ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΡΓΙΑ?

Μέσα στον προηγούμενο χρόνο είδαμε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ,να περνάει μια σειρά από μέτρα τα οποία μόνο μνημονιακά μπορούν να χαρακτηριστούν , καθώς πλήττουν στην ουσία τους την καθημερινότητά μας. Αυτά κυρίως αφορούσαν τον ασφαλιστικό νόμο (μείωση ή κατάργηση επιδομάτων, μείωση συντάξεων-αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης κλπ.), τον εργασιακό νόμο που πέρασε πέρυσι καθώς και τον νόμο Γαβρόγλου για την παιδεία. Είναι χαρακτηριστικό το πώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να παρουσιάζει στον λαό μέσω των συστημικών μέσων τα αντιδραστικά μέτρα που ψηφίζει ως δημοκρατικές τομές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και ο νόμος για την παιδεία που ενώ έρχεται να βαθύνει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση στην δευτεροβάθμια και την τριτοβάθμια εκπαίδευση, παρουσιάζεται ως μια δημοκρατική τομή που επαναφέρει το άσυλο και την συνδιοίκηση-δηλαδή την συμμετοχή των φοιτητών στα όργανα διοίκησης.

Το άσυλο επαναφέρεται ως ακαδημαϊκό , δηλαδή δίνεται η απόλυτη ελευθερία στον κάθε πρύτανη να φέρνει τα ΜΑΤ ή να κλείνει την σχολή όποτε θέλει, όπως είδαμε και την προηγούμενη εβδομάδα στην ΑΣΟΕΕ ενόψει 6 Δεκέμβρη, ενώ το ποσοστό συμμετοχής των φοιτητών στα όργανα είναι στο 10% , με προαιρετική συμμετοχή.

Παρόλη λοιπόν την προσπάθεια της κυβέρνησης να παρουσιάσει την εφαρμογή των κατευθύνσεων την Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε εκάστοτε νομοσχέδια ως δημοκρατικές τομές που θα μας «φέρουν την ανάπτυξη», βαδίζοντας προς την 3η αξιολόγηση , το αφήγημα αυτό κάπως χωλαίνει. Αυτό συμβαίνει καθώς για να επιβεβαιωθεί η υπόσχεσή της για «έξοδο από τα μνημόνια το ’18!» είναι αναγκαίο να κλείσει η 3η αξιολόγηση, δηλαδή να γίνουν πλειστηριασμοί ώστε να αποπληρωθούν τα κόκκινα δάνεια, αλλά και να εφαρμοστεί ο συνδικαλιστικός (αντι-απεργιακός) νόμος , ως απαραίτητη προϋπόθεση των δανειστών. Τομές που είναι κάπως δύσκολο να παρουσιαστούν ως δημοκρατικές. Είδαμε ήδη την αμηχανία της κυβέρνησης να απαντήσει στο κίνημα ενάντια στων πλειστηριασμών 1ης κατοικίας, που δεν την έχει αφήσει να εφαρμόσει τους πλειστηριασμούς. Η κυβέρνηση προχώρησε σε ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, ΜΑΤ και χημικά μέσα στα ειρηνοδικεία σε όλη την Ελλάδα, και εκ νέου ακύρωση των πλειστηριασμών για 2 εβδομάδες συνεχόμενες στην Αττική και στον Πειραιά. Παρόλα αυτά το κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς κατοικίας συνεχίζει να απαντάει με την παρουσία του στα ειρηνοδικεία και στα συμβολαιογραφικά γραφεία μπλοκάροντας τους πλειστηριασμούς κατοικίας!

Αντίστοιχα η απάντηση ενάντια στο νέο νομοσχέδιο κατά της απεργίας (να σημειωθεί ότι η κυβέρνηση φέρνει αυτή την ρύθμισή μέσω τροπολογίας σε άσχετο νομοσχέδιο σχετικά με τις τηλεπικοινωνίες!) πρέπει να είναι ηχηρή! Σε μια περίοδο όπου η νεολαία δουλεύει στην καλύτερη για 400 ευρώ, τα εργατικά ατυχήματα αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς, οι υπερωρίες δεν καταβάλλονται ούτε με δικαστική απόφαση(όπως έγινε στην περίπτωση των Public), γυναίκες απολύονται λόγω εγκυμοσύνης και τα εργασιακά μας δικαιώματα πλήττονται καθημερινά, η κυβέρνηση έρχεται να περιστείλει ένα από τα μέχρι τώρα αναφαίρετα εργασιακά-κοινωνικά δικαιώματα. Το δικαίωμα στην απεργία, το βασικό όπλο του εργαζόμενου στο σήμερα! Και έχει το θράσος ακόμα και αυτό να το παρουσιάζει σαν μια δημοκρατική τομή, ότι δηλαδή οι αποφάσεις στις πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις θα πρέπει να παίρνονται από το 50% των οικονομικά τακτοποιημένων μελών (50% + 1) για να κηρύξουν απεργία (στο σήμερα θεωρούνται έγκυρες οι αποφάσεις από το 1/5 και άνω!).

ΚΑΙ ΕΜΑΣ ΤΙ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ?

Αν παρατηρήσουμε τις αλλαγές στην εργασία και τις αλλαγές στον τρόπο που δουλεύουμε τα τελευταία χρόνια, θα καταλάβουμε ότι είναι παράλληλες με τον τρόπο που σπουδάζουμε. Η τάση για διάσπαση των πτυχίων μας συνδέεται άμεσα με τη κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας,. Η κατεύθυνση συνεχούς επανακατάρτισης με σεμινάρια, πρακτικές και αυξημένη ανάγκη για μεταπτυχιακά έρχεται να συνολικοποιηθεί με την θέσπιση του υποκατώτατου μισθού (ότι δηλαδή σαν νέος εργαζόμενος θα πρέπει να δουλεύεις 2-3 χρόνια με μειωμένο μισθό μέχρι «να αποκτήσεις την εμπειρία» για να δουλεύεις για πάνω από 400 ευρώ) αλλά και με τη θέσπιση του θεσμού της μαθητείας στην δευτεροβάθμια. Τομές που ήρθαν παράλληλα από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέσω των νόμων για την εργασία και την παιδεία. Ως φοιτητές ,λοιπόν, δεν αρκεί να αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως αλληλέγγυους στους εργαζόμενους, αλλά να αντιλαμβανόμαστε ότι εμείς ως αυριανοί(ή και σημερινοί!) εργαζόμενοι καλούμαστε να παλέψουμε για το δικαίωμα στην απεργία, για αξιοπρεπείς όρους δουλειάς και φοίτησης! Να είμαστε όλες και όλοι την Πέμπτη 14/11 , στην απεργιακή κινητοποίηση, ώρα 10.30 στην Πατησίων( έξω από το Κάτω Πολυτεχνείο!).

Advertisements

Άλλη μια φορά έφτασε ο Νοέμβρης. Αυτός ο Νοέμβρης ο παράξενος, ο Νοέμβρης του «Πολυτεχνείου», ο Νοέμβρης της εξέγερσης. Σαράντα τεσσερα ολόκληρα χρόνια πέρασαν από τότε.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν η αρχή του τέλους της χούντας. Δεν ήταν υπόθεση μιας χούφτας φοιτητών αλλά ένας μαζικός ξεσηκωμός των εργατών και της νεολαίας, κομμάτι μιας παγκόσμιας έκρηξης. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός γνωρίζει την πρώτη του μεγάλη ήττα στο Βιετνάμ και αναγκάζεται να τα μαζέψει και να φύγει. Οι καπιταλιστές στην Ευρώπη αντιμετωπίζουν για πρώτη φορά μετά τη δεκαετία του 30’, τις πρώτες άγριες απεργίες. Το νέο φοιτητικό κίνημα, αρχίζει να αμφισβητεί τον συντηρητισμό και τις ιδέες της κυρίαρχης τάξης και όλα αυτά οδηγούν στο Μάη του 68′ στη Γαλλία, στο καυτό φθινόπωρο του 69′ στην Ιταλία, στο Πολυτεχνείο στην Ελλάδα…

Η εξέγερση

Στα αφιερώματα που γράφονται κάθε 17 Νοέμβρη στις εφημερίδες, η εξέγερση παρουσιάζεται σαν μια ηρωική εκδήλωση διαμαρτυρίας των φοιτητών που  άγρια από το καθεστώς της χούντας. Απουσιάζει όμως η ανάλυση του κοινωνικού και πολιτικού υποβάθρου της εξέγερσης, η ίδια η δυναμική της.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν μια εξέγερση που παρά το γεγονός ότι πνίγηκε στο αίμα από τα τανκς και τα πολυβόλα του στρατού και της αστυνομίας, αποτέλεσε την αρχή του τέλους της χούντας. Και μόνο γι’ αυτό, το Πολυτεχνείο αποτελεί μια λαμπρή σελίδα στην ιστορία του κινήματος των εργατών και της νεολαίας. Αλλά ήταν πολλά περισσότερα πράγματα.. Δεν ήταν ενθουσιασμός της στιγμής αυτή η μαχητικότητα. Ήταν το προϊόν βαθιών διεργασιών μέσα στην εργατική τάξη και τη νεολαία της εποχής. Ήταν η έκφραση της ριζοσπαστικοποίησης που πήγαζε από προηγούμενους αγώνες και που άφησαν βαθιές αλλαγές στη συνείδηση του λαούΈκφραζε τη συνειδητοποίηση της ανάγκης για σκληρό και επίπονο μαζικό αγώνατης ανάγκης να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις.

Το Πολυτεχνείο έχει παρελθόν όπως και μέλλον

Τα γεγονότα του Νοέμβρη μπορούν να γίνουν κατανοητά μόνο αν εξετάσουμε την ιστορία του λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα. Οι ρίζες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μπορούν να ανιχνευτούν πολύ πίσω από την επταετία της Χούντας στην ιστορία των λαϊκών κινημάτων και το πώς αυτά επέδρασαν στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Μετά τη δικτατορία του Ι. Μεταξά το 1936, η ίδρυση του ΕΑΜ το 1941 αποτέλεσε ένα σημείο – τομή για τον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό, αφού ως μια ευρεία λαϊκή και κοινωνική συμμαχία κατάφερε να προσλάβει το χαρακτήρα δεσπόζουσας κοινωνικοπολιτικής δύναμης, που έρχεται να ανατρέψει όλους τους μέχρι τότε παγιωμένους κοινωνικούς και πολιτικούς σχηματισμούς και να συγκεκριμενοποιήσει το αίτημα για εκδημοκρατισμό της ελληνικής κοινωνίας. Για πρώτη φορά στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, οι μάζες επενέβαιναν άμεσα στον πολιτικό και κοινωνικό τομέα κα καλούνταν να αναμειχθούν ενεργά στην οικοδόμηση θεσμών μέχρι την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας. Την ίδια ώρα, η αστική τάξη έχει εναποθέσει όλες τις ελπίδες να ανακτήσει το χαμένο έδαφος στην παρέμβαση των Βρετανών. Ωστόσο, μόνο ο εμφύλιος πόλεμος θα μπορούσε να παγιώσει την κυριαρχία αυτή. Θεμελιακό ρόλο θα παίξει η ίδρυση του ΙΔΕΑ (Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών) τον Οκτώβρη του ’44. Σκοπός του ΙΔΕΑ δεν ήταν άλλος από την πλήρη διάλυση του κομμουνιστικού κινήματος και της επιρροής του και η εγκαθίδρυση και αναπαραγωγή του στρατιωτικού μηχανισμού ως κομβικού σημείου στην οργάνωση της αστικής εξουσίας. Ο στρατός πλέον ταυτίζεται με το «έθνος». Η αγγλική πολιτική και η αστική εξουσία έχουν πλέον μια ξεκάθαρη επιλογή: την ένοπλη αντιπαράθεση με στόχο τον αφανισμό του ΕΑΜ. Το ΕΑΜ περνάει στην παρανομία και ο ένοπλος αγώνας (Δεκεμβριανά) που διεξήχθη από τις 03/12/44 μέχρι 04/01/45 πέρα από τις δεκάδες νεκρών, αφήνει και έντονο κλίμα απογοήτευσης στον ΕΛΑΣ λόγω των λαθών της ηγεσίας του ΕΑΜ με αποκορύφωμα την συμφωνία της Βάρκιζας και τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ. Οι αγωνιστές του ΕΛΑΣ παραμένουν στα βουνά με την μετονομασία Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας στο οποίο έχουν να αντιμετωπίσουν πλέον και τους Αμερικάνους, ενώ υπό την απειλή της μη τήρησης του δόγματος Τρούμαν ο τελευταίος γύρος του εμφυλίου είναι πραγματικότητα με το τραγικό τέλος του ΔΣΕ στο Γράμμο και στο Βίτσι και την ανάληψη της εξουσίας από τον Παπάγο. Οι συνέπειες του Εμφυλίου και οι δομές του μετεμφυλιακού κράτους θα συνεχίσουν να υπάρχουν μέχρι το ’67, ενώ επιβάλλεται πλέον ένα ιδιότυπο καθεστώς «εκτάκτου ανάγκης» με κυρίαρχα γνωρίσματα: τον καθοριστικό ρόλο του στρατού, μια σειρά αντισυνταγματικών ψηφισμάτων του εμφυλίου, αλλά και κανόνες αντικομουνισμού που εξουδετερώνουν ουσιαστικά τις όποιες ελευθερίες και ατομικά δικαιώματα («παρασύνταγμα»), την ύπαρξη παράλληλου κράτους (ΙΔΕΑ, περιβάλλον ανακτόρων, μυστικές υπηρεσίες που ελέγχονται απευθείας από τις ΗΠΑ).Μετά το θάνατό του Παπάγου, τα ανάκτορα επιλέγουν τον Κ. Καραμανλή για πρωθυπουργό. Η ΕΡΕ (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση) του Καραμανλή πιέζεται μόνο από τον αριστερό λόγο της ΕΔΑ (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά), που μπορεί να επιχειρηματολογεί στο επίπεδο της αστικής ιδεολογίας, αλλά εκφράζει σε κάθε περίπτωση την περιθωριοποίηση της Αριστεράς από το μετεμφυλιακό αστικό κράτος, στο οποίο κυριαρχεί ο «αντικομουνισμός» υπό την πίεση και των «εθνικοφρόνων».
Πριν τη λήξη της καραμανλικής οκταετίας και ενώ έχει ιδρυθεί η Ένωση Κέντρου του Γ. Παπανδρέου – η εναλλακτική λύση για την αναπαραγωγή της αστικής εξουσίας -, η δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη (Ιούνιος ’63) αποδεικνύει τη συνέχιση ύπαρξης «ορατών» και «αόρατων» κέντρων εξουσίας.

Ωστόσο, παρά τα σκληρά νομοθετήματα και την τρομοκρατική δράση ομάδων της ακροδεξιάς σ’ όλη την επικράτεια, το κοινωνικό δυναμικό που βίωνε όλη αυτή την πίεση δεν έμεινε αμέτοχο. Η δεκαετία του 60′ και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 70′ αποτελούσαν τα “χρυσά χρόνια” για τους καπιταλιστές, όχι όμως για τους εργαζόμενους. Εκείνα τα χρόνια δημιουργήθηκε μια νέα εργατική τάξη. Εκατοντάδες χιλιάδες αγρότες εγκατέλειψαν την ύπαιθρο, κυνηγημένοι από την φτώχεια και την καταπίεση, για να βρουν δουλειά στις πόλεις. Αυτή η εργατική τάξη έχτιζε στην κυριολεξία τα πάντα, αλλά έπαιρνε ψίχουλα. Αναζωογόνησε τα συνδικάτα , μαζικοποίησε την Αριστερά και μπήκε μπροστά στους αγώνες της δεκαετίας του 60′. Η ανατροπή της άρχουσας τάξης δεν φάνταζε ουτοπία και γι’ αυτό και εκείνη έβγαλε ένα στεναγμό ανακούφισης μόλις μαθεύτηκαν τα νέα του πραξικοπήματος. Οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι μεγαλέμποροι στήριξαν τη χούντα γιατί τους απάλλαξε από το βραχνά της πολιτικής κρίσης που έφερε η έκρηξη του κινήματος με τα Ιουλιανά του 1965. Όταν ο Κωνσταντίνος απέλυσε στις 15 Ιούλη τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, επικεφαλής της κυβέρνησης της Ένωσης Κέντρου, πυροδότησε -άθελά του- την οργή του ενός τεράστιου κινήματος που αναπτυσσόταν ήδη γοργά από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’60. Για δύο μήνες, όλη η χωρά συγκλονίστηκε από αναρίθμητες διαδηλώσεις, συγκρούσεις με την αστυνομία, μια τεράστια Γενική Απεργία στις 27 Ιούλη. Το κίνημα ανέτρεψε δύο κυβερνήσεις ’αποστατών’ που είχε προσπαθήσει να στήσει το παλάτι. Τον Σεπτέμβρη του 1965 η τελευταία απόπειρα πέτυχε. Αλλά η πολυπόθητη ’σταθερότητα’ για την άρχουσα τάξη δεν ήρθε. Τον Δεκέμβρη του 1966 ο ΣΕΒ πχ προειδοποιούσε ’Η απεργία γενικώς είναι ανωμαλία… Η έκτασής των απεργιών και προπαντός η επανάληψις των τόσον σύντομα θα πρέπει να επιστήσουν την προσοχήν των υπευθύνων πριν γίνουν νοσηρό κλίμα. Νομίζομεν’. Τελική κατάληξη θα είναι η προκήρυξη εκλογών τον Μάη του 1967, οι οποίες δεν θα γίνουν ποτέ. Στις 21 του Απρίλη 1967 αποδεικνύεται ότι ο στρατός δεν είναι ελεγχόμενος αποκλειστικά στο παλάτι. Η δυναμική που είχε αποκτήσει από τη νίκη του στον εμφύλιο και η τάση που καλλιεργήθηκε από την δικτατορία της 4ης Αυγούστου μέχρι και το 1967 για αυτόνομη παρουσία του έβρισκε τη δικαίωση της…

Το πραξικόπημα

Παρασκευή, 21 Απριλίου 1967, ώρα 1 και 15 μετά τα μεσάνυχτα. Ο Παττακός (σ.σ. Συνταγματάρχης Τεθωρακισμένων Ελληνικού Στρατού) φτάνοντας μέχρι τους Αμπελόκηπους με τα τανκς του, έχοντας ξεκινήσει από το Γουδί. Μάλλον αργοπορημένα κατάλαβε ο κόσμος ότι δεν πρόκειται για παρέλαση. Ήταν τανκς αμερικάνικα, όπως αυτά που προμήθευε το ΝΑΤΟ τις χώρες που συμμετείχαν σε αυτό. Επίσης αμερικάνικο ήταν το σχέδιο Προμηθέας, το σχέδιο δηλαδή με το οποίο το ΝΑΤΟ ενέκρινε το πραξικόπημα.5.30 το πρωί, οι τρεις καμπαλέρος Γ. Παπαδόπουλος, Στ. Παττακός και Ν. Μακαρέζος φτάνουν στο βασιλιά και πουλάνε παραμύθι για κομμουνιστική απειλή στη χώρα. Και αν απορείτε για την επιπολαιότητα και αφέλεια του παραμυθιού, να σας πούμε ότι ο βασιλιάς το έχαψε! Έτσι μια ομάδα  ανώτερων αξιωματικών με επικεφαλή τον Παπαδόπουλο κατάργησε την κυβέρνηση, ανέστειλε την ισχύ των περισσότερων άρθρων του Συντάγματος και ανέλαβε την εξουσία. Χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι, μέλη αριστερών οργανώσεων, συνδικαλιστές, αγωνιστές του φοιτητικού κινήματος πιάστηκαν, οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα και μετά πήραν το δρόμο της φυλακής και της εξορίας. Στα μπουντρούμια της Ασφάλειας, της ΕΣΑ, των Λοκατζήδων, τα βασανιστήρια ήταν στην ημερήσια διάταξη. Τα συνδικάτα μπήκαν κάτω από τον έλεγχο της Ασφάλειας και των στρατιωτικών διοικητών, δεκάδες από αυτά διαλύθηκαν και εκατοντάδες συνελήφθησαν.

Οι εφημερίδες της αριστεράς έκλεισαν και στις υπόλοιπες επιβλήθηκε τόσο ασφυκτική λογοκρισία, ώστε σύντομα η κυκλοφορία τους μειώθηκε κατά 40%. Οι ΗΠΑ γνώριζαν για τα σχέδια του πραξικοπήματος αλλά φυσικά δεν έκαναν τίποτα για να το εμποδίσουν. Αντίθετα ο πρόεδρος Τζόνσον έστειλε γράμματα γεμάτα επαίνους στον δικτάτορα. Ο επίσημος πολιτικός κόσμος παραγκωνίστηκε μέσα σε ένα βράδυ, αλλά ούτε αυτοί είχαν κάνει τίποτα για να εμποδίσουν την χούντα.

Η χούντα φίμωσε τους εργάτες. Οι απεργίες απαγορεύτηκαν, τα συνδικάτα καταλήφθηκαν από τους εκλεκτούς της Ασφάλειας. Αυτό σήμαινε ότι τα χρόνια που κράτησε η χούντα, οι μισθοί έμειναν ουσιαστικά παγωμένοι ενώ την ίδια στιγμή τα κέρδη αυξάνονταν με αλματώδεις μισθούς. Αλλά όσο και να στήνανε οι χουντικοί τις εκλογές στα σωματεία ή να τρομοκρατούσαν παλιούς γνωστούς αγωνιστές, δεν μπορούσαν να σταματήσουν τις διεργασίες σε όλο τον κόσμο που σιγάσιγά ανακάλυπτε τι δύναμη του δίνει η συλλογικότητα στους χώρους δουλειάς. Η χούντα όσο περνούσε ο καιρός γινόταν ολοένα και πιο μισητή, ολοένα και πιο απομονωμένη. Μια σειρά απεργιών όπως αυτές των εργαζομένων στον τύπο, των μεταλλωρύχων στα ορυχεία της Κασσάνδρας, των εργαζομένων σε ΔΕΗΠΑΠ και των αγροτών των Μεγάρων έδειχναν ξεκάθαρα την αγανάκτηση που έβραζε. Η χούντα είχε κηρύξει τον Ιούνη την ‘αβασίλευτο δημοκρατία’ και είχε οργανώσει ένα ψευδό – δημοψήφισμα για να ρίξει ένα δημοκρατικό μανδύα στο καθεστώς της. Ο Παπαδόπουλος ορκίστηκε ‘Πρόεδρος’ της ‘Δημοκρατίας’ ενώ τον Οκτώβρη ο Μαρκεζίνης ορκίστηκε ‘πρωθυπουργός’.

Οι προσπάθειές της να σπάσει αυτή την απομόνωση με μέτρα ‘φιλελευθεροποίησης’ και προσπάθειες να οικοδομηθούν ‘γέφυρες’ με παλιούς αστούς πολιτικούς, όξυναν την κρίση και τους καυγάδες στο εσωτερικό της. Το ερώτημα που βασάνιζε τη χούντα ήταν πως μια ‘ομαλή μετάβαση’ σε κάποιου είδους κοινοβουλευτικό καθεστώς δεν θα μετατραπεί σε μια ανεξέλεγκτη έκρηξη από τα κάτω.

Όμως η πρώτη μαζική, μετωπική σύγκρουση με τη χούντα δεν άργησε να εκδηλωθεί…

 

Νομική

Εκείνη την περίοδο είχε ανοίξει μια μεγάλη κόντρα μέσα στις σχολές, όταν η χούντα επέτρεψε να γίνουν εκλογές για τους Συλλόγους- για να δείξει ένα δημοκρατικό προσωπείο- αλλά χρησιμοποίησε την πιο απροκάλυπτη νοθεία και την καταστολή για να εξασφαλίσει ότι θα αναδειχθούν οι δικοί της υποψήφιοι. Το Φλεβάρη, επιστράτευσε, διακόπτοντας την αναβολή, δεκάδες γνωστούς φοιτητές συνδικαλιστές. Στις 21 Φλεβάρη οι φοιτητές της Νομικής συγκεντρώθηκαν στο κτίριο και σύντομα μαζί τους ενώθηκαν οι φοιτητές της Φυσικομαθηματικής που ήρθαν με πορεία από το κτήριο του Χημείου. Το απόγευμα οι φοιτητές της Νομικής είχαν φτάσει τις 4.500 και η κατάληψη ήταν πραγματικότητα. Χιλιάδες κόσμος συγκεντρώθηκε απέξω αγνοώντας τις επιθέσεις της αστυνομίας και των παρακρατικών, και εκδήλωνε με κάθε τρόπο την συμπαράστασή του στους φοιτητές. Η κρίση της επίσημης αριστεράς, είχε αφήσει το περιθώριο για την εμφάνιση ομάδων, οργανώσεων και ρευμάτων που έδιναν προοπτική στο φοιτητικό κίνημα. Έτσι σύντομα από διαμαρτυρία με φοιτητικά αιτήματα η κινητοποίηση απέκτησε άμεσο πολιτικό και αντιχουντικό χαρακτήρα. Η κατάληψη τέλειωσε την επόμενη μέρα, όταν η Επιτροπή Κατάληψης πίστεψε τις διαβεβαιώσεις της Συγκλήτου ότι είχε εξασφαλίσει από το καθεστώς την ασφαλή αποχώρηση των φοιτητών. Φυσικά καμιά τέτοια υπόσχεση δεν τηρήθηκε.

Όμως η κατάληψη της Νομικής ήταν επίσης προάγγελος του Πολυτεχνείου…

Το Πολυτεχνείο

Την Τετάρτη 14 Νοέμβρη, οι φοιτητές της Νομικής αποφασίζουν να κατέβουν με πορεία στο Πολυτεχνείο και παρόλο που χτυπιούνται με την αστυνομία καταφέρνουν να μπουν στο κτήριο. Η αστυνομία κυκλώνει το κτίριο αλλά δεν επεμβαίνει. Η χούντα υπολόγιζε ότι αυτή η εκδήλωση θα εκτονωθεί μετά από λίγες ώρες και δεν ήθελε να διακινδυνέψει να ραγίσει η βιτρίνα της ‘φιλελευθεροποίησης’ μέσα στο κέντρο της Αθήνας. Αντίθετα, μέχρι το βράδυ η κατάληψη οριστικοποιείται με τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων, συγκροτείται προσωρινή Συντονιστική Επιτροπή ενώ οργανώνεται η εσωτερική ζωή. Πραγματοποιούνται συνελεύσεις με τη παρουσία των εργατών και την Παρασκευή οι διαδηλωτές που ξεπερνούν τις 100.000 έχουν κατακλύσει το κέντρο της Αθήνας. Το καταληφθέν από τους φοιτητές και τους εργαζόμενους Πολυτεχνείο έχει γίνει η ‘βάση του αγώνα’. Όμως από το μεσημέρι της Παρασκευής η χούντα αρχίζει να χτυπάει στο ψαχνό διαδηλωτές και οι πρώτοι νεκροί είναι γεγονός. Ο κόσμος αντιστέκεται κάνοντας αντεπιθέσεις στην αστυνομία και προσπαθώντας να καταλάβει δημόσια κτίρια και τράπεζες, φτιάχνονται οδοφράγματα και χιλιάδες εργάτες φοιτητές και μαθητές πολεμάνε σχεδόν με γυμνά χέρια. Στις 3:03 στις 17 Νοέμβρη, ένα τανκ γκρεμίζει την κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου. Οι διαδηλώσεις θα συνεχιστούν όλο το βράδυ, παρόλο που το Πολυτεχνείο έχει πέσει. Εκεί οι εργάτες και η νεολαία θα δώσουν τους τελευταίου τους νεκρούς.

Η χούντα έβαψε την εξέγερση στο αίμα και κέρδισε έτσι μερικούς μήνες ζωής. Η αντίστροφη μέτρηση για τη πτώση της όμως είχε ξεκινήσει… Η κλίκα του Ιωαννίδη ανέτρεψε τον Παπαδόπουλο και στην προσπάθειά του η χούντα να ξεφύγει από τη κρίση που δημιούργησαν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, οργάνωσε ένα πραξικόπημα στη Κύπρο. Ο Ιωαννίδης ήλπιζε ότι έτσι θα κερδίσει την Κύπρο για την ελληνική άρχουσα τάξη και θα της εξασφάλιζε μαζικό έρεισμα αλλά έπεσε έξω και στα δύο. Μετά από το φιάσκο στη Κύπρο η χούντα παρέδωσε την εξουσία στην κυβέρνηση του Καραμανλή που ήρθε από το Παρίσι.

Όμως, οι ελπίδες της άρχουσας τάξης ότι η μετάβαση στον κοινοβουλευτισμό θα ήταν ομαλή διαψεύστηκαν γρήγοραΗ πτώση της χούντας απελευθέρωσε τη τρομερή δυναμική ενός τεράστιου κινήματος…

Η Ελλάδα στα χρόνια της μεταπολίτευσης γνωρίζει για πρώτη φορά, λόγω της ανάπτυξης του εργοστασιακού κινήματος το φαινόμενο των πολυήμερων απεργιών με καταλήψεις εργοστασίων και άμεση δημοκρατία μέσα σε αυτές που δημιουργούν τριγμούς στο σύστημα. Ταυτόχρονα το Φοιτητικό Κίνημα έχει αποκτήσει πλέον τεράστια απεύθυνση και αποδοχή από όλη την κοινωνία και έχει εφοδιαστεί από το Πολυτεχνείο με τις γνώσεις που χρειάζεται για να πετύχει νίκες.

Γιατί η ιστορία του Πολυτεχνείου δεν είναι απλώς η ιστορία κάποιων φοιτητών που εξεγέρθηκαν ενάντια στη δικτατορία. Είναι η ιστορία του αγώνα, των μέσων και των τρόπων που χρησιμοποίησε η κοινωνική πλειοψηφία για να αντισταθεί και να ανατρέψει ένα σύστημα που δεν την χώραγε. Όταν θα σταματήσουν να δίνονται αγώνες μόνο τότε το Πολυτεχνείο και η ιστορία του θα ανήκουν στη σφαίρα του παρελθόντος. Όσο η νεολαία και ο κόσμος της εργασίας θα βλέπουν τα δικαιώματα τους σε παιδεία, εργασία και δημοκρατία να δολοφονούνται καθημερινά, το μήνυμα του ανυποχώρητου, κοινωνικού αγώνα του Πολυτεχνείου θα ζει στη σύγχρονη πραγματικότητα. Σαράντα ένα χρόνια μετά και είναι πολλοί αυτοί που θέλουν να μετατρέψουν το Νοέμβρη του 73 σε μια απλή επέτειο ή ακόμη χειρότερα σε ένα μνημόσυνο, αλλά δεν το έχουν καταφέρει. Γιατί ο Νοέμβρης είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή εκδήλωση μνήμης. Ο Νοέμβρης παραμένει ζωντανός γιατί παραμένει ζωντανό μαζί του το αίτημα της εξέγερσης, γιατί τα κινήματα εξακολουθούν να αποτελούν την κινητήρια δύναμη της ιστορίας.

 

Ο Νοέμβρης ζει γιατί το σύνθημα «ΨωμίΠαιδείαΕλευθερία» παραμένει ανεκπλήρωτο.

Ψωμί

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εφαρμόζει το τέταρτο μνημόνιο σε συνεργασία με την ΕΕ και το ΔΝΤ οδηγώντας στην περαιτέρω φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας και της νεολαίας. Στο πλαίσιο αυτό βλέπουμε το ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου (Ελληνικό, ΟΣΕ, ακόμα και το νερό), την περαιτέρω συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους καθώς και το νέο εργασιακό νόμο που έρχεται να καταβαραθρώσει τις εργασιακές σχέσεις, να ποινικοποιήσει τη συνδικαλιστική δράση και να καταργήσει τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Εν ολίγοις το νέο ασφαλιστικό παγιώνει ένα καθεστώς μεταξύ της ανασφάλιστης, επισφαλούς, μαύρης εργασίας (5μηνα, voucher) και της ανεργίας, σπρώχνοντας τη νεολαία στην επιλογή της οικονομικής μετανάστευσης. Στην όλη αυτή κρισιακή κατάσταση δημιουργήθηκε μία πλασματική μείωση της ανεργίας με εργαζόμενους, σε άθλιες συνθήκες με πολύ χαμηλούς ρυθμούς. Παράλληλα πρέπει να σημειωθεί πως η μεγάλη αύξηση ασφαλιστικών εισφορών για τους εργαζομένους χωρίς να υπάρχει αύξηση κοινωνικών παροχών, προμηνύει μια νέα λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων στο βωμό του χρέους. Μέσα σε όλα αυτά βλέπουμε την συγκυβέρνηση να προχωράει στην εφαρμογή των ηλεκτρονικών  πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας σε μία προσπάθεια να παρακάμψει και να καταστείλει το λαϊκό κίνημα που ανέδειξε οξυμένα αντανακλαστικά και κατάφερε να μπλοκάρει πλήθος αυτών.

Ποιος άραγε, έχει το θράσος ή την άγνοια, να πει ότι σήμερα, το ψωμί δεν είναι επίκαιρο;

Παιδεία

Το Πολυτεχνείο αποτέλεσε ένα κομβικό σημείο του αντιδικτατορικού αγώνα και έδειξε ότι οι φοιτητές και οι φοιτήτριες μπορούν να πρωτοστατήσουν με νικηφόρο τρόπο στους κοινωνικούς αγώνεςΈνα από τα συμπεράσματα από την εξέγερση του Πολυτεχνείου που είναι σημαντικό να κρατάμε στο σήμερα είναι το πώς τα Πανεπιστήμια μπορούν να αποτελέσουν κέντρα αγώνα και να πυροδοτήσουν λαϊκές εξεγέρσεις .Στη σημερινή συγκυρία που η νεολαία συνεχώς πλήττεται λόγω των μνημονιακών πολιτικών κυβέρνησης και Ευρωπαϊκής Ένωσης , με σχετικές αναδιαρθρώσεις στον τρόπο που σπουδάζει και δουλεύει, είναι απαραίτητο ο συλλογός μας να συζητήσει γύρω από αυτά και να πάρει αγωνιστικές αποφάσεις.

Ας δούμε λίγο πιο συγκεκριμένα τι έρχεται να φέρει ο νόμος Γαβρόγλου:

  • Βαθαίνει τις αναδιαρθρωτικές τομές που πέρασαν σε ένα προηγούμενο διάστημα στην τριτοβάθμια, είτε μιλάμε για εφαρμογή των ECTS, είτε για αλλαγές στα προγράμματα σπουδών. Τα μέτρα αυτά, αν τα δούμε παράλληλα με τις αναδιαρθρώσεις στην δευτεροβάθμια είναι ξεκάθαρο ότι προωθούν μια λογική διάσπασης και αποσυλλογικοποίησης των πτυχίων μας, με στόχευση την αντικατάσταση των πτυχίων μας αλλά και του απολυτηρίου με έναν ατομικό φάκελο προσόντων. Αντιλαμβανόμαστε το πως αυτό μας απομακρύνει από ισχυρά και ενιαία πτυχία, καθώς και δυσκολεύει τους όρους διαπραγματευσής μας στην ήδη ασφυκτιώσα αγορά εργασίας. Είναι ξεκάθαρο το πως αυτό αποτελεί βασική στόχευση του νέου νόμου, αν δούμε και το πως εντείνεται η απόσπαση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία μας σε μια σειρά από σχολές, όπως οι καθηγητικές με την απόσπαση της διδακτικής επάρκειας.
  • Εντατικοποιεί ακόμα περισσότερο την φοιτητική μας καθημερινότητα εντύνοντας την κατεύθυνση για μαθήματααλυσίδες (προαπαιτούμενα) στην προσπάθεια να εμπεδωθεί ένα μοντέλο full-time φοιτητήκαι αργότερα εργαζομένου-, πειθήνιου και υποταγμένου στις απαιτήσεις του κάθε καθηγητή –και στη συνέχεια εργοδότη.
  • Σε μια σειρά από σχολές, κανονικοποιεί τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά αφού δίνει το ελεύθερο στις διοικήσεις των πανεπιστημίων να ορίσουν άνευ ορίου δίδακτρα ακόμα και σε προγράμματα που μέχρι τώρα ήταν δωρεάν, δυσχεραίνοντας ακόμα περισσότερο τους όρους φοίτησης αποκλείοντας έτσι ένα μέρος των φοιτητών που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει. Παράλληλα σε σχολές σαν την ΑΣΟΕΕ, όπου στα μεταπτυχιακά τα υψηλά δίδακτρα είναι μια παγιωμένη κατάσταση, γίνεται μια προσπάθεια μαζικοποίησης των μεταπτυχιακών προγραμμάτων με σκοπό οι φοιτητές να μπαίνουν σε μια κατάσταση συνεχούς επανακατάρτισης και εξειδίκευσης. Αυτό φαίνεται καθώς εγκαθιδρύεται στα μεταπτυχιακά προγράμματα ένα 30% φοιτητών που απαλάσσονται από τα δίδακτρα. Αυτοί είναι είτε οι φοιτητές των οποίων το ετήσιο εισόδημα δεν ξεπερνά τα 8 .500  ευρώ οικογενειακό και000 ευρώ ατομικό ή όσοι προσφέρουν υπηρεσίες αποκλειστικά ακαδημαϊκού περιεχομένου, χωρίς να ορίζεται ποιο θα είναι αυτό καλύπτοντας επί της ουσίας οποιοδήποτε άλλο λειτουργικό κενό(σε αυτή την περίπτωση μπορεί να μιλάμε και για μερική κάλυψη των διδάκτρων). Είναι ξεκάθαρη η προσπάθεια οικοδόμησης μιας σχέσης ανταποδοτικότητας μεταξύ φοιτητών και Πανεπιστημίου.
  • Ήδη τα τελευταία χρόνια, και λόγω της οξυμένης υποχρηματοδότησης στην Παιδεία τον καιρό των μνημονίων, βλέπουμε πτυχές της φοιτητικής μέριμνας να περνούν στο ιδιωτικό κεφάλαιο(σίτιση-στέγαση-συγγράμματα). Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι και στην ΑΣΟΕΕ τον τελευταίο καιρό το ζήτημα της σίτισης στις εστίες(ΦΕΑ), όπου το εστιατόρειο έκλεισε με ευθύνη τόσο της λέσχης ΑΣΟΕΕ(και άλλων σχολών όπου στεγάζονται εκεί φοιτητές πχ. ΠΑΝΤΕΙΟΤΕΙ) όσο και του ΙΝΕΔΙΒΙΜ (ίδρυμα νεολαίας και δια βίου μάθησης) που έχει αναλάβει μεγάλο μέρος της χρηματοδότησης και συντήρησης. Με το νόμο Γαβρόγλου ενσχύεται και αυτονομείται η συμμετοχή των ΕΛΚΕ (Ειδικός Λογαριασμός Κονδυλίων Έρευνας) και επιτρέπεται η χορήγηση κονδυλίων για ερευνητικά προγράμματα, μέχρι και από ιδιωτικές χορηγίες χωρίς συγκεκριμένα ακαδημαϊκά κριτήρια, με αποτέλεσμα να εντύνεται η Ιδιωτοικονομική λειτουργία του Πανεπιστημίου.

 

Πέρα από τις βασικές αναδιαρθρωτικές του τομές, η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει το νομοσχέδιο ως μια δημοκρατική τομή στην τριτοβάθμια, η πραγματικότητα ωστόσο είναι πολύ διαφορετική. Ο νόμος για την παιδεία ενώ στο σύνολο του είναι πλήρως ευθυγραμμισμένος με τις επιταγές της ΕΕ και του ΟΟΣΑ , η κυβέρνηση χρησιμοποιεί 2 συγκεκριμένες πτυχές του νόμου για να στήσει ένα δίπολο «προοδευτικών δυνάμεων» και δεξιάς ανάμεσα σε αυτήν και την αντιπολίτευση. Πιο συγκεκριμένα:

 

Η θεσμοθέτηση της συνδιοίκησης, της συμμετοχής δηλαδή, των  φοιτητών στα όργανα διοίκησης με ένα ποσοστό 10%. Βέβαια, πέρα από το γεγονός ότι το ποσοστό αυτό είναι προαιρετικό και ελάχιστο προκειμένου οι ίδιοι οι φοιτητές να ορίσουν τις αποφάσεις, η εκλογή των εκπροσώπων προβλέπεται να γίνετε μέσω εκλογών ανά τμήμα με ενιαίο ψηφοδέλτιο. Έτσι ανοίγει ο δρόμος για την κατάργηση των πολιτικών δυνάμεων, φορέων που αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα για συλλογική σκέψη και πράξη και αντικατάστασης τους με 15μελή «εκπροσώπων».

Ελευθερία

Σε μια συγκυρία όπου η κυβέρνηση  Σύριζα προσπαθεί να παρουσιάσει τον εαυτό της ως  τον πιο «δημοκρατικό» και «προοδευτικό» εφαρμοστή των μνημονίων ψηφίστηκε το νομοσχέδιο Γαβρόγλου. Σε αυτό περιλαμβάνεται και η δήθεν  επανακατοχύρωση του ασύλου. Στην ουσία πρόκειται για μια επιστροφή  στην αντίστοιχη διάταξη του ν/σ Γιαννάκου δηλαδή δεν κατοχυρώνεται , όπως το ’82, μετά από πιέσεις του φοιτητικού κινήματος αναγνωρίζοντας τα πανεπιστήμια ως κέντρα αγώνα για τη σπουδάζουσα νεολαία αλλά περιγράφεται με όρους ακαδημαϊκού ασύλου στο οποίο η αστυνομία μπορεί να επέμβει όποτε ο κάθε πρύτανης κρίνει αναγκαίο.

Αρχικά   πρέπει να επισημάνουμε πως το πανεπιστημιακό άσυλο ποτέ δεν υπήρξε αστικοδημοκρατικός θεσμός – ποτέ δηλαδή η διατήρηση και διασφάλισή του δεν εντασσόταν στις επιδιώξεις του κράτους (της εκάστοτε κυβέρνησης).  Η θέσπιση του ασύλου προέκυψε από την αναγκαιότητα εύρεσης τρόπου ενσωμάτωσης έντονων φοιτητικών κινητοποιήσεων και ζυμώσεων στα πανεπιστήμια αλλά και λαϊκών αγώνων κατά τη μεταπολίτευση. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε και έκτοτε αποτελεί μόνιμο διακύβευμα και η λεγόμενη «αναδιαμόρφωση του πλαισίου» του κατέχει εξέχουσα θέση στις εκπαιδευτικές εξαγγελίες  κάθε κυβέρνησης ( όπως συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ).

Σε αυτή την κατεύθυνση είδαμε τις απαγορεύσεις πολιτικών εκδηλώσεων πέρσι στη νομική σχολή Αθηνών, οι οποίες εμποδίστηκαν με lock-out , καθώς και την εισβολή δυνάμεων καταστολής στο ΠΑΜΑΚ. Παρόμοιες καταστάσεις έχει βιώσει και η ΑΣΟΕΕ τις χρονιές 2012 και 2014 με την επίσης εισβολή ειδικών δυνάμεων στο χώρο του πανεπιστημίου. Η προσπάθεια υπονόμευσης του ασύλου και παράλληλου εκφοβισμού και δικαιολόγησης της κατάλυσης στον κόσμο συντελείται και με το πρόταγμα του επιχειρήματος περί έξαρσης της εγκληματικότητας, που όμως δεν έχει μεγάλο έρεισμα στην πραγματικότητα , δεδομένου ότι στατιστικά αποδεικνύεται πως σε χώρους ασύλου — που χαρακτηρίζεται από απουσία δυνάμεων τάξης — ο δείκτης εγκληματικότητας είναι πολύ χαμηλός σε αντιδιαστολή με αυτόν της κοινωνίας που μάλιστα η παρουσία αστυνομικών αρχών είναι ιδιαίτερα έντονη. Παράλληλα άλλη μια τέτοια προσπάθεια είναι  η δημιουργία χώρων διακίνησης και χρήσης ναρκωτικών ουσιών δίπλα σε σχολές ( ΑΣΟΕΕ,νομική) με τη συναίνεση της αστυνομίας. Είναι απαραίτητο η κοινωνία να στέκεται αλληλέγγυα απέναντι στο πρόβλημα των ναρκωτικών και να υπάρχει κρατική μέριμνα για την απεξάρτηση και την επανένταξη αυτών των ανθρώπων στην κοινωνία.

Το Πανεπιστημιακό άσυλο είναι ένας θεσμός που συνδέεται με τη φυσιογνωμία του Πανεπιστημίου ως χώρου ελεύθερης έκφρασης και διακίνησης των ιδεών και στην ουσία διαφυλάσσει την εκφορά και την αλληλεπίδραση απόψεων και αντίστοιχων πρακτικών που δεδομένου του υπάρχοντος συσχετισμού στην κοινωνία χαρακτηρίζονται ως αιρετικές. Ανέκαθεν τα πανεπιστήμια αποτέλεσαν φυσικό χώρο ύπαρξης και δραστηριοποίησης της νεολαίας. Δραστηριοποίησης που δεν περιορίζεται στα στενά πλαίσια της παρακολούθησης ακαδημαϊκών διαλέξεων και διεξαγωγής έρευνας αλλά επεκτείνεται σε πολιτιστικές και κυρίαρχα σε πολιτικές δραστηριότητες που γεννούν και εμβαθύνουν προβληματισμούς οι οποίοι καταλήγουν ακόμα και σε αμφισβήτηση της δομής του ίδιου πανεπιστημίου και της κοινωνίας ευρύτερα. Η ευρεία ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου μετουσιώνεται μέσω των συλλογικών αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών σε ριζοσπαστικές πρακτικές εναντίωσης στην αστική στρατηγική και στην κυρίαρχη ιδεολογία.

Στη βάση του ότι το πανεπιστήμιο, αν και ξεχωριστός κοινωνικός χώρος , δεν είναι αποκομμένος από την υπόλοιπη κοινωνία αλλά σε συνεχή αλληλεπίδραση με αυτή, οι φοιτητές δεν είναι χρυσόψαρα κλεισμένα σε μια γυάλα, απομονωμένα και με παραμορφωμένη αντίληψη του περιβάλλοντος. Συνεπώς  η πολιτικοποίηση και η ενασχόληση του κόσμου δεν περιορίζεται αποκλειστικά σε εκπαιδευτικά ζητήματα αλλά ο πολιτικός λόγος που εκφέρεται μέσα στα πανεπιστήμια αφορά και πτυχές του κεντρικού πολιτικού σκηνικού. Αντίστοιχα και οι διεκδικήσεις των φοιτητών εμπεριέχουν πέρα από τα φοιτητικά και ευρύτερα λαϊκά αιτήματα. Γι’ αυτό λοιπόν το φοιτητικό κίνημα διαπλέκεται άμεσα με το μαζικό λαϊκό κίνημα. Η πραγματικότητα αυτή δικαιολογεί και το διευρυμένο του πανεπιστημιακού ασύλου  για φοιτητές και όλο το λαό. Εκτός αυτού τόσο επειδή ο χώρος του πανεπιστημίου, όπως προαναφέρθηκε, δεν εξαντλείται σε αυστηρά ακαδημαϊκές-ερευνητικές διαδικασίες όσο και λόγω της συνεχώς μειούμενης διάθεσης χώρων και μέσων για έκφραση και προώθηση  μη κατευθυνόμενων από την κυρίαρχη ιδεολογία απόψεων, το άσυλο έχει αποτελέσει ασπίδα θωράκισης για ένα ευρύ φάσμα τέτοιων δραστηριοτήτων.

Πρέπει να γίνει κεκτημένο του κάθε φοιτητικού συλλόγου η πολιτική και ιδεολογική κατοχύρωση του ασύλου μέσα από τις συλλογικές του διαδικασίες και στην πράξη υπεράσπισή του σε κάθε περίπτωση αυθαίρετης και βίαιης καταπάτησής του.. Για να μην καταλήξει  το άσυλο από χώρος ελεύθερης έκφρασης και διακίνησης ιδεών , χώρος         αν-ελεύθερης υποχρεωτικής παρακολούθησης και διακίνησης εργασιών.

Οι αγώνες δεν τελιωνουν, η ιστορία δεν σταματά..

Μέσα στη δίνη όλων αυτών που συμβαίνουν γύρω μας, ο αγώνας του Πολυτεχνείου αφήνει πολύτιμη παρακαταθήκη το μήνυμα του. Το μήνυμα του ότι η συλλογική πάλη, ο αγώνας που προέρχεται από κάθε έναν μαθητή, φοιτητή, εργαζόμενο και άνεργο που βλέπει το μέλλον του αβέβαιο, είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Ο δρόμος αυτός δεν μπορεί παρά να είναι ριζοσπαστικός μέσα στις σχολές αλλά και έξω.

Το Πολυτεχνείο δεν χρειάζεται βαρύγδουπα λόγια για “δημοκρατία και διαφάνεια” και εκθέσεις βιβλίων για να έχει τον χώρο που του αξίζει στο σήμερα. Το Πολυτεχνείο αναπνέει στις συλλογικές διαδικασίες, στις γενικές συνελεύσεις, στις πορείες… Εκεί που ο κόσμος που πλήττεται συνειδητοποιεί ότι για να τα καταφέρει χρειάζεται και το διπλανό του, εκεί που η αμφισβήτηση και η δυσαρέσκεια γίνεται πράξη, εκεί που η ζωντανή κουβέντα και οι συλλογικές δράσεις ξεπερνούν τους πεφωτισμένους εκπροσώπους… εκεί που η ομορφιά του αγώνα δημιουργεί τα υλικά από τα οποία θα φτιάξουμε το δικό μας μέλλον…

Γιατί εκτός των άλλων το  χρωστάμε σε εκείνο τον παράξενο Νοέμβρη…

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ 17/11

ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗ

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μετά τα νέα μέτρα που προσέθεσε στα όσα οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις είχαν πάρει για τη συρρίκνωση των λαϊκών εισοδημάτων για να πληρωθούν οι δανειστές, τα νέα μέτρα που πήρε για τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και τον περιορισμό των εργασιακών δικαιωμάτων προς όφελος των εργοδοτών  έρχεται τώρα με τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς να συμβάλλει στην πιο βίαιη αναδιανομή πλούτου σε βάρος του λαού και υπέρ των τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου.

Η  επιλογή  αυτή  της  κυβέρνησης  αποτελεί  ταυτόχρονα  μια  προσπάθεια  βελτίωσης της οικονομικής εικόνας των τραπεζών, αλλά κυρίως ένα ακόμα βήμα προς την  απαξίωση  του  κτιριακού  και  χωρικού  αποθέματος  της  χώρας.  Με  τον  τρόπο  αυτό ανοίγει ο δρόμος στο ξεπούλημα του ιδιωτικού και δημόσιου δομημένου και αδόμητου χώρου, αλλά και η δυνατότητα για χρηματιστηριακά παιχνίδια με βάση την τιτλοποίηση της γης και της ακίνητης περιουσίας.Οπως ρητά δηλώνεται από επίσημους οικονομικούς κύκλους «στόχος της τρόικα είναι  να  μειωθεί  δραστικά  το  ποσοστό  ιδιοκατοίκησης,  το  οποίο  στην  Ελλάδα  υπερβαίνει  το  80%  και  είναι  απαγορευτικό  για  την  είσοδο  ξένων  παιχτών  στην  αγορά  του  real  estate  και  για  την  αναδόμηση  των  πόλεων».

Έτσι τους τελευταίους μήνες  βλέπουμε να εντείνεται το θέμα των πλειστηριασμών και να γίνονται όλο και πιο πολλοί οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, καταστημάτων,  συμπολιτών  μας που δεν μπορoύν να ανταπεξέρθουν στην πληρωμή των δόσεων, αφού με την οικονομική κρίση έχασαν την δουλειά τους, η μέρος αυτής, και τώρα έχουν οδηγηθεί στην καταστροφή. Δεν υπάρχει καμία εξαίρεση για τους φτωχούς και τα περί προστασίας πρώτης κατοικίας ήταν προεκλογικά τεχνάσματα, μιας και τώρα όλα βγαίνουν στο σφυρί. . Με απόφαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ  πλεον έχουμε και τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς που η παρέμβαση αποτροπής τους  θα γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

Το κίνημα κατά των πλειστηριασμών της λαϊκής περιουσίας με τη δυναμική του παρουσία έχει αποτρέψει την αρπαγή εκατοντάδων πρώτων κατοικιών από τους τραπεζίτες και τα funds . Ο αγώνας αυτός συνεχίζεται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση. Το κίνημα αυτό μαζικοποιείται και δυναμώνει καθημερινά και θα αποτρέψει και την ηλεκτρονική διαδικασία αρπαγής της λαϊκής περιουσίας.

Για άλλη μια φορά, την προηγούμενη Τετάρτη, τοπικές πρωτοβουλίες, πρωτοβουλίες ενάντια στους πλειστηριασμούς και συλλογικότητες είχαν δυναμική παρουσία στο ειρηνοδικείο ενόψει της εκκίνησης των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών.

Σ’ αυτόν τον αγώνα πρέπει να παίξουμε πιο ενεργό ρόλο ολοι μας  και να συμπαραταχθούμε με τα κινήματα κατά των πλειστηριασμών, εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους σε όλους τους εργαζόμενους, τους άνεργους και τους συνταξιούχους που κινδυνεύει η περιουσία τους από εκπλειστηριασμό.

Αυτή την Τετάρτη αλλά και κάθε Τετάρτη στις 15.30 κινητοποιούμαστε στο ειρηνοδικείο!

Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη!

 

Απόφαση ΔΣ του ΦΣ ΑΣΟΕΕ για τη διεξαγωγή εμβόλιμης εξεταστικής

Την Πέμπτη, λοιπόν, δίνουμε μαζικά το παρόν στην παράσταση διαμαρτυρίας στις 12:30 στον χώρο της πρυτανείας.

Απαιτούμε την ΑΜΕΣΗ ανακοίνωση για τη διεξαγωγή και το πρόγραμμα της εμβόλιμης εξεταστικής για τους επί πτυχίω φοιτητές και δεν κάνουμε ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ.

18983291_2043091742593611_1938164946_n

Δεν μπορούν αυτοί, μπορούμε εμείς! Απόφαση ΔΣ του ΦΣ ΑΣΟΕΕ για στήριξη στους εργαζόμενους της ΒΙΟ.ΜΕ.

Ως ΦΣ ΑΣΟΕΕ ζητάμε από κάθε αρχή δικαστική, οικονομική, πολιτική να μην εμποδίσει τη λειτουργία του εργοστασίου από τους εργαζόμενους του και να διευκολύνει τις προσπάθειες τους να νομιμοποιήσουν τη λειτουργία για να μπορέσουν να ζήσουν τις οικογένειες τους και τα παιδιά τους. Θεωρούμε ανήθικη κάθε προσπάθεια εμπόδισης της λειτουργίας του εργοστασίου της ΒΙΟΜΕ και υπενθυμίζουμε την δύσκολη οικονομική κατάσταση που έχουν περιέλθει οι εργαζόμενοι στον τόπο μας και ότι στην συλλογική ευθύνη που έχουν οι λειτουργοί του τόπου, έχουν το μερίδιο τους και οι δικαστικές αρχές που δεν έκαναν τίποτε για να πάρουν τα χρηματα που οφείλονται στους εργαζόμενους, αλλά έκαναν τα πάντα για να εμποδίσουν τις προσπάθειες για να πάρουν στα χέρια τους τη λειτουργία οι ίδιοι οι εργαζόμενοι.

Ζητάμε να πάρετε συγκεκριμένη στάση υπέρ της κοινωνίας που υποφέρει, γιατί αλλιώς θα μας βρείτε απέναντι σας.

Χαμένη είναι η μάχη που δεν δόθηκε ποτέ !

Όπως έχει καθιερωθεί τα τελευταία πολλά χρόνια στον φοιτητικό σύλλογο ΑΣΟΕΕ οι εκλογές να αποτελούν ένα από τα πιο σουρεαλιστικά συμβάντα της χρόνιας, έτσι και φέτος η ΠΑΣΠ με τη ΔΑΠ δεν θα μπορούσαν να μας απογοητεύσουν!

Μετά από τόσα χρόνια αποσυγκρότησης των διαδικασιών των φοιτητικών συλλόγων με τις Γενικές Συνελεύσεις να μην πραγματοποιούνται, αντί οι φοιτητικές εκλογές να είναι μια δημοκρατική, μαζική διαδικασία με στόχο την συγκρότηση των οργάνων του Φ.Σ. ΑΣΟΕΕ την έχουν καταντήσει περιφερόμενο τσίρκο.

Εμείς, κόντρα σε όλα αυτά καλέσαμε τον Φ.Σ. ΑΣΟΕΕ σε εκλογοαπολογιστική Γ.Σ. προκειμένου το ίδιο το σώμα των φοιτητών να αποφασίσει για τον τρόπο διεξαγωγής της διαδικασίας και την εγγύησή της, ωστόσο οι δυνάμεις της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ για ακόμα μια φορά έλαμψαν δια της απουσίας τους. Αντί της συμμετοχής τους επέλεξαν να τα κάνουν πλακάκια με την Πρυτανεία και να υπογράψουν μια πρόταση Διοικητικού Συμβουλίου χωρίς να συνεδριάσει το όργανο, αγνοώντας όλες τις πολιτικές δυνάμεις που συμμετέχουν στο Δ.Σ. με μοναδικό στόχο την διεξαγωγή της διαδικασίας στο Μέγαρο Ζαππείου, φέρνοντας το σύλλογο προ τετελεσμένου.

Όπως και τα προηγούμενα χρόνια έτσι και φέτος πρέπει να ξανα-τονίσουμε πως το πολιτικά ορθότερο είναι ΟΛΕΣ οι διαδικασίες του Φ.Σ, να πραγματοποιούνται εκεί που οι φοιτητές περνούν το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινότητας τους, δηλαδή στο ίδιο το άσυλο που οι αγωνιστές του φοιτητικού κινήματος προφύλαξαν. Ωστόσο, όταν τα τελευταία τέσσερα χρόνια το κράτος και το παρακράτος επιλέγουν να το καταστείλουν, σύσσωμοι οι φοιτητές και πολιτικές δυνάμεις οφείλουν να το διασφαλίσουν πολιτικά και οργανωτικά. Παρόλα αυτά οι καθεστωτικές δυνάμεις ΠΑΣΠ-ΔΑΠ μας απέδειξαν περίτρανα τα τελευταία 4 χρόνια πως καθόλου δε τους νοιάζει αυτό, αλλά το μόνο που τους νοιάζει είναι κάθε χρόνο να βγάζουν τα ποσοστά τους και ούτε γάτα ούτε ζημιά! Αντίστοιχα και η στάση της ΠΚΣ δείχνει πως εν τέλει ασκούν μια υποτιθέμενη πίεση, όταν επιλέγουν η αριστερά της σχολής να μην έχει ενιαία στάση απέναντι στα «κομπρεμί» των ΠΑΣΠ ΔΑΠ. Είναι, λοιπόν, σημαντικό να καταγγείλουμε όλες αυτές τις πρακτικές που εν τέλει οδηγούν στην αποσυγκρότηση του συλλόγου αλλά και να περιγράψουμε την πορεία συγκρότησης του μέσω συλλογικών διαδικασιών.

Σημαντικό εδώ είναι να διευκρινίσουμε ωστόσο, πως το άσυλο από μόνο του δεν μπορεί να διασφαλίσει δημοκρατικές φοιτητικές εκλογές. Προηγούμενα χρόνια εκλογές που διεξάγονταν στην ΑΣΟΕΕ πραγματοποιούνταν χωρίς λευκά ψηφοδέλτια και παραβάν με ΠΑΣΠ-ΔΑΠ να τα κρύβουν και να τα πετούν από τα παράθυρα(!!). Αυτό δεν το τονίζουμε με πρόθεση να υποτιμήσουμε το θέμα του χώρου, αλλά για να αναδείξουμε πως μία εκλογική διαδικασία έχει ανάγκη δημοκρατικό εκλογικό κανονισμό και πολιτική βούληση από ΟΛΕΣ τις πολιτικές δυνάμεις να το εγγυηθούν!

Τι πρέπει, λοιπόν, να κάνει η ανεξάρτητη αριστερή δύναμη του συλλόγου σε όλη αυτήν τη συνθήκη ;

Για εμάς η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Θα συμμετέχουμε στις φοιτητικές εκλογές, αντιμετοπίζοντας την ως την πιο μαζική διαδικασία του φοιτητικού συλλόγου όχι με σκοπό να μετρήσουμε τα ποσοστά μας αλλά για να της ξαναπροσδώσουμε πολιτική χροιά και να εγγυηθούμε στο βαθμό που μπορούμε τη δημοκρατική διεξαγωγή!Παρόλο που θεωρούμε τη συγκεκριμένη διαδικασία εκφυλισμένη, θέλουμε με τη συμμετοχή μας να μην “αφήσουμε” το σύλλογο στα χέρια των ΠΑΣΠ-ΔΑΠ αλλά ούτε και να ενισχύσουμε τον μεγαλύτερο εχθρό του κινήματος, την αποχή. Με μόνο στόχο την συγκρότηση των οργάνων του συλλόγου, την ισχυροποίηση της ανεξάρτητης αριστεράς εντός αυτού για να γίνει ο Φ.Σ. ΑΣΟΕΕ ένας δυνατός αγωνιστικός σύλλογος, που θα προασπίζει το φοιτητικό άσυλο με αυταπάρνηση κόντρα σε κράτος και παρακράτος, που θα δίνει τη μάχη της γενιάς μας για ένα καλύτερο αύριο!

ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ

ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΑ

ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΔΥΝΑΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ

ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΡΑΣ ΕΑΑΚ σε συνεργασία ΜΕ ΑΡΔΙΝ!

Αλληλεγγύη και συνεχής αγώνας! Από την απεργία των γυναικών στις 8 Μάρτη μέχρι την Πρωτομαγιά!

Η πρωτομαγιά του 2017 θα είναι μια ημέρα μάχης ενάντια στη διακυβέρνηση του Trump. Μια μέρα κατά την οποία οι εργαζόμενοι, που διαμαρτύρονται, θα χτυπήσουν, θα πολεμήσουν, θα μποϊκοτάρουν και θα κάνουν τις φωνές τους να ακουστούν κατά του σεξισμού, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και της ομοφοβίας αυτής της κυβέρνησης. 

O Trump έχει ξεκινήσει ανοιχτό πόλεμο στους μετανάστες, με την κατασκευή ενός τείχους μεταξύ των ΗΠΑ και του Μεξικού για την απαγόρευση των μουσουλμάνων. Αντιμετωπίζουμε τη διάλυση όλων των συνόρων και όλων των τειχών. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Επιτροπή για τη Διεθνή Απεργία των Γυναικών θα απεργήσει μαζί με όσους απεργούν την 1η Μάη.

66a17a89c60c435fd45d3c45bca3df06Ως αντιρατσίστριες – φεμινίστριες του 99%, πολλές από τις οποίες είμαστε και οι ίδιες μετανάστες, θα σταθούμε ενάντια στις επιδρομές του ICE ( τμήμα της αμερικανικής αστυνομίας υπεύθυνο για την μετανάστευση) που έχει προσπαθήσει πρόσφατα να τρομοκρατήσεις τις κοινότητες μας και να χωρίσει οικογένειες. Ως γυναίκες, ανεξαρτήτως των σεξουαλικών μας προτιμήσεων, βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή κατά των επιδρομών αυτών, υπερασπιζόμαστε τις οικογένειές μας. Απειλούμαστε με την απώλεια των παιδιών μας, όχι μόνο από τον ICE αλλά από τους βάρβαρους νέους νόμους που προτείνουν να πάρουν τα παιδιά μας από εμάς και να χωρίσουν τις οικογένειες μας στα σύνορα. Αντιμετωπίζουμε επίσης το σεξιστικό και ρατσιστικό σύστημα πρόνοιας που προασπίζεται το να κλέβει τα παιδιά μας και να τα φροντίζουν ή να τα υιοθετούν πλούσιοι ξένοι ενώ συχνά βιώνουν την κακοποίηση. Συνέχεια