ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΡΓΙΑ?

Μέσα στον προηγούμενο χρόνο είδαμε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ,να περνάει μια σειρά από μέτρα τα οποία μόνο μνημονιακά μπορούν να χαρακτηριστούν , καθώς πλήττουν στην ουσία τους την καθημερινότητά μας. Αυτά κυρίως αφορούσαν τον ασφαλιστικό νόμο (μείωση ή κατάργηση επιδομάτων, μείωση συντάξεων-αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης κλπ.), τον εργασιακό νόμο που πέρασε πέρυσι καθώς και τον νόμο Γαβρόγλου για την παιδεία. Είναι χαρακτηριστικό το πώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να παρουσιάζει στον λαό μέσω των συστημικών μέσων τα αντιδραστικά μέτρα που ψηφίζει ως δημοκρατικές τομές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και ο νόμος για την παιδεία που ενώ έρχεται να βαθύνει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση στην δευτεροβάθμια και την τριτοβάθμια εκπαίδευση, παρουσιάζεται ως μια δημοκρατική τομή που επαναφέρει το άσυλο και την συνδιοίκηση-δηλαδή την συμμετοχή των φοιτητών στα όργανα διοίκησης.

Το άσυλο επαναφέρεται ως ακαδημαϊκό , δηλαδή δίνεται η απόλυτη ελευθερία στον κάθε πρύτανη να φέρνει τα ΜΑΤ ή να κλείνει την σχολή όποτε θέλει, όπως είδαμε και την προηγούμενη εβδομάδα στην ΑΣΟΕΕ ενόψει 6 Δεκέμβρη, ενώ το ποσοστό συμμετοχής των φοιτητών στα όργανα είναι στο 10% , με προαιρετική συμμετοχή.

Παρόλη λοιπόν την προσπάθεια της κυβέρνησης να παρουσιάσει την εφαρμογή των κατευθύνσεων την Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε εκάστοτε νομοσχέδια ως δημοκρατικές τομές που θα μας «φέρουν την ανάπτυξη», βαδίζοντας προς την 3η αξιολόγηση , το αφήγημα αυτό κάπως χωλαίνει. Αυτό συμβαίνει καθώς για να επιβεβαιωθεί η υπόσχεσή της για «έξοδο από τα μνημόνια το ’18!» είναι αναγκαίο να κλείσει η 3η αξιολόγηση, δηλαδή να γίνουν πλειστηριασμοί ώστε να αποπληρωθούν τα κόκκινα δάνεια, αλλά και να εφαρμοστεί ο συνδικαλιστικός (αντι-απεργιακός) νόμος , ως απαραίτητη προϋπόθεση των δανειστών. Τομές που είναι κάπως δύσκολο να παρουσιαστούν ως δημοκρατικές. Είδαμε ήδη την αμηχανία της κυβέρνησης να απαντήσει στο κίνημα ενάντια στων πλειστηριασμών 1ης κατοικίας, που δεν την έχει αφήσει να εφαρμόσει τους πλειστηριασμούς. Η κυβέρνηση προχώρησε σε ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, ΜΑΤ και χημικά μέσα στα ειρηνοδικεία σε όλη την Ελλάδα, και εκ νέου ακύρωση των πλειστηριασμών για 2 εβδομάδες συνεχόμενες στην Αττική και στον Πειραιά. Παρόλα αυτά το κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς κατοικίας συνεχίζει να απαντάει με την παρουσία του στα ειρηνοδικεία και στα συμβολαιογραφικά γραφεία μπλοκάροντας τους πλειστηριασμούς κατοικίας!

Αντίστοιχα η απάντηση ενάντια στο νέο νομοσχέδιο κατά της απεργίας (να σημειωθεί ότι η κυβέρνηση φέρνει αυτή την ρύθμισή μέσω τροπολογίας σε άσχετο νομοσχέδιο σχετικά με τις τηλεπικοινωνίες!) πρέπει να είναι ηχηρή! Σε μια περίοδο όπου η νεολαία δουλεύει στην καλύτερη για 400 ευρώ, τα εργατικά ατυχήματα αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς, οι υπερωρίες δεν καταβάλλονται ούτε με δικαστική απόφαση(όπως έγινε στην περίπτωση των Public), γυναίκες απολύονται λόγω εγκυμοσύνης και τα εργασιακά μας δικαιώματα πλήττονται καθημερινά, η κυβέρνηση έρχεται να περιστείλει ένα από τα μέχρι τώρα αναφαίρετα εργασιακά-κοινωνικά δικαιώματα. Το δικαίωμα στην απεργία, το βασικό όπλο του εργαζόμενου στο σήμερα! Και έχει το θράσος ακόμα και αυτό να το παρουσιάζει σαν μια δημοκρατική τομή, ότι δηλαδή οι αποφάσεις στις πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις θα πρέπει να παίρνονται από το 50% των οικονομικά τακτοποιημένων μελών (50% + 1) για να κηρύξουν απεργία (στο σήμερα θεωρούνται έγκυρες οι αποφάσεις από το 1/5 και άνω!).

ΚΑΙ ΕΜΑΣ ΤΙ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ?

Αν παρατηρήσουμε τις αλλαγές στην εργασία και τις αλλαγές στον τρόπο που δουλεύουμε τα τελευταία χρόνια, θα καταλάβουμε ότι είναι παράλληλες με τον τρόπο που σπουδάζουμε. Η τάση για διάσπαση των πτυχίων μας συνδέεται άμεσα με τη κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας,. Η κατεύθυνση συνεχούς επανακατάρτισης με σεμινάρια, πρακτικές και αυξημένη ανάγκη για μεταπτυχιακά έρχεται να συνολικοποιηθεί με την θέσπιση του υποκατώτατου μισθού (ότι δηλαδή σαν νέος εργαζόμενος θα πρέπει να δουλεύεις 2-3 χρόνια με μειωμένο μισθό μέχρι «να αποκτήσεις την εμπειρία» για να δουλεύεις για πάνω από 400 ευρώ) αλλά και με τη θέσπιση του θεσμού της μαθητείας στην δευτεροβάθμια. Τομές που ήρθαν παράλληλα από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέσω των νόμων για την εργασία και την παιδεία. Ως φοιτητές ,λοιπόν, δεν αρκεί να αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως αλληλέγγυους στους εργαζόμενους, αλλά να αντιλαμβανόμαστε ότι εμείς ως αυριανοί(ή και σημερινοί!) εργαζόμενοι καλούμαστε να παλέψουμε για το δικαίωμα στην απεργία, για αξιοπρεπείς όρους δουλειάς και φοίτησης! Να είμαστε όλες και όλοι την Πέμπτη 14/11 , στην απεργιακή κινητοποίηση, ώρα 10.30 στην Πατησίων( έξω από το Κάτω Πολυτεχνείο!).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s