρόγλου να κατοχυρώσει την έννοια του ακαδημαϊκού ασύλου δίνοντας ωστόσο τη δυνατότητα σε κάθε Πρύτανη να καλεί τις δυνάμεις καταστολής όταν αυτός το κρίνει αναγκαίο. Από την άλλη μεριά η Νέα Δημοκρατία και τα συστημικά ΜΜΕ προβάλλουν συνεχώς μία εικόνα ασύλου ανομίας (με στοχευμένη σύνδεση βλ. διακίνηση ναρκωτικών δίπλα στις σχολές, ληστείες στο κέντρο της Αθήνας, άνοιγμα πολιτικού στεκιού στη Φιλοσοφική) συμβάλλοντας έτσι σε μία κατεύθυνση πλήρους κατάργησης του ασύλου και προσπαθώντας να πλήξουν την εικόνα της κυβέρνησης προεκλογικά. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ απάντησε στην κριτική την οποία δέχεται με το πρόσφατο πόρισμα Παρασκευόπουλου, το οποίο αποτελεί τομή στην αυταρχικοποίηση των ιδρυμάτων και των οργάνων διοίκησης του, καθώς εξισώνει αδικήματα του ποινικού δικαίου με πολιτικές και συλλογικές δράσεις εντός του Πανεπιστημίου. Προβάλλοντας έτσι μία συνολική κατεύθυνση ενός πλήρους αποστειρωμένου Πανεπιστημίου από κάθε πολιτική, πολιτιστική και συλλογική διεργασία.

Μέσα σε όλα αυτά ,είδαμε τον Δήμο Αθηναίων το καλοκαίρι να παίρνει την απόφαση να μεταφέρει τον χώρο διακίνησης ναρκωτικών από το Πεδίο του Άρεως στην είσοδο της ΑΣΟΕΕ στην οδό Αντωνιάδου. Η κίνηση αυτή είχε ως στόχο να ικανοποιήσει το αίτημα μερίδας δημοτών για ένα «καθαρό» Πεδίον του Άρεως εν όψει δημοτικών εκλογών τον ερχόμενο Μάιο. Παράλληλα εντάσσεται σε ένα συνολικότερο σχέδιο αναδιάρθρωσης του αστικού τοπίου που περιλαμβάνει την  υποβάθμιση της ευρύτερης περιοχής με στόχο να πέσουν οι τιμές των ακινήτων  ώστε να τα εκμεταλλευτούν στο μέλλον ξένα επενδυτικά funds.Ταυτόχρονα η κατάσταση που διαμορφώθηκε συμβάλλει στην δημιουργία κλίματος τρομοκρατίας  ώστε να απονομιμοποιηθεί το  άσυλο στη συνείδηση των φοιτητών.

Σε ίδια κατεύθυνση κινήθηκε και η σύγκλητος της ΑΣΟΕΕ η οποία εξέδωσε μια σειρά από αντιδραστικές ανακοινώσεις  ως ένδειξη διαμαρτυρίας για το ζήτημα της ύπαρξης τοξικοεξαρτημένων ατόμων στην είσοδο της σχολής,  οι οποίες ανήγαγαν το ζήτημα σε θέμα αισθητικής και κύρους του πανεπιστημίου ενώ κορύφωση αυτής της λογικής  αποτέλεσε το lock out της σχόλης. Το κλείσιμο της σχόλης από την σύγκλητο διέπεται από βαθιά αντιδημοκρατικά και αυταρχικά χαρακτηριστικά καθώς κάτι τέτοιο θα έπρεπε  να συμβαίνει μόνο με απόφαση του φοιτητικού συλλόγου. Οι κινήσεις αυτές έρχονται να συμβάλλουν σε μια κατεύθυνση υποβάθμισης και απονομιμοποίησης του ασύλου, να δώσουν τροφή στην αντιπαράθεση κυβέρνησης αντιπολίτευσης και να εξυπηρετήσουν επικοινωνιακά παιχνίδια, χρησιμοποιώντας την κοινωνικά ευπαθή ομάδα  των τοξικοεξαρτημένων.

Το φαινόμενο της τοξικοεξάρτησης πρέπει να το εξετάζουμε ως ένα ευρύτερο κοινωνικό θέμα το οποίο εντείνεται σε περιόδους οικονομικής κρίσης όπου οι συνθήκες διαβίωσης, ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα, συνεχώς δυσχεραίνονται. Σαφώς η τοξικοεξάρτηση είναι ένα πολυπαραγοντικό φαινόμενο με δεδομένες τις κοινωνικές προεκτάσεις όσον αφορά τη στιγμή που εγκαθίσταται και εκδηλώνεται σε κάποιο άτομο και δεν χωρά σε αυτό το γεγονός μια μονοδιάστατη εξήγηση. Παρατηρούμε τη πλήρη αδιαφορία τόσο των κυβερνήσεων όσο και των δημοτικών αρχών ,αφού οι δομές(περίθαλψης – απεξάρτησης – επανένταξης)  οι οποίες δεν αποτελούσαν προτεραιότητα ακόμα και σε προμνημονιακές εποχές ,με το ξέσπασμα της κρίσης οι περισσότερες συρρικνώθηκαν και έκλεισαν.  Αποτέλεσμα, ο αριθμός των τοξικοεξαρτημένων να αυξάνεται, και λόγω έλλειψης υποδομών πολλοί από αυτούς να βρίσκουν προσωρινή στέγη και τροφή σε σχολές όπως η ΑΣΟΕΕ. Σαν φοιτητές θα πρέπει να  συγκρουστούμε με το δόγμα του κοινωνικού κανιβαλισμού που ορίζει τον αδύναμο ως αντίπαλο και δεν αναδεικνύει τη σχέση εκμεταλλευτή-εκμεταλλευόμενου, προτάσσοντας την κοινωνική αλληλεγγύη.

Στη βάση του ότι το πανεπιστήμιο, αν και ξεχωριστός κοινωνικός χώρος , δεν είναι αποκομμένος από την υπόλοιπη κοινωνία αλλά σε συνεχή αλληλεπίδραση με αυτή, οι φοιτητές δεν είναι χρυσόψαρα κλεισμένα σε μια γυάλα, απομονωμένα και με παραμορφωμένη αντίληψη του περιβάλλοντος. Συνεπώς  η πολιτικοποίηση και η ενασχόληση του κόσμου δεν περιορίζεται αποκλειστικά σε εκπαιδευτικά ζητήματα αλλά ο πολιτικός λόγος που εκφέρεται μέσα στα πανεπιστήμια αφορά και πτυχές του κεντρικού πολιτικού σκηνικού και κοινωνικών ζητημάτων. Αντίστοιχα και οι διεκδικήσεις των φοιτητών εμπεριέχουν πέρα από τα φοιτητικά και ευρύτερα λαϊκά αιτήματα.

Πρέπει να γίνει κεκτημένο του κάθε φοιτητικού συλλόγου η πολιτική και ιδεολογική κατοχύρωση του ασύλου μέσα από τις συλλογικές του διαδικασίες ώστε η σχολή μας να γίνει ένας ζωντανός κοινωνικός χώρος όπου οι φοιτητές-τριες θα σπουδάζουν, θα διαμορφώνουν πολιτική άποψη, θα συζητούν και θα αποφασίζουν.

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ

Συμπληρώνονται 45 χρόνια από την εξέγερση του  Πολυτεχνείου, η όποια αποτέλεσε  την αρχή του τέλους της χούντας. Δεν ήταν υπόθεση μιας χούφτας φοιτητών αλλά ένας μαζικός ξεσηκωμός των εργατών και της νεολαίας. Αναδείχτηκε το πώς τα πανεπιστήμια μπορούν να αποτελέσουν κέντρα αγώνα τόσο των φοιτητών, όσο και ολόκληρης της  κοινωνίας και  το πως το φοιτητικό κίνημα μπορεί να συνδέεται με το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα , το εργατικό , το αντιφασιστικό και μπορεί να αποτελέσει τον καθοριστικό παράγοντα για μια ολόκληρη κοινωνική εξέγερση. Σε μια περίοδο όπου η επίθεση στην παιδεία εντείνεται δημιουργείται η ανάγκη να εμπνευστούμε από τους αγώνες του χτες για να δώσουμε τους αγώνες της γενιάς μας.

Τόσα χρονιά μετά το σύνθημα «ψωμί-παιδεία-ελευθερία» είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

ΨΩΜΙ: Η μνημονιακή περίοδος έχει αφήσει το στίγμα της στην ελληνική κοινωνία και στην νεολαία. Ενώ το «τέλος των μνημονίων» που ευαγγελίζεται η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν συνεπάγεται το τέλος της επιτήρησης και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας . Πιο συγκεκριμένα βλέπουμε να συνεχίζεται το ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου (Ελληνικό, ΟΣΕ, ακόμα και το νερό), η περαιτέρω συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους καθώς και ο εργασιακός νόμος που έρχεται να καταβαραθρώσει τις εργασιακές σχέσεις, να ποινικοποιήσει τη συνδικαλιστική δράση και να καταργήσει τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

ΠΑΙΔΕΙΑ: Παράλληλα στην παιδεία παρατηρούμε να εντείνεται η συνεχιζόμενη  επίθεση στην εργασιακή προοπτική της νεολαίας και στον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου.  Κάτι το οποίο αναδεικνύεται μέσω της απόσπασης της διδακτικής επάρκειας από τα πτυχία στις καθηγητικές σχολές , την απόσπαση επαγγελματικών δικαιωμάτων από τις πολυτεχνικές σχολές, τις διασπάσεις και συγχωνεύσεις τμημάτων και σχολών και τη συνεχή μετακύληση του κόστους σπουδών στους φοιτητές. Ενώ στην ΑΣΟΕΕ  το βλέπουμε μέσω της κατάργησης της πτυχιακής εξεταστικής σε συνδυασμό με μια σειρά ανδιαρθρωτικών τομών που έχουν εφαρμοστεί τα προηγούμενα χρόνια( αλυσίδες , ECTS, χαμηλά όρια δήλωσης μαθημάτων , υποχρεωτικές εργασίες , κλπ) , έρχεται να εντατικοποιήσει περαιτέρω την φοιτητική καθημερινότητα .

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:   Το άσυλο είναι κεκτημένο των αντιδικτατορικών αγώνων και συμπυκνώνει τα αιτήματα της κοινωνίας για ένα Πανεπιστήμιο κέντρο αγώνα και χώρο ελεύθερης έκφρασης. Τα τελευταία χρόνια η κουβέντα για το πανεπιστημιακό άσυλο έρχεται στο προσκήνιο με όλο και πιο αντιδραστικούς όρους , κάτι που βλέπουμε και στην ΑΣΟΕΕ με δυνάμεις καταστολής να παραβιάζουν πολιτικά στέκια και να διαλύουν το αυτοδιαχειριζόμενο κυλικείο της σχολής, είτε ακόμα και με τη μεταφορά κυκλωμάτων διακίνησης ναρκωτικών δίπλα στις σχολές. Ακόμα, αυτό μπορεί να φαίνεται και με την εφαρμογή «λοκ-αουτ» και κλεισίματα σχολών από πλευράς Πρυτάνεων-Συγκλήτου πριν από διαδικασίες Γενικών Συνελεύσεων  και χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους τις αποφάσεις των φοιτητών.

Μέσα στη δίνη όλων αυτών που συμβαίνουν γύρω μας, ο αγώνας του Πολυτεχνείου αφήνει πολύτιμη παρακαταθήκη το μήνυμα του. Το μήνυμα του ότι η συλλογική πάλη, ο αγώνας που προέρχεται από κάθε έναν μαθητή, φοιτητή, εργαζόμενο και άνεργο που βλέπει το μέλλον του αβέβαιο, είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Ο δρόμος αυτός δεν μπορεί παρά να είναι ριζοσπαστικός μέσα στις σχολές αλλά και έξω.

Το Πολυτεχνείο δεν χρειάζεται βαρύγδουπα λόγια για “δημοκρατία και διαφάνεια” και εκθέσεις βιβλίων για να έχει τον χώρο που του αξίζει στο σήμερα. Το Πολυτεχνείο αναπνέει στις συλλογικές διαδικασίες, στις γενικές συνελεύσεις, στις πορείες… Εκεί που ο κόσμος που πλήττεται συνειδητοποιεί ότι για να τα καταφέρει χρειάζεται και το διπλανό του, εκεί που η αμφισβήτηση και η δυσαρέσκεια γίνεται πράξη, εκεί που η ζωντανή κουβέντα και οι συλλογικές δράσεις ξεπερνούν τους πεφωτισμένους εκπροσώπους… εκεί που η ομορφιά του αγώνα δημιουργεί τα υλικά από τα οποία θα φτιάξουμε το δικό μας μέλλον… 

Μα καλά, εγώ πότε θα πάρω πτυχίο;

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, ερχόμαστε όλοι αντιμέτωποι με το νέο ακαδημαϊκό έτος. Για κάποιους από εμάς αυτό μπορεί να έρχεται μετά από μια δύσκολη εξεταστική περίοδο και για κάποιους να αποτελεί την πρώτη επαφή με τη σχολή και την φοιτητική καθημερινότητα. Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε μία σταδιακή χειροτέρευση των ρυθμών σπουδών μας μέσω της εφαρμογής διάφορων μεταρρυθμίσεων και αναδιαρθρωτικών τομών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Διάφορες πτυχές της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που επέφερε ο νόμος Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου από το 2011 και μετά ( ως συνέχεια των κατευθύνσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των πολιτικών των κυβερνήσεων) ολοκληρώθηκαν και με τον περσινό νόμο Γαβρόγλου. Κύριοι κόμβοι αυτής της αναδιάρθρωσης είναι οι διάφορες αλλαγές στα προγράμματα σπουδών, η περαιτέρω εντατικοποίηση και εξειδίκευση, η διάσπαση των ενιαίων πτυχίων και των επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία (καθηγητικές σχολές με διδακτική επάρκεια), η συνεχής προώθηση της επανακατάρτισης και των προγραμμάτων δια βίου μάθησης και η κανονικοποίηση διδάκτρων στα μεταπτυχιακά. Βέβαια, αυτή μπορεί να έχει εφαρμοστεί ή να εφαρμόζεται με διαφορετικό τρόπο ανά σχολή, ή ακόμα και ανά τμήμα.

Πιο συγκεκριμένα, στην ΑΣΟΕΕ, βλέπουμε διάφορες μεταρρυθμίσεις που δυσκολεύουν όλο και περισσότερο τους όρους φοίτησης μας. Η ύπαρξη μαθημάτων-αλυσίδων στα περισσότερα τμήματα, δηλαδή προαπαιτούμενα μαθήματα τα οποία αν δεν περάσεις, δεν μπορείς να δώσεις τα συνδεδεμένα μαθήματα στα επόμενα εξάμηνα(π.χ. Λογιστική 1, Λογιστική 2 κ.λπ.), οδηγούν στην παράταση του χρόνου σπουδών, αφού μας περιορίζει από το να τα παρακολουθούμε ή να τα δίνουμε μαζί στις εξεταστικές. Επιπλέον, σε κάποια τμήματα υπάρχει μικρό όριο δήλωσης μαθημάτων ανά εξάμηνο, ή ακόμα και αυτόματη δήλωση των μαθημάτων (βλ. Στατιστική). Όλα αυτά έρχονται να συνδυαστούν με φαινόμενα καθηγητικής αυθαιρεσίας (π.χ. μαζικά ‘’κοψίματα’’) και με ένα μεγάλο φορτίο εργασιών και υποχρεωτικών προόδων ανά εβδομάδα, που δυσχεραίνουν την  καθημερινότητά μας με αποτέλεσμα να μην έχουμε χρόνο για τα υπόλοιπα ενδιαφέροντά μας και διάφορα ζητήματα σχολής.

Ακόμα, ειδικότερα στα τμήματα της Πληροφορικής και της Στατιστικής εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια το σύστημα των πιστωτικών μονάδων. Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα σύστημα βάσει το οποίο θα παίρνουμε πτυχίο, όχι ανάλογα με τον αριθμό των περασμένων μαθημάτων, αλλά με βάση το σύνολο των πιστωτικών μονάδων όπου έχουμε συλλέξει. Αυτό σημαίνει ότι ο κάθε πτυχιούχος θα ‘χει παρακολουθήσει διαφορετικά μαθήματα με αποτέλεσμα την δημιουργία διαφορετικών κατηγοριών πτυχιούχων. Το πτυχίο μετατρέπεται σε ατομικό φάκελο προσόντων πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα μπορούμε να διαπραγματευτούμε συλλογικά για τους όρους με τους οποίους θα δουλεύουμε (όπως μισθοί, συνθήκες εργασίας).

Τον τελευταίο χρόνο παρατηρούμε και την σταδιακή κατάργηση της πτυχιακής εξεταστικής. Πρόκειται για κάτι που αφορά τα μεγαλύτερα έτη (δηλαδή 8ο εξάμηνο και μετά) , αφού ορίζεται ως η δυνατότητα να δίνουμε όλα τα χρωστούμενα μαθήματα μετά την περίοδο της κανονικής εξεταστικής. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την καθυστέρηση λήψης πτυχίου, σε μία συγκυρία όπου πολλοί φοιτητές προσπαθούν να βγουν νωρίτερα στην αναζήτηση εργασίας.

Έτσι, διαμορφώνεται ένα νέο μοντέλο full-time, πλήρως εντατικοποιημένου, φοιτητή, ο οποίος θα ασχολείται μόνο με τις σπουδές  του θυσιάζοντας την κοινωνική και προσωπική του ζωή, εξαλείφοντας τελείως τον ελεύθερο του χρόνο, αδυνατώντας να ασχοληθεί με πολιτιστικές, αθλητικές και πολιτικές δραστηριότητες. Ο full-time φοιτητής και αυριανός εργαζόμενος  που προσπαθούν να διαμορφώσουν θα είναι πειθήνιος και υπάκουος σήμερα στους καθηγητές του αύριο στους εργοδότες του, χωρίς να αντιστέκεται στις αλλαγές που δυσχεραίνουν και επηρεάζουν άμεσα τη ζωή του.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες που διαμορφώνονται είναι αναγκαίο να δρούμε και να αγωνιζόμαστε συλλογικά. Η απάντηση δεν βρίσκεται στην εσωτερίκευση των προβληματισμών μας και στην ατομική διεκδίκηση. Με κύριο όχημα τον φοιτητικό σύλλογο είναι απαραίτητο να συζητήσουμε και να βρούμε από κοινού τους τρόπους διεκδίκησης και υπεράσπισης των συμφερόντων μας. Έτσι ώστε, μέσω συλλογικών αγώνων, να  κάνουμε το πανεπιστήμιο το χώρο που θα σπουδάζουμε δωρεάν, με ανθρώπινους ρυθμούς και το πτυχίο μας να μας κατοχυρώνει μια θέση στην αγορά εργασίας.

Κόντρα στον ατομικό δρόμο, εμείς προτάσσουμε το συλλογικό!