Σε όσους θέλουν να επιβιώνουμε, ανάχωμα οι αγώνες μας για ζωή!

Η περίοδος που βρισκόμαστε χαρακτηρίζεται από την ένταση των πολεμικών συγκρούσεων και την όξυνση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων , πράγμα που αντικατοπτρίζεται  κυρίως στην κατάσταση στη Συρία, με τις τελευταίες εξελίξεις να θέλουν την επέμβαση της Αμερικής και της Τουρκίας, να οξύνει τις πολεμικές συρράξεις. Αυτή η κατάσταση επηρεάζει και επηρεάζεται από την Ελλάδα, η οποία ως μέλος του ΝΑΤΟ έχει αναβαθμίσει το ρόλο της στη Μεσόγειο , με την αύξηση των εξοπλιστικών δαπανών και την αναβάθμιση της σχέσης με τις ΗΠΑ. Αυτή η συγκυρία ορίζει και τα καθήκοντα της αριστεράς όπου είναι αναγκαίο στο σήμερα, να μιλήσει ξεκάθαρα για απεγκλωβισμό των χωρών από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, και να συγκροτήσει μαζικό, αντιιμπεριαλιστικό αντιπολεμικό κίνημα με κύριο σύνθημα την ειρήνη μεταξύ των λαών.

Την ίδια στιγμή,  στα εγχώρια, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ , καταφέρνει λόγω της ύφεσης όπου βρίσκεται το λαϊκό κίνημα, να περνάει μια σειρά από μέτρα πλήρως ευθυγραμμισμένα με τις επιταγές της ΕΕ, ενώ παράλληλα συγκροτεί μια αφήγηση για «έξοδο από τα μνημόνια».  Σίγουρα οι δυνάμεις της αριστεράς έχει σημασία να αναδεικνύουν, το ότι στην πραγματικότητα η έξοδος από την μνημονιακή πραγματικότητα απέχει πολύ από αυτό που μπορεί να παρουσιάζει η κυβέρνηση, καθώς παρά την υποτιθέμενη έξοδο , θα συνεχιστεί το καθεστώς επιτροπείας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.  Αυτό σημαίνει μείωση των μισθών και των συντάξεων, δουλειά σε καθεστώς επισφάλειας, ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, ιδιωτικοποιήσεις, ακόμα και άνοιγμα για την κατάργηση της απεργίας( ν. Για 50 +1). Βέβαια η κατάργηση των εργασιακών, συλλογικών δικαιωμάτων, συνδυάζεται με την ίδια την όξυνση της καταστολής αλλά και την επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, όπως έχουμε δει σε μια σειρά από περιπτώσεις το τελευταίο διάστημα( Ηριάννα -Περικλής- Β. Δημάκης).  Ιδιαίτερα σημαντική  είναι η περίπτωση του Τάσου Θεοφίλου και η επανεξέταση της υπόθεσης του,  παρά την αθώωση του, κίνηση από πλευράς του αντιπάλου που καταδεικνύει όσο πιο εμφανώς γίνεται ,το πόσο σκληρή και ποιοτικά αναβαθμισμένη θα είναι η στάση απέναντι σε κάθε αγωνιζόμενο/η και τις διεκδικήσεις μας.

Σε όλους αυτούς τους κόμβους που έχουμε αναγνωρίσει γύρω από την κεντρική πολιτική συγκυρία, έχει μια σημασία τα ριζοσπαστικά αριστερά σχήματα στις σχολές να δώσουν απαντήσεις, όχι μόνο σε επίπεδο ρητορείας, αλλά και να συζητήσουν γύρω από τις πρακτικές που μπορούν στον εκάστοτε κοινωνικό χώρο να συγκροτήσουν αντιΕΕ και αντικυβερνητική πρακτική. Με τρόπο που θα μπορεί όντως να συνδεθεί και με την κατάσταση στο Πανεπιστήμιο και πως παλεύουμε εκεί τις επιμέρους αιχμές.

Αυτή τη στιγμή, και με βάση την εμπειρία της φετινής χρονιάς μπορούμε να πούμε πως η επίθεση στο Πανεπιστήμιο αυτή τη στιγμή πραγματώνεται τόσο γύρω από το χτύπημα στο δημόσιο, δωρεάν χαρακτήρα του, και στη δυνατότητα να τελειώσουμε τις σπουδές μας με αξιοπρεπείς όρους όσο και στην επίθεση στην εργασιακή προοπτική της νεολαίας, με την απόσπαση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία αλλά και τις συνθήκες εργασίας που ερχόμαστε αντιμέτωποι/ες μετά το τέλος των σπουδών μας (ανασφάλιστη, ελαστική, επισφαλής εργασία). Αρχικά , η ίδια η αναδιάταξη του χάρτη των Πανεπιστημίων, αλλά και των επαγγελματικών δικαιωμάτων όπως αυτή πραγματώθηκε με την δήθεν ανωτατοποίηση του ΤΕΙ Αθήνας σε ΠΔΑ, με την κατεύθυνση εισαγωγής των κλάσεων των μηχανικών, την προσπάθεια απόσπασης της διδακτικής επάρκειας αλλά και με τις διάφορες διασπάσεις και συγχωνεύσεις τμημάτων ,δημιούργησαν νέες αναγκαιότητες από πλευράς φοιτητικού κινήματος.

Στη σημερινή συγκυρία, αιτήματα φοιτητικής καθημερινότητας που αγγίζουν άμεσα τους φοιτητές,  φαίνεται να μπορούν να βάλουν αναχώματα και να συγκροτήσουν κινηματικές αντιστάσεις(βλ. Χανιά, Ξάνθη κλπ.). Όπως επίσης η παρέμβαση ενάντια στη διάλυση του Δημόσιου, Δωρεάν πανεπιστημίου, όπως ήταν αυτός για τα συγγράμματα στην αρχή της χρονιάς, αλλά και γύρω από τις εστίες, βλ. Κατάληψη ΙΝΕΔΙΒΙΜ έδειξε την αναγκαιότητα οι σύλλογοι να αντιπαλέψουν την διάλυση βασικών δικαιωμάτων των φοιτητών, και να συγκροτήσουν αντιστάσεις. Τέλος ο αγώνας των συλλόγων αλλά και των εκπαιδευτικών γύρω από το ζήτημα της διδακτικής επάρκειας και η άμεση αντιπαράθεση με το υπουργείο παιδείας και το νόμο Γαβρόγλου δείχνουν τη σημασία σύνδεσης των φοιτητικών αγώνων με το εργασιακό μας μέλλον, ακριβώς γιατί έτσι το αντιλαμβάνεται και η ίδια η φοιτητιώσα νεολαία.

Σε αυτό σημείο είδαμε πως η μετωπική πολιτική όταν γίνεται με όρους αμφίδρομης σχέσης με τους συλλόγους, μπορεί όντως να βάζει σε μια κινηματική διαδικασία τους φοιτητικούς συλλόγους, αυτοί να βάζουν αναχώματα, να δημιουργούν αντιστάσεις, να πετυχαίνουν νίκες (ΤΕΙ-ΦΛΣ). Ταυτόχρονα  η ίδια η κίνηση των συλλόγων είναι αυτή που μπορεί να κάνει ουσιαστική οποιαδήποτε μετωπική διαδικασία, ακριβώς γιατί γίνεται βασισμένη πάνω στην ίδια την πραγματικότητα και τις αναγκαιότητες του κινήματος και όχι με εγκεφαλικά σχέδια. Στη βάση της εμπειρίας στο ΤΕΙ και τη Φιλοσοφική, έχει σημασία να δούμε και να εμβαθύνουμε στην απαραίτητη μεθοδολογία που μπορεί η αριστερά να παρεμβαίνει στο σήμερα και στους μεγάλους συλλόγους.

Μια παρόμοια μεθοδολογία αναγνώρισης της βασικής αιχμής στο σύλλογο, και παραγωγής πολιτικής μέσω της ενωτικής πρωτοβουλίας, ακολουθήσαμε κι εμείς στην ΑΣΟΕΕ, καλώντας τμηματικές συνελεύσεις με κεντρικό κόμβο την κατοχύρωση της πτυχιακής εξεταστικής, κόντρα στην εντατικοποίηση και με στόχο την αναζωπύρωση των διαδικασιών του συλλόγου μας.

Οι κινηματικές εξάρσεις ωστόσο του τελευταίου διαστήματος έχουν βρει την αριστερά που έχει αναφορά στο φοιτητικό κίνημα σε κατάσταση αμηχανίας και αδυναμίας κυρίως στο να καταφέρει τα επιμέρους αυτά ξεσπάσματα να τα ενοποιήσει σε κεντρικό επίπεδο , να τα καθοδηγήσει ώστε να μπορέσουμε να μιλήσουμε για αγώνες που θα κερδίσουν και θα έχουν διάρκεια. Τα σχήματα ανά σχολή αλλά και κεντρικά οφείλουν να αποτιμήσουν ειλικρινά τις κινήσεις τους, να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, να σκύψουν το κεφάλι πάνω από τα προβλήματα του κόσμου των σχολών και να επανασχεδιάσουν με κατεύθυνση την ανασυγκρότηση των συλλόγων και της πολιτικής ζωής εντός τους και κατ’ επέκταση του ίδιου του φοιτητικού κινήματος.

Στη βάση των κινήσεων λοιπόν που συγκροτήθηκαν γύρω από αυτούς τους κόμβους τον τελευταίο χρόνο, έχει σημασία να συζητήσουν  τα σχήματα  των τριών μορφωμάτων από κοινού. Η συζήτηση αυτή είναι λάθος να γίνεται μόνο πριν τις φοιτητικές εκλογές και με μοναδικό θέμα αυτές. Για εμάς θα έπρεπε να γίνεται με πλατύς όρους με κύριο στόχο και άγχος τον κοινό σχεδιασμό γύρω από από το φοιτητικό κίνημα, ώστε αυτό να βγει στο προσκήνιο καθώς και την προσπάθεια ανάδειξης πανελλαδικού πανεκπαιδευτικού φοιτητικού κινήματος που θα επιφέρει νίκες και θα είναι επικίνδυνο. Ως κομμάτι αυτής της διαδικασίας θα αντιλαμβάνεται και θα συζητάει και για τις εκλογές.

Να δούμε συλλογικά πώς μπορούμε να συνολικοποιήσουμε τις επιμέρους κινήσεις, και να βγάλουμε πολιτικά εξαγόμενα σε σχέση με την κίνησή μας το προηγούμενο διάστημα. Πώς θα μπορέσει η αριστερά να ενοποιηθεί στη βάση της πρακτικής της και να παλέψει ενάντια στο κλίμα αποπολιτικοποίησης που επικροτούν οι δυνάμεις της ΠΑΣΠ-ΔΑΠ ή τον αναχωρητισμό της ΚΝΕ. Πως θα καταφέρει η αριστερά να εκφράσει και να εμπλέξει στη συζήτησή της και το ανένταχτο δυναμικό εντός των σχολών που αντιλαμβάνεται την ανάγκη να παλέψει αλλά δεν βλέπει τον εαυτό του σε κανένα από τα υπάρχοντα μορφώματα. Πως εν τέλει θα καταφέρει να συγκροτήσει ισχυρό και μαζικό μπλοκ απάντησης που θα μετράει νίκες εις βάρος του αστικού στρατοπέδου.

Εμείς αποτιμούμε θετικά τη ανοιχτή πολιτική συζήτηση που έγινε στις 8/05 στην ΑΣΟΕΕ και καλούμε όλα τα σχήματα των τριών μορφωμάτων ΕΑΑΚ, Αρ.Εν, Αρ.Δι.Ν. να κάνουν κοινές διαδικασίες βάσης ανά σχολή και ανά πόλη. Έτσι ώστε να δώσουμε από κοινού τις μάχες του φοιτητικού κινήματος, όπως και αυτή των φοιτητικών εκλογών στις 16 Μάη στηρίζοντας την Αριστερή Ανατρεπτική Συνεργασία ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ-ΑΡΔΙΝ !

 

Το κείμενο συνυπογράφουν : ΑΝΑ.Σ.Α.-ΕΑΑΚ, ΑΝ.ΑΡ.ΠΑ.-ΣΕΜΦΕ σχήμα των ΕΑΑΚ, ΑΝ.Α.Φ.Η. , ΑΝΤΑΡΣΙΑ Ναυπηγών ΕΑΑΚ, Αντί της Σιωπής Αρ.Εν. , ΑΡ.Α.Χ.ΤΟ σχήμα των ΕΑΑΚ, Αρ.Δι.Ν Νομικής, Αρ.Δι.Ν ΣΓΤΚΣ, Αρ.Δι.Ν Φυσικού, Αρ.Δι.Ν Γεωπονικού, Αρ.Δι.Ν Ιατρικής, Α.Ρ.Εν.Α., Αρ.Εν. Νομικής, Αρ.Εν. Πολιτικού, Αρ.Εν. ΤΕΙ ΑΘΗΝΑΣ,  Αρ.Εν. ΦΛΣ, Αρ.Εν. ΠΑ.ΠΕΙ. , ΑΡΙ.Σ-ΕΑΑΚ (Ιατρικής) , ΑΡ.Σ.Σ.Υ.Π.-ΕΑΑΚ, Αριστερή Συσπείρωση Φυσικού σχήμα των ΕΑΑΚ, A.ΣY.M.MET.PI.A. σχήμα των ΕΑΑΚ, ΚΡΑΧ ΕΑΑΚ, Ασυμμετρια-Αρ.Εν. ΗΜΜΥ, Εγκέλαδος Πολιτικών Μηχανικών -Αρ.Εν. , Ελεύθερη Έδραση Μηχανολόγων- Αρ.Εν., Contra Rossa- ΕΑΑΚ, ΜΑΣΥΝ σχήμα των ΕΑΑΚ, ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ ΕΑΑΚ, ΡΑΣ-ΕΑΑΚ (ΑΣΟΕΕ),ΡΑΣ-ΕΑΑΚ( Πολιτικού), ΣΑΦ-ΕΑΑΚ .

 

Advertisements

ΕΞΩ ΟΙ ΚΟΥΛΗΔΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ!

Ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και της Νέας Δημοκρατίας μας έκανε την τιμή να επισκεφτεί την σχολή μας! Την στιγμή που το κόμμα της ΝΔ δεν φαίνεται να διαφωνεί με καμία αναδιαρθρωτική πτυχή του νόμου Γαβρόγλου (βλ. δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, αναγραφή κατεύθυνσης στο πτυχίο, συγχωνεύσεις-καταργήσεις τμημάτων κλπ.) αποφάσισε να μιλήσει για το «άσυλο ανομίας» που αποτελούν τα Πανεπιστήμια και να δεσμευτεί προεκλογικά για την εξ’ ολοκλήρου κατάργηση του ασύλου.

 Για ποιο άσυλο μας μιλάει ο κ. Μητσοτάκης και η φοιτητική παράταξη του κόμματός του ΔΑΠ-ΝΔΦΚ? Είναι ξεκάθαρο ότι ο νόμος Γαβρόγλου δεν επαναφέρει το άσυλο, ως πολιτικό άσυλο και δεν αναγνωρίζει τα πανεπιστήμια ως κέντρα αγώνα, όπως απαιτούσε το φοιτητικό κίνημα από την μεταπολίτευση και έπειτα. Ουσιαστικά, ο νόμος επαναφέρει το «ακαδημαϊκό» άσυλο όπως το γνωρίσαμε στο νόμο Γιαννάκου(δηλαδή κυβέρνηση ΝΔ!), που με την παραμικρή ενημέρωση της πρυτανείας θα μπορούν οι δυνάμεις καταστολής να παρεμβαίνουν ή να κλείνει η σχολή με ΛΟΚ ΑΟΥΤ(όπως είδαμε και σε μια σειρά από περιπτώσεις φέτος, όπως την 6η Δεκέμβρη και του πρωτόγνωρου ΛΟΚ-ΑΟΥΤ με κανάλια που είδαμε στην αρχή της χρονιάς…). Η μόνη διαφοροποίηση, λοιπόν, της πρότασης της ΝΔ είναι να παρακάμπτεται η πρυτανεία κι απλά οι δυνάμεις καταστολής να παρεμβαίνουν όποτε τους καπνίσει στο χώρο της ΑΣΟΕΕ και κάθε άλλης σχολής. Αν σκεφτούμε την στάση της πρυτανείας τα τελευταία χρόνια και το πόσο εύκολα καλούσε τα ΜΑΤ στο χώρο της σχολής καταλαβαίνουμε ότι δεν μιλάμε για κάποια ριζική διαφοροποίηση.

 Ο κ. Μητσοτάκης στην επίσκεψή του τόνισε ότι αυτή η μεταρρύθμιση θα δώσει λύση στο πρόβλημα «εγκληματικότητας», ένα συμπέρασμα που έβγαλε λόγω της παρουσίας μικροπωλητών και τοξικοεξαρτώμενων στο χώρο της σχολής! Προφανώς δεν περιμέναμε από τον άνθρωπο που σε δημόσια τοποθέτησή του στη ΔΕΘ είπε πως μια κοινωνία χωρίς ανισότητες είναι αντίθετη στην ανθρώπινη φύση, να αντιλαμβάνεται το ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται σε θέση εκμεταλλευόμενου κι όχι εκμεταλλευτή! Παρόλα αυτά αυτές οι «παρεμβάσεις» καναλιών , πρυτανείας, και διαφόρων πολιτικών δημιουργούν την αναγκαιότητα να ξεκαθαρίσουμε 2-3 πράγματα:

Σε σχέση με την εγκληματικότητα: στατιστικά αποδεικνύεται πως σε χώρους ασύλου , δηλαδή σε αυτούς που χαρακτηρίζονται από απουσία δυνάμεων τάξης, ο δείκτης εγκληματικότητας είναι πολύ χαμηλός σε σχέση με αυτούς όπου η παρουσία αστυνομικών αρχών είναι ιδιαίτερα έντονη. Ταυτόχρονα, η  δημιουργία χώρων διακίνησης και χρήσης ναρκωτικών ουσιών δίπλα σε σχολές (ΑΣΟΕΕ-ΑΠΘ-Νομική), με τη συναίνεση προφανώς της αστυνομίας, είναι μια στρατηγική που χρησιμοποιεί χρόνια το κράτος και οι εκάστοτε κυβερνήσεις για να φοβίσουν τους φοιτητές, και να απονομιμοποιήσουν πολιτικά το άσυλο .Ας μην ξεχνάμε πως οι περισσότερες δομές επανένταξης των τοξικοεξαρτώμενων στην κοινωνία έβαλαν «λουκέτο» σε εποχές μνημονίου, δηλαδή οι άνθρωποι που τους ενοχλεί «αισθητικά» το Πεδίον του Άρεως, δημιούργησαν αυτήν την κατάσταση! Είναι απαραίτητο η κοινωνία να στέκεται αλληλέγγυα απέναντι στο πρόβλημα των ναρκωτικών και να υπάρχει κρατική μέριμνα για την απεξάρτηση και την επανένταξη αυτών των ανθρώπων σε αυτήν.

Πώς απαντάμε: Πρέπει να γίνει κεκτημένο του κάθε φοιτητικού συλλόγου η πολιτική και ιδεολογική κατοχύρωση του ασύλου μέσα από τις συλλογικές του διαδικασίες και η υπεράσπισή του στην πράξη σε κάθε περίπτωση αυθαίρετης και βίαιης καταπάτησής του. Για να μην καταλήξει  το άσυλο από χώρος ελεύθερης έκφρασης και διακίνησης ιδεών , χώρος αν-ελεύθερης υποχρεωτικής παρακολούθησης και διακίνησης εργασιών.

Η αναγκαιότητα της πτυχιακής εξεταστικης.

Εδώ και χρόνια παρατηρούμε μια αστάθεια με το θέμα της πτυχιακής εξεταστικής. Κάθε εξεταστική υπάρχουν δύο κύκλοι αναμονής για τον φοιτητή. Πρώτος : περιμένουμε να βγεί η ανακοίνωση από το υπουργείο που να αναγκάζει τις πρυτανείες να βγάλουν ανακοίνωση και πρόγραμμα εμβόλιμης εξεταστικής ( αυτό είναι το σημείο όπου η ΠΑΣΠ και ΔΑΠ ΑΣΟΕΕ ευαγγελίζεται ότι πέτυχε για άλλη μια χρονιά την πτυχιακή εξεταστική.) Και δεύτερος : η αναμονή (κατά την διάρκεια της εξεταστικής συνήθως) να βγάλει η πρυτανεία της ΑΣΟΕΕ ανακοίνωση και πρόγραμμα.

Σ’ αυτή την εξεταστική οι 2 αυτοί κύκλοι μπερδεύτηκαν λίγο αφού το υπουργείο, όντας σε μια κατεύθυνση για αυτονόμηση των διοικήσεων και των οικονομικών των ιδρυμάτων με το νέο νομοσχέδιο, διακηρύσσει ότι η πτυχιακή εξεταστική γίνεται ζήτημα του κάθε ιδρύματος και του εσωτερικού του κανονισμού, άρα και της εκάστοτε πρυτανείας. Ήδη σε ιδρύματα όπως το ΠΑΝΤΕΙΟ και το ΠΑΠΕΙ βλέπουμε την πτυχιακή να μην εφαρμόζεται σε όλα τα τμήματα ενιαία, αλλά σε συγκεκριμένα ανάλογα με τη διοίκησή τους.Συγκεκριμένα στο τμήμα της πληροφορικής στην ΑΣΟΕΕ , τον Νοέμβριο του 2017 έγινε μια εξεταστική στην οποία θα μπορούσες να συμμετέχεις με ειδικά κριτήρια (έτος>6ο ,ελάχιστο όριο μαθημάτων-περίπου 2,3) αποκλείοντας έτσι το μεγαλύτερο μέρος των φοιτητών που δικαιούνται πτυχιακή από αυτή τη διαδικασία.

Σε αυτό το σημείο έχει σημασία να δούμε πως η κατάργηση της πτυχιακής εξεταστικής αποτελεί πτυχή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης (κομμάτι του ν. Διαμαντοπούλου το 2011) και έρχεται να εντατικοποιήσει περαιτέρω τους ρυθμούς σπουδών μας και να δυσκολέψει περαιτέρω την καθημερινότητά μας. Η διπλή εξεταστική, πρέπει να αποτελεί δικαίωμα του καθένα από μας που πασχίζει να μαζέψει μαθήματα, τη στιγμή που πλήττεται τόσο από τη δύσκολη καθημερινότητά του με υποχρεωτικές εργασίες και προόδους, τόσο από το κόστος της φοίτησής του (όλο και περισσότερο το κόστος της σίτισης και της στέγασης φαίνεται να βαραίνει εμάς παρά το πανεπιστήμιο).

Για εμάς, πτυχιακή εξεταστική ορίζουμε την δυνατότητα των φοιτητών που είναι στο εαρινό εξάμηνο του 4ου έτους(δηλ. 8ο εξάμηνο) να δίνουν όσα μαθήματα χρωστούν (χωρίς όριο δήλωσης μαθημάτων) σε μια εξεταστική ανα εξάμηνο μετά την περίοδο της κανονικής εξεταστικής καί όχι! παράλληλα. Η πτυχιακή εξεταστική αποτελεί αναγκαιότητα, μιας και η μη πραγματοποίησή της μπορεί να κρατήσει τους φοιτητές ακόμα και ένα χρόνο από την απόκτηση του πτυχίου τους.

Καταλαβαίνουμε ότι αυτό στην τωρινή συγκυρία όπου η εύρεση εργασίας όλο και δυσκολεύει, με ή χωρίς τη λήψη του πτυχίου, το να μην γίνονται οι πτυχιακές εξεταστικές αποτελεί άλλο ένα εμπόδιο στην ήδη δύσκολη καθημερινότητα μας, που μας θέλει να δουλεύουμε (αν δεν είμαστε στο 67% της ανεργίας!) επισφαλώς και με 400 ευρώ.

-ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 24/01,ΩΡΑ 10:00 πμ ΣΤΟ ΝΕΟ ΚΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΣΟΕΕ(ΟΔΟΣ ΤΡΟΙΑΣ 2.)

-ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΘΕΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙ ΠΤΥΧΙΟ Η ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΣΟΕΕ

-ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΠΤΥΧΙΑΚΗΣ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ

 

ΚΑΘΕ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΣΤΕΙΟ!

Εδώ και χρόνια παρατηρούμε μια αστάθεια με το θέμα της πτυχιακής εξεταστικής. Κάθε εξεταστική υπάρχουν δύο κύκλοι αναμονής για τον φοιτητή. Πρώτος: περιμένουμε να βγεί η ανακοίνωση από το υπουργείο που να αναγκάζει τις πρυτανείες να βγάλουν ανακοίνωση και πρόγραμμα εμβόλιμης εξεταστικής( αυτό είναι το σημείο όπου η ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ ευαγγελίζεται ότι πέτυχε για άλλη μια χρονιά την πτυχιακή εξεταστική.) Και δεύτερος : η αναμονή (κατά την διάρκεια της εξεταστικής συνήθως) να βγάλει η πρυτανεία της ΑΣΟΕΕ ανακοίνωση και πρόγραμμα.

Σ’ αυτή την εξεταστική οι 2 αυτοί κύκλοι μπερδεύτηκαν λίγο αφού το υπουργείο, όντας σε μια κατεύθυνση για αυτονόμηση των διοικήσεων και των οικονομικών των ιδρυμάτων με το νέο νομοσχέδιο, διακηρύσσει ότι η πτυχιακή εξεταστική γίνεται ζήτημα του κάθε ιδρύματος και του εσωτερικού του κανονισμού, άρα και της εκάστοτε πρυτανείας. Ήδη σε ιδρύματα όπως το ΠΑΝΤΕΙΟ και το ΠΑΠΕΙ βλέπουμε την πτυχιακή να μην εφαρμόζεται σε όλα τα τμήματα ενιαία, αλλά σε συγκεκριμένα ανάλογα με τη διοίκησή τους.

Σε αυτό το σημείο έχει σημασία να δούμε πως η κατάργηση της πτυχιακής εξεταστικής αποτελεί πτυχή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης (κομμάτι του ν. Διαμαντοπούλου το 2011) και έρχεται να εντατικοποιήσει περαιτέρω τους ρυθμούς σπουδών μας και να δυσκολέψει περαιτέρω την καθημερινότητά μας. Η διπλή εξεταστική, πρέπει να αποτελεί δικαίωμα του καθένα από μας που πασχίζει να μαζέψει μαθήματα, τη στιγμή που πλήτεται τόσο από τη δύσκολη καθημερινότητά του με υποχρεωτικές εργασίες και προόδους, τόσο από το κόστος της φοίτησής του (όλο και περισσότερο το κόστος της σίτισης και της στέγασης φαίνεται να βαραίνει εμάς παρά το πανεπιστήμιο). . Όλο αυτό προστιθέμενο σε ένα ήδη υπάρχων κλίμα με πιεστικές συνθήκες κατά τη διενέργεια της εξεταστικής που βλέπουμε συνήθη σκηνικά στο εσωτερικό της σχολής με καθηγητές και επιτηρητές να προσπαθούν με κάθε τρόπο να κάνουν επίδειξη ισχύος απέναντι στους φοιτητές(μαζικά κοψίματα, στοχοποίηση, σωματικός έλεγχος για σκονάκια).

Η πτυχιακή εξεταστική αποτελεί αναγκαιότητα ,ακόμα περισσότερο για τους επι πτυχίω φοιτητές, μιας και η μη πραγματοποίησή της μπορεί να τους κρατήσει ακόμα και ένα χρόνο από την απόκτηση του πτυχίου τους. Καταλαβαίνουμε ότι αυτό στην τωρινή συγκυρία όπου η εύρεση εργασίας όλο και δυσκολεύει, με ή χωρίς τη λήψη του πτυχίου, το να μην γίνονται οι πτυχιακές εξεταστικές αποτελεί άλλο ένα εμπόδιο στην ήδη δύσκολη καθημερινότητα μας, που μας θέλει να δουλεύουμε (αν δεν είμαστε στο 67% της ανεργίας!) επισφαλώς και με 400 ευρώ.

-ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ

-ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΘΕΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙ ΠΤΥΧΙΟ Η ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΣΟΕΕ

– ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΠΤΥΧΙΑΚΗΣ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ

ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΡΓΙΑ?

Μέσα στον προηγούμενο χρόνο είδαμε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ,να περνάει μια σειρά από μέτρα τα οποία μόνο μνημονιακά μπορούν να χαρακτηριστούν , καθώς πλήττουν στην ουσία τους την καθημερινότητά μας. Αυτά κυρίως αφορούσαν τον ασφαλιστικό νόμο (μείωση ή κατάργηση επιδομάτων, μείωση συντάξεων-αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης κλπ.), τον εργασιακό νόμο που πέρασε πέρυσι καθώς και τον νόμο Γαβρόγλου για την παιδεία. Είναι χαρακτηριστικό το πώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να παρουσιάζει στον λαό μέσω των συστημικών μέσων τα αντιδραστικά μέτρα που ψηφίζει ως δημοκρατικές τομές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και ο νόμος για την παιδεία που ενώ έρχεται να βαθύνει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση στην δευτεροβάθμια και την τριτοβάθμια εκπαίδευση, παρουσιάζεται ως μια δημοκρατική τομή που επαναφέρει το άσυλο και την συνδιοίκηση-δηλαδή την συμμετοχή των φοιτητών στα όργανα διοίκησης.

Το άσυλο επαναφέρεται ως ακαδημαϊκό , δηλαδή δίνεται η απόλυτη ελευθερία στον κάθε πρύτανη να φέρνει τα ΜΑΤ ή να κλείνει την σχολή όποτε θέλει, όπως είδαμε και την προηγούμενη εβδομάδα στην ΑΣΟΕΕ ενόψει 6 Δεκέμβρη, ενώ το ποσοστό συμμετοχής των φοιτητών στα όργανα είναι στο 10% , με προαιρετική συμμετοχή.

Παρόλη λοιπόν την προσπάθεια της κυβέρνησης να παρουσιάσει την εφαρμογή των κατευθύνσεων την Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε εκάστοτε νομοσχέδια ως δημοκρατικές τομές που θα μας «φέρουν την ανάπτυξη», βαδίζοντας προς την 3η αξιολόγηση , το αφήγημα αυτό κάπως χωλαίνει. Αυτό συμβαίνει καθώς για να επιβεβαιωθεί η υπόσχεσή της για «έξοδο από τα μνημόνια το ’18!» είναι αναγκαίο να κλείσει η 3η αξιολόγηση, δηλαδή να γίνουν πλειστηριασμοί ώστε να αποπληρωθούν τα κόκκινα δάνεια, αλλά και να εφαρμοστεί ο συνδικαλιστικός (αντι-απεργιακός) νόμος , ως απαραίτητη προϋπόθεση των δανειστών. Τομές που είναι κάπως δύσκολο να παρουσιαστούν ως δημοκρατικές. Είδαμε ήδη την αμηχανία της κυβέρνησης να απαντήσει στο κίνημα ενάντια στων πλειστηριασμών 1ης κατοικίας, που δεν την έχει αφήσει να εφαρμόσει τους πλειστηριασμούς. Η κυβέρνηση προχώρησε σε ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, ΜΑΤ και χημικά μέσα στα ειρηνοδικεία σε όλη την Ελλάδα, και εκ νέου ακύρωση των πλειστηριασμών για 2 εβδομάδες συνεχόμενες στην Αττική και στον Πειραιά. Παρόλα αυτά το κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς κατοικίας συνεχίζει να απαντάει με την παρουσία του στα ειρηνοδικεία και στα συμβολαιογραφικά γραφεία μπλοκάροντας τους πλειστηριασμούς κατοικίας!

Αντίστοιχα η απάντηση ενάντια στο νέο νομοσχέδιο κατά της απεργίας (να σημειωθεί ότι η κυβέρνηση φέρνει αυτή την ρύθμισή μέσω τροπολογίας σε άσχετο νομοσχέδιο σχετικά με τις τηλεπικοινωνίες!) πρέπει να είναι ηχηρή! Σε μια περίοδο όπου η νεολαία δουλεύει στην καλύτερη για 400 ευρώ, τα εργατικά ατυχήματα αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς, οι υπερωρίες δεν καταβάλλονται ούτε με δικαστική απόφαση(όπως έγινε στην περίπτωση των Public), γυναίκες απολύονται λόγω εγκυμοσύνης και τα εργασιακά μας δικαιώματα πλήττονται καθημερινά, η κυβέρνηση έρχεται να περιστείλει ένα από τα μέχρι τώρα αναφαίρετα εργασιακά-κοινωνικά δικαιώματα. Το δικαίωμα στην απεργία, το βασικό όπλο του εργαζόμενου στο σήμερα! Και έχει το θράσος ακόμα και αυτό να το παρουσιάζει σαν μια δημοκρατική τομή, ότι δηλαδή οι αποφάσεις στις πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις θα πρέπει να παίρνονται από το 50% των οικονομικά τακτοποιημένων μελών (50% + 1) για να κηρύξουν απεργία (στο σήμερα θεωρούνται έγκυρες οι αποφάσεις από το 1/5 και άνω!).

ΚΑΙ ΕΜΑΣ ΤΙ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ?

Αν παρατηρήσουμε τις αλλαγές στην εργασία και τις αλλαγές στον τρόπο που δουλεύουμε τα τελευταία χρόνια, θα καταλάβουμε ότι είναι παράλληλες με τον τρόπο που σπουδάζουμε. Η τάση για διάσπαση των πτυχίων μας συνδέεται άμεσα με τη κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας,. Η κατεύθυνση συνεχούς επανακατάρτισης με σεμινάρια, πρακτικές και αυξημένη ανάγκη για μεταπτυχιακά έρχεται να συνολικοποιηθεί με την θέσπιση του υποκατώτατου μισθού (ότι δηλαδή σαν νέος εργαζόμενος θα πρέπει να δουλεύεις 2-3 χρόνια με μειωμένο μισθό μέχρι «να αποκτήσεις την εμπειρία» για να δουλεύεις για πάνω από 400 ευρώ) αλλά και με τη θέσπιση του θεσμού της μαθητείας στην δευτεροβάθμια. Τομές που ήρθαν παράλληλα από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέσω των νόμων για την εργασία και την παιδεία. Ως φοιτητές ,λοιπόν, δεν αρκεί να αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως αλληλέγγυους στους εργαζόμενους, αλλά να αντιλαμβανόμαστε ότι εμείς ως αυριανοί(ή και σημερινοί!) εργαζόμενοι καλούμαστε να παλέψουμε για το δικαίωμα στην απεργία, για αξιοπρεπείς όρους δουλειάς και φοίτησης! Να είμαστε όλες και όλοι την Πέμπτη 14/11 , στην απεργιακή κινητοποίηση, ώρα 10.30 στην Πατησίων( έξω από το Κάτω Πολυτεχνείο!).

Άλλη μια φορά έφτασε ο Νοέμβρης. Αυτός ο Νοέμβρης ο παράξενος, ο Νοέμβρης του «Πολυτεχνείου», ο Νοέμβρης της εξέγερσης. Σαράντα τεσσερα ολόκληρα χρόνια πέρασαν από τότε.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν η αρχή του τέλους της χούντας. Δεν ήταν υπόθεση μιας χούφτας φοιτητών αλλά ένας μαζικός ξεσηκωμός των εργατών και της νεολαίας, κομμάτι μιας παγκόσμιας έκρηξης. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός γνωρίζει την πρώτη του μεγάλη ήττα στο Βιετνάμ και αναγκάζεται να τα μαζέψει και να φύγει. Οι καπιταλιστές στην Ευρώπη αντιμετωπίζουν για πρώτη φορά μετά τη δεκαετία του 30’, τις πρώτες άγριες απεργίες. Το νέο φοιτητικό κίνημα, αρχίζει να αμφισβητεί τον συντηρητισμό και τις ιδέες της κυρίαρχης τάξης και όλα αυτά οδηγούν στο Μάη του 68′ στη Γαλλία, στο καυτό φθινόπωρο του 69′ στην Ιταλία, στο Πολυτεχνείο στην Ελλάδα…

Η εξέγερση

Στα αφιερώματα που γράφονται κάθε 17 Νοέμβρη στις εφημερίδες, η εξέγερση παρουσιάζεται σαν μια ηρωική εκδήλωση διαμαρτυρίας των φοιτητών που  άγρια από το καθεστώς της χούντας. Απουσιάζει όμως η ανάλυση του κοινωνικού και πολιτικού υποβάθρου της εξέγερσης, η ίδια η δυναμική της.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν μια εξέγερση που παρά το γεγονός ότι πνίγηκε στο αίμα από τα τανκς και τα πολυβόλα του στρατού και της αστυνομίας, αποτέλεσε την αρχή του τέλους της χούντας. Και μόνο γι’ αυτό, το Πολυτεχνείο αποτελεί μια λαμπρή σελίδα στην ιστορία του κινήματος των εργατών και της νεολαίας. Αλλά ήταν πολλά περισσότερα πράγματα.. Δεν ήταν ενθουσιασμός της στιγμής αυτή η μαχητικότητα. Ήταν το προϊόν βαθιών διεργασιών μέσα στην εργατική τάξη και τη νεολαία της εποχής. Ήταν η έκφραση της ριζοσπαστικοποίησης που πήγαζε από προηγούμενους αγώνες και που άφησαν βαθιές αλλαγές στη συνείδηση του λαούΈκφραζε τη συνειδητοποίηση της ανάγκης για σκληρό και επίπονο μαζικό αγώνατης ανάγκης να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις.

Το Πολυτεχνείο έχει παρελθόν όπως και μέλλον

Τα γεγονότα του Νοέμβρη μπορούν να γίνουν κατανοητά μόνο αν εξετάσουμε την ιστορία του λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα. Οι ρίζες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μπορούν να ανιχνευτούν πολύ πίσω από την επταετία της Χούντας στην ιστορία των λαϊκών κινημάτων και το πώς αυτά επέδρασαν στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Μετά τη δικτατορία του Ι. Μεταξά το 1936, η ίδρυση του ΕΑΜ το 1941 αποτέλεσε ένα σημείο – τομή για τον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό, αφού ως μια ευρεία λαϊκή και κοινωνική συμμαχία κατάφερε να προσλάβει το χαρακτήρα δεσπόζουσας κοινωνικοπολιτικής δύναμης, που έρχεται να ανατρέψει όλους τους μέχρι τότε παγιωμένους κοινωνικούς και πολιτικούς σχηματισμούς και να συγκεκριμενοποιήσει το αίτημα για εκδημοκρατισμό της ελληνικής κοινωνίας. Για πρώτη φορά στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, οι μάζες επενέβαιναν άμεσα στον πολιτικό και κοινωνικό τομέα κα καλούνταν να αναμειχθούν ενεργά στην οικοδόμηση θεσμών μέχρι την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας. Την ίδια ώρα, η αστική τάξη έχει εναποθέσει όλες τις ελπίδες να ανακτήσει το χαμένο έδαφος στην παρέμβαση των Βρετανών. Ωστόσο, μόνο ο εμφύλιος πόλεμος θα μπορούσε να παγιώσει την κυριαρχία αυτή. Θεμελιακό ρόλο θα παίξει η ίδρυση του ΙΔΕΑ (Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών) τον Οκτώβρη του ’44. Σκοπός του ΙΔΕΑ δεν ήταν άλλος από την πλήρη διάλυση του κομμουνιστικού κινήματος και της επιρροής του και η εγκαθίδρυση και αναπαραγωγή του στρατιωτικού μηχανισμού ως κομβικού σημείου στην οργάνωση της αστικής εξουσίας. Ο στρατός πλέον ταυτίζεται με το «έθνος». Η αγγλική πολιτική και η αστική εξουσία έχουν πλέον μια ξεκάθαρη επιλογή: την ένοπλη αντιπαράθεση με στόχο τον αφανισμό του ΕΑΜ. Το ΕΑΜ περνάει στην παρανομία και ο ένοπλος αγώνας (Δεκεμβριανά) που διεξήχθη από τις 03/12/44 μέχρι 04/01/45 πέρα από τις δεκάδες νεκρών, αφήνει και έντονο κλίμα απογοήτευσης στον ΕΛΑΣ λόγω των λαθών της ηγεσίας του ΕΑΜ με αποκορύφωμα την συμφωνία της Βάρκιζας και τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ. Οι αγωνιστές του ΕΛΑΣ παραμένουν στα βουνά με την μετονομασία Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας στο οποίο έχουν να αντιμετωπίσουν πλέον και τους Αμερικάνους, ενώ υπό την απειλή της μη τήρησης του δόγματος Τρούμαν ο τελευταίος γύρος του εμφυλίου είναι πραγματικότητα με το τραγικό τέλος του ΔΣΕ στο Γράμμο και στο Βίτσι και την ανάληψη της εξουσίας από τον Παπάγο. Οι συνέπειες του Εμφυλίου και οι δομές του μετεμφυλιακού κράτους θα συνεχίσουν να υπάρχουν μέχρι το ’67, ενώ επιβάλλεται πλέον ένα ιδιότυπο καθεστώς «εκτάκτου ανάγκης» με κυρίαρχα γνωρίσματα: τον καθοριστικό ρόλο του στρατού, μια σειρά αντισυνταγματικών ψηφισμάτων του εμφυλίου, αλλά και κανόνες αντικομουνισμού που εξουδετερώνουν ουσιαστικά τις όποιες ελευθερίες και ατομικά δικαιώματα («παρασύνταγμα»), την ύπαρξη παράλληλου κράτους (ΙΔΕΑ, περιβάλλον ανακτόρων, μυστικές υπηρεσίες που ελέγχονται απευθείας από τις ΗΠΑ).Μετά το θάνατό του Παπάγου, τα ανάκτορα επιλέγουν τον Κ. Καραμανλή για πρωθυπουργό. Η ΕΡΕ (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση) του Καραμανλή πιέζεται μόνο από τον αριστερό λόγο της ΕΔΑ (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά), που μπορεί να επιχειρηματολογεί στο επίπεδο της αστικής ιδεολογίας, αλλά εκφράζει σε κάθε περίπτωση την περιθωριοποίηση της Αριστεράς από το μετεμφυλιακό αστικό κράτος, στο οποίο κυριαρχεί ο «αντικομουνισμός» υπό την πίεση και των «εθνικοφρόνων».
Πριν τη λήξη της καραμανλικής οκταετίας και ενώ έχει ιδρυθεί η Ένωση Κέντρου του Γ. Παπανδρέου – η εναλλακτική λύση για την αναπαραγωγή της αστικής εξουσίας -, η δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη (Ιούνιος ’63) αποδεικνύει τη συνέχιση ύπαρξης «ορατών» και «αόρατων» κέντρων εξουσίας.

Ωστόσο, παρά τα σκληρά νομοθετήματα και την τρομοκρατική δράση ομάδων της ακροδεξιάς σ’ όλη την επικράτεια, το κοινωνικό δυναμικό που βίωνε όλη αυτή την πίεση δεν έμεινε αμέτοχο. Η δεκαετία του 60′ και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 70′ αποτελούσαν τα “χρυσά χρόνια” για τους καπιταλιστές, όχι όμως για τους εργαζόμενους. Εκείνα τα χρόνια δημιουργήθηκε μια νέα εργατική τάξη. Εκατοντάδες χιλιάδες αγρότες εγκατέλειψαν την ύπαιθρο, κυνηγημένοι από την φτώχεια και την καταπίεση, για να βρουν δουλειά στις πόλεις. Αυτή η εργατική τάξη έχτιζε στην κυριολεξία τα πάντα, αλλά έπαιρνε ψίχουλα. Αναζωογόνησε τα συνδικάτα , μαζικοποίησε την Αριστερά και μπήκε μπροστά στους αγώνες της δεκαετίας του 60′. Η ανατροπή της άρχουσας τάξης δεν φάνταζε ουτοπία και γι’ αυτό και εκείνη έβγαλε ένα στεναγμό ανακούφισης μόλις μαθεύτηκαν τα νέα του πραξικοπήματος. Οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι μεγαλέμποροι στήριξαν τη χούντα γιατί τους απάλλαξε από το βραχνά της πολιτικής κρίσης που έφερε η έκρηξη του κινήματος με τα Ιουλιανά του 1965. Όταν ο Κωνσταντίνος απέλυσε στις 15 Ιούλη τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, επικεφαλής της κυβέρνησης της Ένωσης Κέντρου, πυροδότησε -άθελά του- την οργή του ενός τεράστιου κινήματος που αναπτυσσόταν ήδη γοργά από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’60. Για δύο μήνες, όλη η χωρά συγκλονίστηκε από αναρίθμητες διαδηλώσεις, συγκρούσεις με την αστυνομία, μια τεράστια Γενική Απεργία στις 27 Ιούλη. Το κίνημα ανέτρεψε δύο κυβερνήσεις ’αποστατών’ που είχε προσπαθήσει να στήσει το παλάτι. Τον Σεπτέμβρη του 1965 η τελευταία απόπειρα πέτυχε. Αλλά η πολυπόθητη ’σταθερότητα’ για την άρχουσα τάξη δεν ήρθε. Τον Δεκέμβρη του 1966 ο ΣΕΒ πχ προειδοποιούσε ’Η απεργία γενικώς είναι ανωμαλία… Η έκτασής των απεργιών και προπαντός η επανάληψις των τόσον σύντομα θα πρέπει να επιστήσουν την προσοχήν των υπευθύνων πριν γίνουν νοσηρό κλίμα. Νομίζομεν’. Τελική κατάληξη θα είναι η προκήρυξη εκλογών τον Μάη του 1967, οι οποίες δεν θα γίνουν ποτέ. Στις 21 του Απρίλη 1967 αποδεικνύεται ότι ο στρατός δεν είναι ελεγχόμενος αποκλειστικά στο παλάτι. Η δυναμική που είχε αποκτήσει από τη νίκη του στον εμφύλιο και η τάση που καλλιεργήθηκε από την δικτατορία της 4ης Αυγούστου μέχρι και το 1967 για αυτόνομη παρουσία του έβρισκε τη δικαίωση της…

Το πραξικόπημα

Παρασκευή, 21 Απριλίου 1967, ώρα 1 και 15 μετά τα μεσάνυχτα. Ο Παττακός (σ.σ. Συνταγματάρχης Τεθωρακισμένων Ελληνικού Στρατού) φτάνοντας μέχρι τους Αμπελόκηπους με τα τανκς του, έχοντας ξεκινήσει από το Γουδί. Μάλλον αργοπορημένα κατάλαβε ο κόσμος ότι δεν πρόκειται για παρέλαση. Ήταν τανκς αμερικάνικα, όπως αυτά που προμήθευε το ΝΑΤΟ τις χώρες που συμμετείχαν σε αυτό. Επίσης αμερικάνικο ήταν το σχέδιο Προμηθέας, το σχέδιο δηλαδή με το οποίο το ΝΑΤΟ ενέκρινε το πραξικόπημα.5.30 το πρωί, οι τρεις καμπαλέρος Γ. Παπαδόπουλος, Στ. Παττακός και Ν. Μακαρέζος φτάνουν στο βασιλιά και πουλάνε παραμύθι για κομμουνιστική απειλή στη χώρα. Και αν απορείτε για την επιπολαιότητα και αφέλεια του παραμυθιού, να σας πούμε ότι ο βασιλιάς το έχαψε! Έτσι μια ομάδα  ανώτερων αξιωματικών με επικεφαλή τον Παπαδόπουλο κατάργησε την κυβέρνηση, ανέστειλε την ισχύ των περισσότερων άρθρων του Συντάγματος και ανέλαβε την εξουσία. Χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι, μέλη αριστερών οργανώσεων, συνδικαλιστές, αγωνιστές του φοιτητικού κινήματος πιάστηκαν, οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα και μετά πήραν το δρόμο της φυλακής και της εξορίας. Στα μπουντρούμια της Ασφάλειας, της ΕΣΑ, των Λοκατζήδων, τα βασανιστήρια ήταν στην ημερήσια διάταξη. Τα συνδικάτα μπήκαν κάτω από τον έλεγχο της Ασφάλειας και των στρατιωτικών διοικητών, δεκάδες από αυτά διαλύθηκαν και εκατοντάδες συνελήφθησαν.

Οι εφημερίδες της αριστεράς έκλεισαν και στις υπόλοιπες επιβλήθηκε τόσο ασφυκτική λογοκρισία, ώστε σύντομα η κυκλοφορία τους μειώθηκε κατά 40%. Οι ΗΠΑ γνώριζαν για τα σχέδια του πραξικοπήματος αλλά φυσικά δεν έκαναν τίποτα για να το εμποδίσουν. Αντίθετα ο πρόεδρος Τζόνσον έστειλε γράμματα γεμάτα επαίνους στον δικτάτορα. Ο επίσημος πολιτικός κόσμος παραγκωνίστηκε μέσα σε ένα βράδυ, αλλά ούτε αυτοί είχαν κάνει τίποτα για να εμποδίσουν την χούντα.

Η χούντα φίμωσε τους εργάτες. Οι απεργίες απαγορεύτηκαν, τα συνδικάτα καταλήφθηκαν από τους εκλεκτούς της Ασφάλειας. Αυτό σήμαινε ότι τα χρόνια που κράτησε η χούντα, οι μισθοί έμειναν ουσιαστικά παγωμένοι ενώ την ίδια στιγμή τα κέρδη αυξάνονταν με αλματώδεις μισθούς. Αλλά όσο και να στήνανε οι χουντικοί τις εκλογές στα σωματεία ή να τρομοκρατούσαν παλιούς γνωστούς αγωνιστές, δεν μπορούσαν να σταματήσουν τις διεργασίες σε όλο τον κόσμο που σιγάσιγά ανακάλυπτε τι δύναμη του δίνει η συλλογικότητα στους χώρους δουλειάς. Η χούντα όσο περνούσε ο καιρός γινόταν ολοένα και πιο μισητή, ολοένα και πιο απομονωμένη. Μια σειρά απεργιών όπως αυτές των εργαζομένων στον τύπο, των μεταλλωρύχων στα ορυχεία της Κασσάνδρας, των εργαζομένων σε ΔΕΗΠΑΠ και των αγροτών των Μεγάρων έδειχναν ξεκάθαρα την αγανάκτηση που έβραζε. Η χούντα είχε κηρύξει τον Ιούνη την ‘αβασίλευτο δημοκρατία’ και είχε οργανώσει ένα ψευδό – δημοψήφισμα για να ρίξει ένα δημοκρατικό μανδύα στο καθεστώς της. Ο Παπαδόπουλος ορκίστηκε ‘Πρόεδρος’ της ‘Δημοκρατίας’ ενώ τον Οκτώβρη ο Μαρκεζίνης ορκίστηκε ‘πρωθυπουργός’.

Οι προσπάθειές της να σπάσει αυτή την απομόνωση με μέτρα ‘φιλελευθεροποίησης’ και προσπάθειες να οικοδομηθούν ‘γέφυρες’ με παλιούς αστούς πολιτικούς, όξυναν την κρίση και τους καυγάδες στο εσωτερικό της. Το ερώτημα που βασάνιζε τη χούντα ήταν πως μια ‘ομαλή μετάβαση’ σε κάποιου είδους κοινοβουλευτικό καθεστώς δεν θα μετατραπεί σε μια ανεξέλεγκτη έκρηξη από τα κάτω.

Όμως η πρώτη μαζική, μετωπική σύγκρουση με τη χούντα δεν άργησε να εκδηλωθεί…

 

Νομική

Εκείνη την περίοδο είχε ανοίξει μια μεγάλη κόντρα μέσα στις σχολές, όταν η χούντα επέτρεψε να γίνουν εκλογές για τους Συλλόγους- για να δείξει ένα δημοκρατικό προσωπείο- αλλά χρησιμοποίησε την πιο απροκάλυπτη νοθεία και την καταστολή για να εξασφαλίσει ότι θα αναδειχθούν οι δικοί της υποψήφιοι. Το Φλεβάρη, επιστράτευσε, διακόπτοντας την αναβολή, δεκάδες γνωστούς φοιτητές συνδικαλιστές. Στις 21 Φλεβάρη οι φοιτητές της Νομικής συγκεντρώθηκαν στο κτίριο και σύντομα μαζί τους ενώθηκαν οι φοιτητές της Φυσικομαθηματικής που ήρθαν με πορεία από το κτήριο του Χημείου. Το απόγευμα οι φοιτητές της Νομικής είχαν φτάσει τις 4.500 και η κατάληψη ήταν πραγματικότητα. Χιλιάδες κόσμος συγκεντρώθηκε απέξω αγνοώντας τις επιθέσεις της αστυνομίας και των παρακρατικών, και εκδήλωνε με κάθε τρόπο την συμπαράστασή του στους φοιτητές. Η κρίση της επίσημης αριστεράς, είχε αφήσει το περιθώριο για την εμφάνιση ομάδων, οργανώσεων και ρευμάτων που έδιναν προοπτική στο φοιτητικό κίνημα. Έτσι σύντομα από διαμαρτυρία με φοιτητικά αιτήματα η κινητοποίηση απέκτησε άμεσο πολιτικό και αντιχουντικό χαρακτήρα. Η κατάληψη τέλειωσε την επόμενη μέρα, όταν η Επιτροπή Κατάληψης πίστεψε τις διαβεβαιώσεις της Συγκλήτου ότι είχε εξασφαλίσει από το καθεστώς την ασφαλή αποχώρηση των φοιτητών. Φυσικά καμιά τέτοια υπόσχεση δεν τηρήθηκε.

Όμως η κατάληψη της Νομικής ήταν επίσης προάγγελος του Πολυτεχνείου…

Το Πολυτεχνείο

Την Τετάρτη 14 Νοέμβρη, οι φοιτητές της Νομικής αποφασίζουν να κατέβουν με πορεία στο Πολυτεχνείο και παρόλο που χτυπιούνται με την αστυνομία καταφέρνουν να μπουν στο κτήριο. Η αστυνομία κυκλώνει το κτίριο αλλά δεν επεμβαίνει. Η χούντα υπολόγιζε ότι αυτή η εκδήλωση θα εκτονωθεί μετά από λίγες ώρες και δεν ήθελε να διακινδυνέψει να ραγίσει η βιτρίνα της ‘φιλελευθεροποίησης’ μέσα στο κέντρο της Αθήνας. Αντίθετα, μέχρι το βράδυ η κατάληψη οριστικοποιείται με τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων, συγκροτείται προσωρινή Συντονιστική Επιτροπή ενώ οργανώνεται η εσωτερική ζωή. Πραγματοποιούνται συνελεύσεις με τη παρουσία των εργατών και την Παρασκευή οι διαδηλωτές που ξεπερνούν τις 100.000 έχουν κατακλύσει το κέντρο της Αθήνας. Το καταληφθέν από τους φοιτητές και τους εργαζόμενους Πολυτεχνείο έχει γίνει η ‘βάση του αγώνα’. Όμως από το μεσημέρι της Παρασκευής η χούντα αρχίζει να χτυπάει στο ψαχνό διαδηλωτές και οι πρώτοι νεκροί είναι γεγονός. Ο κόσμος αντιστέκεται κάνοντας αντεπιθέσεις στην αστυνομία και προσπαθώντας να καταλάβει δημόσια κτίρια και τράπεζες, φτιάχνονται οδοφράγματα και χιλιάδες εργάτες φοιτητές και μαθητές πολεμάνε σχεδόν με γυμνά χέρια. Στις 3:03 στις 17 Νοέμβρη, ένα τανκ γκρεμίζει την κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου. Οι διαδηλώσεις θα συνεχιστούν όλο το βράδυ, παρόλο που το Πολυτεχνείο έχει πέσει. Εκεί οι εργάτες και η νεολαία θα δώσουν τους τελευταίου τους νεκρούς.

Η χούντα έβαψε την εξέγερση στο αίμα και κέρδισε έτσι μερικούς μήνες ζωής. Η αντίστροφη μέτρηση για τη πτώση της όμως είχε ξεκινήσει… Η κλίκα του Ιωαννίδη ανέτρεψε τον Παπαδόπουλο και στην προσπάθειά του η χούντα να ξεφύγει από τη κρίση που δημιούργησαν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, οργάνωσε ένα πραξικόπημα στη Κύπρο. Ο Ιωαννίδης ήλπιζε ότι έτσι θα κερδίσει την Κύπρο για την ελληνική άρχουσα τάξη και θα της εξασφάλιζε μαζικό έρεισμα αλλά έπεσε έξω και στα δύο. Μετά από το φιάσκο στη Κύπρο η χούντα παρέδωσε την εξουσία στην κυβέρνηση του Καραμανλή που ήρθε από το Παρίσι.

Όμως, οι ελπίδες της άρχουσας τάξης ότι η μετάβαση στον κοινοβουλευτισμό θα ήταν ομαλή διαψεύστηκαν γρήγοραΗ πτώση της χούντας απελευθέρωσε τη τρομερή δυναμική ενός τεράστιου κινήματος…

Η Ελλάδα στα χρόνια της μεταπολίτευσης γνωρίζει για πρώτη φορά, λόγω της ανάπτυξης του εργοστασιακού κινήματος το φαινόμενο των πολυήμερων απεργιών με καταλήψεις εργοστασίων και άμεση δημοκρατία μέσα σε αυτές που δημιουργούν τριγμούς στο σύστημα. Ταυτόχρονα το Φοιτητικό Κίνημα έχει αποκτήσει πλέον τεράστια απεύθυνση και αποδοχή από όλη την κοινωνία και έχει εφοδιαστεί από το Πολυτεχνείο με τις γνώσεις που χρειάζεται για να πετύχει νίκες.

Γιατί η ιστορία του Πολυτεχνείου δεν είναι απλώς η ιστορία κάποιων φοιτητών που εξεγέρθηκαν ενάντια στη δικτατορία. Είναι η ιστορία του αγώνα, των μέσων και των τρόπων που χρησιμοποίησε η κοινωνική πλειοψηφία για να αντισταθεί και να ανατρέψει ένα σύστημα που δεν την χώραγε. Όταν θα σταματήσουν να δίνονται αγώνες μόνο τότε το Πολυτεχνείο και η ιστορία του θα ανήκουν στη σφαίρα του παρελθόντος. Όσο η νεολαία και ο κόσμος της εργασίας θα βλέπουν τα δικαιώματα τους σε παιδεία, εργασία και δημοκρατία να δολοφονούνται καθημερινά, το μήνυμα του ανυποχώρητου, κοινωνικού αγώνα του Πολυτεχνείου θα ζει στη σύγχρονη πραγματικότητα. Σαράντα ένα χρόνια μετά και είναι πολλοί αυτοί που θέλουν να μετατρέψουν το Νοέμβρη του 73 σε μια απλή επέτειο ή ακόμη χειρότερα σε ένα μνημόσυνο, αλλά δεν το έχουν καταφέρει. Γιατί ο Νοέμβρης είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή εκδήλωση μνήμης. Ο Νοέμβρης παραμένει ζωντανός γιατί παραμένει ζωντανό μαζί του το αίτημα της εξέγερσης, γιατί τα κινήματα εξακολουθούν να αποτελούν την κινητήρια δύναμη της ιστορίας.

 

Ο Νοέμβρης ζει γιατί το σύνθημα «ΨωμίΠαιδείαΕλευθερία» παραμένει ανεκπλήρωτο.

Ψωμί

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εφαρμόζει το τέταρτο μνημόνιο σε συνεργασία με την ΕΕ και το ΔΝΤ οδηγώντας στην περαιτέρω φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας και της νεολαίας. Στο πλαίσιο αυτό βλέπουμε το ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου (Ελληνικό, ΟΣΕ, ακόμα και το νερό), την περαιτέρω συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους καθώς και το νέο εργασιακό νόμο που έρχεται να καταβαραθρώσει τις εργασιακές σχέσεις, να ποινικοποιήσει τη συνδικαλιστική δράση και να καταργήσει τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Εν ολίγοις το νέο ασφαλιστικό παγιώνει ένα καθεστώς μεταξύ της ανασφάλιστης, επισφαλούς, μαύρης εργασίας (5μηνα, voucher) και της ανεργίας, σπρώχνοντας τη νεολαία στην επιλογή της οικονομικής μετανάστευσης. Στην όλη αυτή κρισιακή κατάσταση δημιουργήθηκε μία πλασματική μείωση της ανεργίας με εργαζόμενους, σε άθλιες συνθήκες με πολύ χαμηλούς ρυθμούς. Παράλληλα πρέπει να σημειωθεί πως η μεγάλη αύξηση ασφαλιστικών εισφορών για τους εργαζομένους χωρίς να υπάρχει αύξηση κοινωνικών παροχών, προμηνύει μια νέα λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων στο βωμό του χρέους. Μέσα σε όλα αυτά βλέπουμε την συγκυβέρνηση να προχωράει στην εφαρμογή των ηλεκτρονικών  πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας σε μία προσπάθεια να παρακάμψει και να καταστείλει το λαϊκό κίνημα που ανέδειξε οξυμένα αντανακλαστικά και κατάφερε να μπλοκάρει πλήθος αυτών.

Ποιος άραγε, έχει το θράσος ή την άγνοια, να πει ότι σήμερα, το ψωμί δεν είναι επίκαιρο;

Παιδεία

Το Πολυτεχνείο αποτέλεσε ένα κομβικό σημείο του αντιδικτατορικού αγώνα και έδειξε ότι οι φοιτητές και οι φοιτήτριες μπορούν να πρωτοστατήσουν με νικηφόρο τρόπο στους κοινωνικούς αγώνεςΈνα από τα συμπεράσματα από την εξέγερση του Πολυτεχνείου που είναι σημαντικό να κρατάμε στο σήμερα είναι το πώς τα Πανεπιστήμια μπορούν να αποτελέσουν κέντρα αγώνα και να πυροδοτήσουν λαϊκές εξεγέρσεις .Στη σημερινή συγκυρία που η νεολαία συνεχώς πλήττεται λόγω των μνημονιακών πολιτικών κυβέρνησης και Ευρωπαϊκής Ένωσης , με σχετικές αναδιαρθρώσεις στον τρόπο που σπουδάζει και δουλεύει, είναι απαραίτητο ο συλλογός μας να συζητήσει γύρω από αυτά και να πάρει αγωνιστικές αποφάσεις.

Ας δούμε λίγο πιο συγκεκριμένα τι έρχεται να φέρει ο νόμος Γαβρόγλου:

  • Βαθαίνει τις αναδιαρθρωτικές τομές που πέρασαν σε ένα προηγούμενο διάστημα στην τριτοβάθμια, είτε μιλάμε για εφαρμογή των ECTS, είτε για αλλαγές στα προγράμματα σπουδών. Τα μέτρα αυτά, αν τα δούμε παράλληλα με τις αναδιαρθρώσεις στην δευτεροβάθμια είναι ξεκάθαρο ότι προωθούν μια λογική διάσπασης και αποσυλλογικοποίησης των πτυχίων μας, με στόχευση την αντικατάσταση των πτυχίων μας αλλά και του απολυτηρίου με έναν ατομικό φάκελο προσόντων. Αντιλαμβανόμαστε το πως αυτό μας απομακρύνει από ισχυρά και ενιαία πτυχία, καθώς και δυσκολεύει τους όρους διαπραγματευσής μας στην ήδη ασφυκτιώσα αγορά εργασίας. Είναι ξεκάθαρο το πως αυτό αποτελεί βασική στόχευση του νέου νόμου, αν δούμε και το πως εντείνεται η απόσπαση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία μας σε μια σειρά από σχολές, όπως οι καθηγητικές με την απόσπαση της διδακτικής επάρκειας.
  • Εντατικοποιεί ακόμα περισσότερο την φοιτητική μας καθημερινότητα εντύνοντας την κατεύθυνση για μαθήματααλυσίδες (προαπαιτούμενα) στην προσπάθεια να εμπεδωθεί ένα μοντέλο full-time φοιτητήκαι αργότερα εργαζομένου-, πειθήνιου και υποταγμένου στις απαιτήσεις του κάθε καθηγητή –και στη συνέχεια εργοδότη.
  • Σε μια σειρά από σχολές, κανονικοποιεί τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά αφού δίνει το ελεύθερο στις διοικήσεις των πανεπιστημίων να ορίσουν άνευ ορίου δίδακτρα ακόμα και σε προγράμματα που μέχρι τώρα ήταν δωρεάν, δυσχεραίνοντας ακόμα περισσότερο τους όρους φοίτησης αποκλείοντας έτσι ένα μέρος των φοιτητών που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει. Παράλληλα σε σχολές σαν την ΑΣΟΕΕ, όπου στα μεταπτυχιακά τα υψηλά δίδακτρα είναι μια παγιωμένη κατάσταση, γίνεται μια προσπάθεια μαζικοποίησης των μεταπτυχιακών προγραμμάτων με σκοπό οι φοιτητές να μπαίνουν σε μια κατάσταση συνεχούς επανακατάρτισης και εξειδίκευσης. Αυτό φαίνεται καθώς εγκαθιδρύεται στα μεταπτυχιακά προγράμματα ένα 30% φοιτητών που απαλάσσονται από τα δίδακτρα. Αυτοί είναι είτε οι φοιτητές των οποίων το ετήσιο εισόδημα δεν ξεπερνά τα 8 .500  ευρώ οικογενειακό και000 ευρώ ατομικό ή όσοι προσφέρουν υπηρεσίες αποκλειστικά ακαδημαϊκού περιεχομένου, χωρίς να ορίζεται ποιο θα είναι αυτό καλύπτοντας επί της ουσίας οποιοδήποτε άλλο λειτουργικό κενό(σε αυτή την περίπτωση μπορεί να μιλάμε και για μερική κάλυψη των διδάκτρων). Είναι ξεκάθαρη η προσπάθεια οικοδόμησης μιας σχέσης ανταποδοτικότητας μεταξύ φοιτητών και Πανεπιστημίου.
  • Ήδη τα τελευταία χρόνια, και λόγω της οξυμένης υποχρηματοδότησης στην Παιδεία τον καιρό των μνημονίων, βλέπουμε πτυχές της φοιτητικής μέριμνας να περνούν στο ιδιωτικό κεφάλαιο(σίτιση-στέγαση-συγγράμματα). Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι και στην ΑΣΟΕΕ τον τελευταίο καιρό το ζήτημα της σίτισης στις εστίες(ΦΕΑ), όπου το εστιατόρειο έκλεισε με ευθύνη τόσο της λέσχης ΑΣΟΕΕ(και άλλων σχολών όπου στεγάζονται εκεί φοιτητές πχ. ΠΑΝΤΕΙΟΤΕΙ) όσο και του ΙΝΕΔΙΒΙΜ (ίδρυμα νεολαίας και δια βίου μάθησης) που έχει αναλάβει μεγάλο μέρος της χρηματοδότησης και συντήρησης. Με το νόμο Γαβρόγλου ενσχύεται και αυτονομείται η συμμετοχή των ΕΛΚΕ (Ειδικός Λογαριασμός Κονδυλίων Έρευνας) και επιτρέπεται η χορήγηση κονδυλίων για ερευνητικά προγράμματα, μέχρι και από ιδιωτικές χορηγίες χωρίς συγκεκριμένα ακαδημαϊκά κριτήρια, με αποτέλεσμα να εντύνεται η Ιδιωτοικονομική λειτουργία του Πανεπιστημίου.

 

Πέρα από τις βασικές αναδιαρθρωτικές του τομές, η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει το νομοσχέδιο ως μια δημοκρατική τομή στην τριτοβάθμια, η πραγματικότητα ωστόσο είναι πολύ διαφορετική. Ο νόμος για την παιδεία ενώ στο σύνολο του είναι πλήρως ευθυγραμμισμένος με τις επιταγές της ΕΕ και του ΟΟΣΑ , η κυβέρνηση χρησιμοποιεί 2 συγκεκριμένες πτυχές του νόμου για να στήσει ένα δίπολο «προοδευτικών δυνάμεων» και δεξιάς ανάμεσα σε αυτήν και την αντιπολίτευση. Πιο συγκεκριμένα:

 

Η θεσμοθέτηση της συνδιοίκησης, της συμμετοχής δηλαδή, των  φοιτητών στα όργανα διοίκησης με ένα ποσοστό 10%. Βέβαια, πέρα από το γεγονός ότι το ποσοστό αυτό είναι προαιρετικό και ελάχιστο προκειμένου οι ίδιοι οι φοιτητές να ορίσουν τις αποφάσεις, η εκλογή των εκπροσώπων προβλέπεται να γίνετε μέσω εκλογών ανά τμήμα με ενιαίο ψηφοδέλτιο. Έτσι ανοίγει ο δρόμος για την κατάργηση των πολιτικών δυνάμεων, φορέων που αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα για συλλογική σκέψη και πράξη και αντικατάστασης τους με 15μελή «εκπροσώπων».

Ελευθερία

Σε μια συγκυρία όπου η κυβέρνηση  Σύριζα προσπαθεί να παρουσιάσει τον εαυτό της ως  τον πιο «δημοκρατικό» και «προοδευτικό» εφαρμοστή των μνημονίων ψηφίστηκε το νομοσχέδιο Γαβρόγλου. Σε αυτό περιλαμβάνεται και η δήθεν  επανακατοχύρωση του ασύλου. Στην ουσία πρόκειται για μια επιστροφή  στην αντίστοιχη διάταξη του ν/σ Γιαννάκου δηλαδή δεν κατοχυρώνεται , όπως το ’82, μετά από πιέσεις του φοιτητικού κινήματος αναγνωρίζοντας τα πανεπιστήμια ως κέντρα αγώνα για τη σπουδάζουσα νεολαία αλλά περιγράφεται με όρους ακαδημαϊκού ασύλου στο οποίο η αστυνομία μπορεί να επέμβει όποτε ο κάθε πρύτανης κρίνει αναγκαίο.

Αρχικά   πρέπει να επισημάνουμε πως το πανεπιστημιακό άσυλο ποτέ δεν υπήρξε αστικοδημοκρατικός θεσμός – ποτέ δηλαδή η διατήρηση και διασφάλισή του δεν εντασσόταν στις επιδιώξεις του κράτους (της εκάστοτε κυβέρνησης).  Η θέσπιση του ασύλου προέκυψε από την αναγκαιότητα εύρεσης τρόπου ενσωμάτωσης έντονων φοιτητικών κινητοποιήσεων και ζυμώσεων στα πανεπιστήμια αλλά και λαϊκών αγώνων κατά τη μεταπολίτευση. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε και έκτοτε αποτελεί μόνιμο διακύβευμα και η λεγόμενη «αναδιαμόρφωση του πλαισίου» του κατέχει εξέχουσα θέση στις εκπαιδευτικές εξαγγελίες  κάθε κυβέρνησης ( όπως συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ).

Σε αυτή την κατεύθυνση είδαμε τις απαγορεύσεις πολιτικών εκδηλώσεων πέρσι στη νομική σχολή Αθηνών, οι οποίες εμποδίστηκαν με lock-out , καθώς και την εισβολή δυνάμεων καταστολής στο ΠΑΜΑΚ. Παρόμοιες καταστάσεις έχει βιώσει και η ΑΣΟΕΕ τις χρονιές 2012 και 2014 με την επίσης εισβολή ειδικών δυνάμεων στο χώρο του πανεπιστημίου. Η προσπάθεια υπονόμευσης του ασύλου και παράλληλου εκφοβισμού και δικαιολόγησης της κατάλυσης στον κόσμο συντελείται και με το πρόταγμα του επιχειρήματος περί έξαρσης της εγκληματικότητας, που όμως δεν έχει μεγάλο έρεισμα στην πραγματικότητα , δεδομένου ότι στατιστικά αποδεικνύεται πως σε χώρους ασύλου — που χαρακτηρίζεται από απουσία δυνάμεων τάξης — ο δείκτης εγκληματικότητας είναι πολύ χαμηλός σε αντιδιαστολή με αυτόν της κοινωνίας που μάλιστα η παρουσία αστυνομικών αρχών είναι ιδιαίτερα έντονη. Παράλληλα άλλη μια τέτοια προσπάθεια είναι  η δημιουργία χώρων διακίνησης και χρήσης ναρκωτικών ουσιών δίπλα σε σχολές ( ΑΣΟΕΕ,νομική) με τη συναίνεση της αστυνομίας. Είναι απαραίτητο η κοινωνία να στέκεται αλληλέγγυα απέναντι στο πρόβλημα των ναρκωτικών και να υπάρχει κρατική μέριμνα για την απεξάρτηση και την επανένταξη αυτών των ανθρώπων στην κοινωνία.

Το Πανεπιστημιακό άσυλο είναι ένας θεσμός που συνδέεται με τη φυσιογνωμία του Πανεπιστημίου ως χώρου ελεύθερης έκφρασης και διακίνησης των ιδεών και στην ουσία διαφυλάσσει την εκφορά και την αλληλεπίδραση απόψεων και αντίστοιχων πρακτικών που δεδομένου του υπάρχοντος συσχετισμού στην κοινωνία χαρακτηρίζονται ως αιρετικές. Ανέκαθεν τα πανεπιστήμια αποτέλεσαν φυσικό χώρο ύπαρξης και δραστηριοποίησης της νεολαίας. Δραστηριοποίησης που δεν περιορίζεται στα στενά πλαίσια της παρακολούθησης ακαδημαϊκών διαλέξεων και διεξαγωγής έρευνας αλλά επεκτείνεται σε πολιτιστικές και κυρίαρχα σε πολιτικές δραστηριότητες που γεννούν και εμβαθύνουν προβληματισμούς οι οποίοι καταλήγουν ακόμα και σε αμφισβήτηση της δομής του ίδιου πανεπιστημίου και της κοινωνίας ευρύτερα. Η ευρεία ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου μετουσιώνεται μέσω των συλλογικών αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών σε ριζοσπαστικές πρακτικές εναντίωσης στην αστική στρατηγική και στην κυρίαρχη ιδεολογία.

Στη βάση του ότι το πανεπιστήμιο, αν και ξεχωριστός κοινωνικός χώρος , δεν είναι αποκομμένος από την υπόλοιπη κοινωνία αλλά σε συνεχή αλληλεπίδραση με αυτή, οι φοιτητές δεν είναι χρυσόψαρα κλεισμένα σε μια γυάλα, απομονωμένα και με παραμορφωμένη αντίληψη του περιβάλλοντος. Συνεπώς  η πολιτικοποίηση και η ενασχόληση του κόσμου δεν περιορίζεται αποκλειστικά σε εκπαιδευτικά ζητήματα αλλά ο πολιτικός λόγος που εκφέρεται μέσα στα πανεπιστήμια αφορά και πτυχές του κεντρικού πολιτικού σκηνικού. Αντίστοιχα και οι διεκδικήσεις των φοιτητών εμπεριέχουν πέρα από τα φοιτητικά και ευρύτερα λαϊκά αιτήματα. Γι’ αυτό λοιπόν το φοιτητικό κίνημα διαπλέκεται άμεσα με το μαζικό λαϊκό κίνημα. Η πραγματικότητα αυτή δικαιολογεί και το διευρυμένο του πανεπιστημιακού ασύλου  για φοιτητές και όλο το λαό. Εκτός αυτού τόσο επειδή ο χώρος του πανεπιστημίου, όπως προαναφέρθηκε, δεν εξαντλείται σε αυστηρά ακαδημαϊκές-ερευνητικές διαδικασίες όσο και λόγω της συνεχώς μειούμενης διάθεσης χώρων και μέσων για έκφραση και προώθηση  μη κατευθυνόμενων από την κυρίαρχη ιδεολογία απόψεων, το άσυλο έχει αποτελέσει ασπίδα θωράκισης για ένα ευρύ φάσμα τέτοιων δραστηριοτήτων.

Πρέπει να γίνει κεκτημένο του κάθε φοιτητικού συλλόγου η πολιτική και ιδεολογική κατοχύρωση του ασύλου μέσα από τις συλλογικές του διαδικασίες και στην πράξη υπεράσπισή του σε κάθε περίπτωση αυθαίρετης και βίαιης καταπάτησής του.. Για να μην καταλήξει  το άσυλο από χώρος ελεύθερης έκφρασης και διακίνησης ιδεών , χώρος         αν-ελεύθερης υποχρεωτικής παρακολούθησης και διακίνησης εργασιών.

Οι αγώνες δεν τελιωνουν, η ιστορία δεν σταματά..

Μέσα στη δίνη όλων αυτών που συμβαίνουν γύρω μας, ο αγώνας του Πολυτεχνείου αφήνει πολύτιμη παρακαταθήκη το μήνυμα του. Το μήνυμα του ότι η συλλογική πάλη, ο αγώνας που προέρχεται από κάθε έναν μαθητή, φοιτητή, εργαζόμενο και άνεργο που βλέπει το μέλλον του αβέβαιο, είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Ο δρόμος αυτός δεν μπορεί παρά να είναι ριζοσπαστικός μέσα στις σχολές αλλά και έξω.

Το Πολυτεχνείο δεν χρειάζεται βαρύγδουπα λόγια για “δημοκρατία και διαφάνεια” και εκθέσεις βιβλίων για να έχει τον χώρο που του αξίζει στο σήμερα. Το Πολυτεχνείο αναπνέει στις συλλογικές διαδικασίες, στις γενικές συνελεύσεις, στις πορείες… Εκεί που ο κόσμος που πλήττεται συνειδητοποιεί ότι για να τα καταφέρει χρειάζεται και το διπλανό του, εκεί που η αμφισβήτηση και η δυσαρέσκεια γίνεται πράξη, εκεί που η ζωντανή κουβέντα και οι συλλογικές δράσεις ξεπερνούν τους πεφωτισμένους εκπροσώπους… εκεί που η ομορφιά του αγώνα δημιουργεί τα υλικά από τα οποία θα φτιάξουμε το δικό μας μέλλον…

Γιατί εκτός των άλλων το  χρωστάμε σε εκείνο τον παράξενο Νοέμβρη…

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ 17/11

ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗ

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μετά τα νέα μέτρα που προσέθεσε στα όσα οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις είχαν πάρει για τη συρρίκνωση των λαϊκών εισοδημάτων για να πληρωθούν οι δανειστές, τα νέα μέτρα που πήρε για τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και τον περιορισμό των εργασιακών δικαιωμάτων προς όφελος των εργοδοτών  έρχεται τώρα με τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς να συμβάλλει στην πιο βίαιη αναδιανομή πλούτου σε βάρος του λαού και υπέρ των τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου.

Η  επιλογή  αυτή  της  κυβέρνησης  αποτελεί  ταυτόχρονα  μια  προσπάθεια  βελτίωσης της οικονομικής εικόνας των τραπεζών, αλλά κυρίως ένα ακόμα βήμα προς την  απαξίωση  του  κτιριακού  και  χωρικού  αποθέματος  της  χώρας.  Με  τον  τρόπο  αυτό ανοίγει ο δρόμος στο ξεπούλημα του ιδιωτικού και δημόσιου δομημένου και αδόμητου χώρου, αλλά και η δυνατότητα για χρηματιστηριακά παιχνίδια με βάση την τιτλοποίηση της γης και της ακίνητης περιουσίας.Οπως ρητά δηλώνεται από επίσημους οικονομικούς κύκλους «στόχος της τρόικα είναι  να  μειωθεί  δραστικά  το  ποσοστό  ιδιοκατοίκησης,  το  οποίο  στην  Ελλάδα  υπερβαίνει  το  80%  και  είναι  απαγορευτικό  για  την  είσοδο  ξένων  παιχτών  στην  αγορά  του  real  estate  και  για  την  αναδόμηση  των  πόλεων».

Έτσι τους τελευταίους μήνες  βλέπουμε να εντείνεται το θέμα των πλειστηριασμών και να γίνονται όλο και πιο πολλοί οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, καταστημάτων,  συμπολιτών  μας που δεν μπορoύν να ανταπεξέρθουν στην πληρωμή των δόσεων, αφού με την οικονομική κρίση έχασαν την δουλειά τους, η μέρος αυτής, και τώρα έχουν οδηγηθεί στην καταστροφή. Δεν υπάρχει καμία εξαίρεση για τους φτωχούς και τα περί προστασίας πρώτης κατοικίας ήταν προεκλογικά τεχνάσματα, μιας και τώρα όλα βγαίνουν στο σφυρί. . Με απόφαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ  πλεον έχουμε και τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς που η παρέμβαση αποτροπής τους  θα γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

Το κίνημα κατά των πλειστηριασμών της λαϊκής περιουσίας με τη δυναμική του παρουσία έχει αποτρέψει την αρπαγή εκατοντάδων πρώτων κατοικιών από τους τραπεζίτες και τα funds . Ο αγώνας αυτός συνεχίζεται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση. Το κίνημα αυτό μαζικοποιείται και δυναμώνει καθημερινά και θα αποτρέψει και την ηλεκτρονική διαδικασία αρπαγής της λαϊκής περιουσίας.

Για άλλη μια φορά, την προηγούμενη Τετάρτη, τοπικές πρωτοβουλίες, πρωτοβουλίες ενάντια στους πλειστηριασμούς και συλλογικότητες είχαν δυναμική παρουσία στο ειρηνοδικείο ενόψει της εκκίνησης των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών.

Σ’ αυτόν τον αγώνα πρέπει να παίξουμε πιο ενεργό ρόλο ολοι μας  και να συμπαραταχθούμε με τα κινήματα κατά των πλειστηριασμών, εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους σε όλους τους εργαζόμενους, τους άνεργους και τους συνταξιούχους που κινδυνεύει η περιουσία τους από εκπλειστηριασμό.

Αυτή την Τετάρτη αλλά και κάθε Τετάρτη στις 15.30 κινητοποιούμαστε στο ειρηνοδικείο!

Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη!