Δεκέμβρης ’08, μια εξέγερση που έγινε νωρίς

Έχουν περάσει μόλις πέντε χρόνια από τη νύχτα που στη διασταύρωση των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλα στα Εξάρχεια, ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος έπεσε νεκρός από τις σφαίρες ειδικού φρουρού, πυροδοτώντας ένα πρωτοφανές αυθόρμητο ξέσπασμα οργής στην ελληνική νεολαία, με κυρίαρχα αντικατασταλτικά χαρακτηριστικά. Η κοινωνική αυτή έκρηξη μέσα στις 15 μέρες ζωής της κατάφερε να τρομάξει τα αστικά επιτελεία όλης της Ευρώπης. Και σήμερα , 5 χρόνια μετά, οι περισσότερες δημοκρατικές κατακτήσεις και τα δικαιώματα που θεωρούσαμε δεδομένα αποτελούν παρελθόν. Όλα αυτά που το κίνημα του Δεκέμβρη με όλες τις αντιφάσεις του, αγωνίστηκε να αποτρέψει, αποτελούν πραγματικότητα.

Γιατί πέντε χρόνια μετά, οι εξαγγελίες της τότε κυβέρνησης ότι η χώρα αποτελεί ένα ασφαλές Ευρωπα’ικό λιμάνι που θα παραμείνει ανέγγιχτο από την κρίση (η οποία είχε αρχίσει να ξεσπάει), φαίνονται αστείες αν όχι τραγικές. Γιατί η ανεργία στους νέους 15-24 ετών που το 2008 ήραν από τις υψηλότερες στην Ευρώπη με ποσοστό 15.2%, σήμερα έχει ξεπεράσει το 50% . Γιατί η γενιά της επισφαλούς και κακοπληρωμένης εργασίας, η γενιά της εργασιακής περιπλάνησης των 600 και 700 ευρώ μετατράπηκε σε γενιά της απελπισίας, της παντελούς έλλειψης διεξόδου και της διαρκούς και ατελείωτης ανεργίας με σύντομες διακοπές κακοπληρωμένης εργασίας των 400 και 500 ευρώ.

Ο Δεκέμβρης του ’08 δεν ήταν μία << τυπική>> λαική εξέγερση. Ήταν το πρώτο <<ξέσπασμα>> του λαού και κυρίαρχα της νεολαίας στους καιρούς της κρίσης. Ένα αυθόρμητο, μαζικό και ορμητικό ξέσπασμα, το οποίο κατάφερε να κλονίσει και να τσαλακώσει την εικόνα της τότε κυβέρνησης Καραμανλή. Κυρίως, όμως, έδειξε ότι, αυτό που εύκολα και βολικά χαρακτηρίζεται <<σιωπηρή νεανική πλειοψηφία>>, δεν μένει σιωπηρό και αμέτοχο για πάντα αλλά κατεβαίνει στον δρόμο και δείχνει έμπρακτα την εναντίωση του στις κυβερνητικές πρακτικές με μαχητικό τρόπο . Η ανοχή και αντοχή της κοινωνίας είχε ένα όριο. Η κρατική δολοφονία του Αλέξη, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Πίσω από αυτή την αυθόρμητη οργή, ήταν η ανάγκη της νεολαίας αλλά και του λαού συνολικότερα να εκφράσει την ανάγκη του για κοινωνική δικαιοσύνη, ζωή με αξιοπρέπεια. Με τη Νομική, την ΑΣΟΕΕ και το ΕΜΠ κατειλημμένα κέντρα αγώνα, με πάνω από 500 κατειλημμένα σχολεία σε όλη τη χώρα και μαθητές να αρνούνται να μπουν στις αίθουσες αλλά να κατεβαίνουν σε πορείες, σε καταλήψεις κτηρίων, δημοσίων χώρων ακόμη και των γραφείων της ΓΣΕΕ, τα επεισόδια πήραν ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Η Ελλάδα γίνεται πρώτη είδηση σε όλο τον κόσμο.

Τότε ακούστηκαν οι πρώτες κραυγές για πάταξη της <<ανομίας>>, που εξακολουθούν να ηχούν και σήμερα. Η αυταρχική θωράκιση του κράτους , όπως τη ζούμε σήμερα στην πιο άγρια μορφή της, μπορούμε να πούμε ότι ξεκίνησε από το Δεκέμβρη. Με διαδηλώσεις που βαφτίζονται διασάλευση της τάξης, με την έξαρση της αγρίας καταστολής και της μηδενικής ανοχής, με την επέκταση της παρακολούθησης με κρυφές κάμερες, με τη δημιουργία του κουκουλονόμου. Με εκκλήσεις προς το Καραμανλή να κηρύξει στρατιωτικό νόμο και να κατεβάσει τα τανκς στους δρόμους. Έτσι αντιμετωπίστηκε ο Δεκέμβρης του ’08 από την πλευρά του κράτους…

Όμως η νεολαιίστικη έκρηξη του Δεκέμβρη δεν κατάφερε να συνδέσει την οργή της νεολαίας με το εργατικό κίνημα. Δεν κατάφερε να πάρει ανατρεπτικό πολιτικό χαρακτήρα. Δεν προίκισε το νεανικό κίνημα με αυτοπεποίθηση και οργάνωση, αλλά έδειξε κομμάτι εκφυλισμού μέσςα από την φετιχοποίηση και απο8έωση της ατομικής βίας. Ενύσχισε τον ρηχό κινηματισμό που εύκολα οδηγείται στην διάλυση ή την απογοήτευση αν δεν μορφοποιηθεί σε ισχυρή και αποτελεσματική πολιτική διεκδίκηση.

Πριν από πέντε χρόνια οι νέοι είχαν αρχίσει να υποψιάζονται ότι θα ζήσουν χειρότερα από τους γονείς τους. Σήμερα η υποψία αυτή, έχει γίνει οδυνηρή βεβαιότητα. Τότε καταλύτης της έκρηξης ήταν η κρατική δολοφονία ενός 15χρονου παιδιού. Σήμερα η κυβέρνηση σε αγαστή συνεργασία με την Τρόικα, την ΕΕ και το ΔΝΤ στήνει στο εκτελεστικό απόσπασμα της ανεργίας, της φτώχειας και της μετανάστευσης μια ολόκληρη γενιά.

Οι νέοι Δεκέμβρηδες είναι αναπόφευκτοι. Γιατί είμαστε η γενιά που δεν έχει τίποτα να χάσει. Είμαστε η καταδικασμένη γενιά δίχως δουλειά, σπίτι, εργασία και μέλλον. Γι’αυτό παρεμένουμε η πιο επικίνδυνη γενιά για το σύστημα τους.

Αυτός ο Δεκέμβρης δεν θα έχει νόημα, όπως και κάθε άλλη εξέγερση δεν θα είχε νόημα αν δεν παραμένουν ζωντανά τα αιτήματα των <<εξεγερμένων>>. Της νεολαίας και του λαού,δηλαδή, που οραματίζεται ένα δίκαιο και αξιοπρεπές μέλλον, ένα μέλλον με εργασία και αξιοπρέπεια, δίχως φτώχεια και καταπίεση. Μέχρι αυτές οι εξεγέρσεις και οι αγώνες του λαού και της νεολαίας να γινουν αποφασιστικες μαχες,μεχρι τα ονειρα μας να πάρουν εκδίκηση, μέχρι την τελική νίκη!

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ 12:00

ΜΑΣ ΕΙΠΑΝ «ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΝΑΠΕ» …ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s