Το Πολυτεχνείο είναι ΕΔΩ

Όχι μόνο η μνήμη του, αλλά και ο
επαναστατικός δρόμος που χάραξε για
το πώς αλλάζει η κοινωνία.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν η αρχή του τέλους της χούντας. Δεν ήταν υπόθεση μιας χούφτας φοιτητών αλλά ένας μαζικός ξεσηκωμός των εργατών και της νεολαίας, κομμάτι μιας παγκόσμιας έκρηξης. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός γνωρίζει την πρώτη του μεγάλη ήττα στο Βιετνάμ και αναγκάζεται να τα μαζέψει και να φύγει. Οι καπιταλιστές στην Ευρώπη αντιμετωπίζουν για πρώτη φορά μετά τη δεκαετία του 30’, τις πρώτες άγριες απεργίες. Το νέο φοιτητικό κίνημα, αρχίζει να αμφισβητεί τον συντηρητισμό και τις ιδέες της κυρίαρχης τάξης και όλα αυτά οδηγούν στο Μάη του 68′ στη Γαλλία, στο καυτό φθινόπωρο του 69′ στην Ιταλία, στο Πολυτεχνείο στην Ελλάδα…

Η εξέγερση

Στα αφιερώματα που γράφονται κάθε 17 Νοέμβρη στις εφημερίδες, η εξέγερση παρουσιάζεται σαν μια ηρωική εκδήλωση διαμαρτυρίας των φοιτητών που καταστάλθηκε άγρια από το καθεστώς της χούντας. Απουσιάζει όμως η ανάλυση του κοινωνικού και πολιτικού υποβάθρου της εξέγερσης, η ίδια η δυναμική της.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν μια εξέγερση που παρά το γεγονός ότι πνίγηκε στο αίμα από τα τανκς και τα πολυβόλα του στρατού και της αστυνομίας, αποτέλεσε την αρχή του τέλους της χούντας. Και μόνο γι’ αυτό, το Πολυτεχνείο αποτελεί μια λαμπρή σελίδα στην ιστορία του κινήματος των εργατών και της νεολαίας. Αλλά ήταν πολλά περισσότερα πράγματα.. Δεν ήταν ενθουσιασμός της στιγμής αυτή η μαχητικότητα. Ήταν το προϊόν βαθιών διεργασιών μέσα στην εργατική τάξη και τη νεολαία της εποχής. Ήταν η έκφραση της ριζοσπαστικοποίησης που πήγαζε από προηγούμενους αγώνες και που άφησαν βαθιές αλλαγές στη συνείδηση του λαού. Έκφραζε τη συνειδητοποίηση της ανάγκης για σκληρό και επίπονο μαζικό αγώνα, της ανάγκης να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις.

Το πολυτεχνείο λοιπόν έχει παρελθόν όπως έχει και μέλλον..

Τα γεγονότα του Νοέμβρη μπορούν να γίνουν κατανοητά μόνο αν εξετάσουμε την ιστορία του λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα. Οι ρίζες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μπορούν να ανιχνευτούν πολύ πίσω από την πταετία της Χούντας στην ιστορία των λαϊκών κινημάτων και το πώς αυτά επέδρασσαν στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Μετά τη δικτατορία του Ι. Μεταξά το 1936, η ίδρυση του ΕΑΜ το 1941 αποτέλεσε ένα σημείο – τομή για τον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό, αφού ως μια ευρεία λαϊκή και κοινωνική συμμαχία κατάφερε να προσλάβει το χαρακτήρα δεσπόζουσας κοινωνικοπολιτικής δύναμης, που έρχεται να ανατρέψει όλους τους μέχρι τότε παγιωμένους κοινωνικούς και πολιτικούς σχηματισμούς και να συγκεκριμενοποιήσει το αίτημα για εκδημοκρατισμό της ελληνικής κοινωνίας. Για πρώτη φορά στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, οι μάζες επενέβαιναν άμεσα στον πολιτικό και κοινωνικό τομέα κα καλούνταν να αναμειχθούν ενεργά στην οικοδόμηση θεσμών μέχρι την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας. Την ίδια ώρα, η αστική τάξη έχει εναποθέσει όλες τις ελπίδες να ανακτήσει το χαμένο έδαφος στην παρέμβαση των Βρετανών. Ωστόσο, μόνο ο εμφύλιος πόλεμος θα μπορούσε να παγιώσει την κυριαρχία αυτή. Θεμελιακό ρόλο θα παίξει η ίδρυση του ΙΔΕΑ (Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών) τον Οκτώβρη του ’44. Σκοπός του ΙΔΕΑ δεν ήταν άλλος από την πλήρη διάλυση του κομμουνιστικού κινήματος και της επιρροής του και η εγκαθίδρυση και αναπαραγωγή του στρατιωτικού μηχανισμού ως κομβικού σημείου στην οργάνωση της αστικής εξουσίας. Ο στρατός πλέον ταυτίζεται με το «έθνος». Η αγγλική πολιτική και η αστική εξουσία έχουν πλέον μια ξεκάθαρη επιλογή: την ένοπλη αντιπαράθεση με στόχο τον αφανισμό του ΕΑΜ. Το ΕΑΜ περνάει στην παρανομία και ο ένοπλος αγώνας (Δεκεμβριανά) που διεξήχθη από τις 03/12/44 μέχρι 04/01/45 πέρα από τις δεκάδες νεκρών, αφήνει και έντονο κλίμα απογοήτευσης στον ΕΛΑΣ λόγω των λαθών της ηγεσίας του ΕΑΜ με αποκορύφωμα την συμφωνία της Βάρκιζας και τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ. Οι αγωνιστές του ΕΛΑΣ παραμένουν στα βουνά με την μετονομασία Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας στο οποίο έχουν να αντιμετωπίσουν πλέον και τους Αμερικάνους, ενώ υπο την απειλή της μη τήρησης του δόγματος Τρούμαν ο τελευταίος γύρος του εμφυλίου είναι πραγματικότητα με το τραγικό τέλος του ΔΣΕ στο Γράμμο και στο Βίτσι και την ανάληψη της εξουσίας από τον Παπάγο. Οι συνέπειες του Εμφυλίου και οι δομές του μετεμφυλιακού κράτους θα συνεχίσουν να υπάρχουν μέχρι το ’67, ενώ επιβάλλεται πλέον ένα ιδιότυπο καθεστώς «εκτάκτου ανάγκης» με κυρίαρχα γνωρίσματα: τον καθοριστικό ρόλο του στρατού, μια σειρά αντισυνταγματικών ψηφισμάτων του εμφυλίου, αλλά και κανόνες αντικομουνισμού που εξουδετερώνουν ουσιαστικά τις όποιες ελευθερίες και ατομικά δικαιώματα («παρασύνταγμα»), την ύπαρξη παράλληλου κράτους (ΙΔΕΑ, περιβάλλον ανακτόρων, μυστικές υπηρεσίες που ελέγχονται απευθείας από τις ΗΠΑ).

Μετά το θάνατό του Παπάγου, τα ανάκτορα επιλέγουν τον Κ. Καραμανλή για πρωθυπουργό. Η ΕΡΕ (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση) του Καραμανλή πιέζεται μόνο από τον αριστερό λόγο της ΕΔΑ (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά), που μπορεί να επιχειρηματολογεί στο επίπεδο της αστικής ιδεολογίας, αλλά εκφράζει σε κάθε περίπτωση την περιθωριοποίηση της Αριστεράς από το μετεμφυλιακό αστικό κράτος, στο οποίο κυριαρχεί ο «αντικομουνισμός» υπό την πίεση και των «εθνικοφρόνων».
Πριν τη λήξη της καραμανλικής οκταετίας και ενώ έχει ιδρυθεί η Ένωση Κέντρου του Γ. Παπανδρέου – η εναλλακτική λύση για την αναπαραγωγή της αστικής εξουσίας -, η δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη (Ιούνιος ’63) αποδεικνύει τη συνέχιση ύπαρξης «ορατών» και «αόρατων» κέντρων εξουσίας. Ωστόσο, παρά τα σκληρά νομοθετήματα και την τρομοκρατική δράση ομάδων της ακροδεξιάς σ’ όλη την επικράτεια, το κοινωνικό δυναμικό που βίωνε όλη αυτή την πίεση δεν έμεινε αμέτοχο. Η δεκαετία του 60′ και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 70′ αποτελούσαν τα «χρυσά χρόνια» για τους καπιταλιστές, όχι όμως για τους εργαζόμενους. Εκείνα τα χρόνια δημιουργήθηκε μια νέα εργατική τάξη. Εκατοντάδες χιλιάδες αγρότες εγκατέλειψαν την ύπαιθρο, κυνηγημένοι από την φτώχεια και την καταπίεση, για να βρουν δουλειά στις πόλεις. Αυτή η εργατική τάξη έχτιζε στην κυριολεξία τα πάντα, αλλά έπαιρνε ψίχουλα. Αναζωογόνησε τα συνδικάτα , μαζικοποίησε την Αριστερά και μπήκε μπροστά στους αγώνες της δεκαετίας του 60′. Η ανατροπή της άρχουσας τάξης δεν φάνταζε ουτοπία και γι’ αυτό και εκείνη έβγαλε ένα στεναγμό ανακούφισης μόλις μαθεύτηκαν τα νέα του πραξικοπήματος. Οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι μεγαλέμποροι στήριξαν τη χούντα γιατί τους απάλλαξε από το βραχνά της πολιτικής κρίσης που έφερε η έκρηξη του κινήματος με τα Ιουλιανά του 1965. Όταν ο Κωνσταντίνος απέλυσε στις 15 Ιούλη τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, επικεφαλής της κυβέρνησης της Ένωσης Κέντρου, πυροδότησε -άθελά του- την οργή του ενός τεράστιου κινήματος που αναπτυσσόταν ήδη γοργά από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’60. Για δύο μήνες, όλη η χωρά συγκλονίστηκε από αναρίθμητες διαδηλώσεις, συγκρούσεις με την αστυνομία, μια τεράστια Γενική Απεργία στις 27 Ιούλη. Το κίνημα ανέτρεψε δύο κυβερνήσεις ’αποστατών’ που είχε προσπαθήσει να στήσει το παλάτι. Τον Σεπτέμβρη του 1965 η τελευταία απόπειρα πέτυχε. Αλλά η πολυπόθητη ’σταθερότητα’ για την άρχουσα τάξη δεν ήρθε. Τον Δεκέμβρη του 1966 ο ΣΕΒ πχ προειδοποιούσε ’Η απεργία γενικώς είναι ανωμαλία… Η έκτασής των απεργιών και προπάντως η επανάληψις των τόσον σύντομα θα πρέπει να επιστήσουν την προσοχήν των υπευθύνων πριν γίνουν νοσηρό κλίμα. Νομίζομεν’. Τελική κατάληξη θα είναι η προκήρυξη εκλογών τον Μάη του 1967, οι οποίες δεν θα γίνουν ποτέ. Στις 21 του Απρίλη 1967 αποδεικνύεται ότι ο στρατός δεν είναι ελεγχόμενος αποκλειστικά στο παλάτι. Η δυναμική που είχε αποκτήσει από τη νίκη του στον εμφύλιο και η τάση που καλλιεργήθηκε από την δικτατορία της 4ης Αυγούστου μέχρι και το 1967 για αυτόνομη παρουσία του έβρισκε τη δικαίωση της…

Το πραξικόπημα

Στις 21 Απρίλη του 1967 μια ομάδα ανώτερων αξιωματικών του στρατού, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Παπαδόπουλο, κατάργησε την κυβέρνηση, ανέστειλε την ισχύ των περισσότερων άρθρων του Συντάγματος και ανέλαβε την εξουσία. Χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι, μέλη αριστερών οργανώσεων, συνδικαλιστές, αγωνιστές του φοιτητικού κινήματος πιάστηκαν, οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα και μετά πήραν το δρόμο της φυλακής και της εξορίας. Στα μπουντρούμια της Ασφάλειας, της ΕΣΑ, των Λοκατζήδων, τα βασανιστήρια ήταν στην ημερήσια διάταξη. Τα συνδικάτα μπήκαν κάτω από τον έλεγχο της Ασφάλειας και των στρατιωτικών διοικητών, δεκάδες απο αυτά διαλύθηκαν και εκατοντάδες συνελήφθησαν.

Οι εφημερίδες της αριστεράς έκλεισαν και στις υπόλοιπες επιβλήθηκε τόσο ασφυκτική λογοκρισία, ώστε σύντομα η κυκλοφορία τους μειώθηκε κατά 40%. Οι ΗΠΑ γνώριζαν για τα σχέδια του πραξικοπήματος αλλά φυσικά δεν έκαναν τίποτα για να το εμποδίσουν. Αντίθετα ο πρόεδρος Τζόνσον έστειλε γράμματα γεμάτα επαίνους στον δικτάτορα. Ο επίσημος πολιτικός κόσμος παραγκωνίστηκε μέσα σε ένα βράδυ, αλλά ούτε αυτοί είχαν κάνει τίποτα για να εμποδίσουν την χούντα.

Η χούντα φίμωσε τους εργάτες. Οι απεργίες απαγορεύτηκαν, τα συνδικάτα καταλήφθηκαν απο τους εκλεκτούς της Ασφάλειας. Αυτό σήμαινε ότι τα χρόνια που κράτησε η χούντα, οι μισθοί έμειναν ουσιαστικά παγωμένοι ενώ την ίδια στιγμή τα κέρδη αυξάνονταν με αλματώδεις μισθούς. Αλλά όσο και να στήνανε οι χουντικοί τις εκλογές στα σωματεία ή να τρομοκρατούσαν παλιούς γνωστούς αγωνιστές, δεν μπορούσαν να σταματήσουν τις διεργασίες σε όλο τον κόσμο που σιγά-σιγά ανακάλυπτε τι δύναμη του δίνει η συλλογικότητα στους χώρους δουλειάς. Η χούντα όσο περνούσε ο καιρός γινόταν ολοένα και πιο μισητή, ολοένα και πιο απομονωμένη. Μια σειρά απεργιών όπως αυτές των εργαζομένων στον τύπο, των μεταλλωρύχων στα ορυχεία της Κασσάνδρας, των εργαζομένων σε ΔΕΗ- ΠΑΠ και των αγροτών των Μεγάρων έδειχναν ξεκάθαρα την αγανάκτηση που έβραζε. Η χούντα είχε κηρύξει τον Ιούνη την ‘αβασίλευτο δημοκρατία’ και είχε οργανώσει ένα ψευδό – δημοψήφισμα για να ρίξει ένα δημοκρατικό μανδύα στο καθεστώς της. Ο Παπαδόπουλος ορκίστηκε ‘Πρόεδρος’ της ‘Δημοκρατίας’ ενώ τον Οκτώβρη ο Μαρκεζίνης ορκίστηκε ‘πρωθυπουργός’.

Οι προσπάθειές της να σπάσει αυτή την απομόνωση με μέτρα ‘φιλελευθεροποίησης’ και προσπάθειες να οικοδομηθούν ‘γέφυρες’ με παλιούς αστούς πολιτικούς, όξυναν την κρίση και τους καυγάδες στο εσωτερικό της. Το ερώτημα που βασάνιζε τη χούντα ήταν πως μια ‘ομαλή μετάβαση’ σε κάποιου είδους κοινοβουλευτικό καθεστώς δεν θα μετατραπεί σε μια ανεξέλεγκτη έκρηξη από τα κάτω.

Όμως η πρώτη μαζική, μετωπική σύγκρουση με τη χούντα δεν άργησε να εκδηλωθεί…

Νομική

Εκείνη την περίοδο είχε ανοίξει μια μεγάλη κόντρα μέσα στις σχολές, όταν η χούντα επέτρεψε να γίνουν εκλογές για τους Συλλόγους- για να δείξει ένα δημοκρατικό προσωπείο- αλλά χρησιμοποίησε την πιο απροκάλυπτη νοθεία και την καταστολή για να εξασφαλίσει ότι θα αναδειχθούν οι δικοί της υποψήφιοι. Το Φλεβάρη, επιστράτευσε, διακόπτοντας την αναβολή, δεκάδες γνωστούς φοιτητές συνδικαλιστές. Στις 21 Φλεβάρη οι φοιτητές της Νομικής συγκεντρώθηκαν στο κτίριο και σύντομα μαζί τους ενώθηκαν οι φοιτητές της Φυσικομαθηματικής που ήρθαν με πορεία από το κτήριο του Χημείου. Το απόγευμα οι φοιτητές της Νομικής είχαν φτάσει τις 4.500 και η κατάληψη ήταν πραγματικότητα. Χιλιάδες κόσμος συγκεντρώθηκε απέξω αγνοώντας τις επιθέσεις της αστυνομίας και των παρακρατικών, και εκδήλωνε με κάθε τρόπο την συμπαράστασή του στους φοιτητές. Η κρίση της επίσημης αριστεράς, είχε αφήσει το περιθώριο για την εμφάνιση ομάδων, οργανώσεων και ρευμάτων που έδιναν προοπτική στο φοιτητικό κίνημα. Έτσι σύντομα από διαμαρτυρία με φοιτητικά αιτήματα η κινητοποίηση απέκτησε άμεσο πολιτικό και αντιχουντικό χαρακτήρα. Η κατάληψη τέλειωσε την επόμενη μέρα, όταν η Επιτροπή Κατάληψης πίστεψε τις διαβεβαιώσεις της Συγκλήτου ότι είχε εξασφαλίσει από το καθεστώς την ασφαλή αποχώρηση των φοιτητών. Φυσικά καμιά τέτοια υπόσχεση δεν τηρήθηκε.

Όμως η κατάληψη της Νομικής ήταν επίσης προάγγελος του Πολυτεχνείου…

Το Πολυτεχνείο

Την Τετάρτη 14 Νοέμβρη, οι φοιτητές της Νομικής αποφασίζουν να κατέβουν με πορεία στο Πολυτεχνείο και παρόλο που χτυπιούνται με την αστυνομία καταφέρνουν να μπουν στο κτήριο. Η αστυνομία κυκλώνει το κτίριο αλλά δεν επεμβαίνει. Η χούντα υπολόγιζε ότι αυτή η εκδήλωση θα εκτονωθεί μετά από λίγες ώρες και δεν ήθελε να διακινδυνέψει να ραγίσει η βιτρίνα της ‘φιλελευθεροποίησης’ μέσα στο κέντρο της Αθήνας. Αντίθετα, μέχρι το βράδυ η κατάληψη οριστικοποιείται με τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων, συγκροτείται προσωρινή Συντονιστική Επιτροπή ενώ οργανώνεται η εσωτερική ζωή. Πραγματοποιούνται συνελεύσεις με τη παρουσία των εργατών και την Παρασκευή οι διαδηλωτές που ξεπερνούν τις 100.000 έχουν κατακλύσει το κέντρο της Αθήνας. Το καταληφθέν από τους φοιτητές και τους εργαζόμενους Πολυτεχνείο έχει γίνει η ‘βάση του αγώνα’. Όμως από το μεσημέρι της Παρασκευής η χούντα αρχίζει να χτυπάει στο ψαχνό διαδηλωτές και οι πρώτοι νεκροί είναι γεγονός. Ο κόσμος αντιστέκεται κάνοντας αντεπιθέσεις στην αστυνομία και προσπαθώντας να καταλάβει δημόσια κτίρια και τράπεζες, φτιάχνονται οδοφράγματα και χιλιάδες εργάτες φοιτητές και μαθητές πολεμάνε σχεδόν με γυμνά χέρια. Στις 3:03 στις 17 Νοέμβρη, ένα τανκ γκρεμίζει την κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου. Οι διαδηλώσεις θα συνεχιστούν όλο το βράδυ, παρόλο που το Πολυτεχνείο έχει πέσει. Εκεί οι εργάτες και η νεολαία θα δώσουν τους τελευταίου τους νεκρούς.

Η χούντα έβαψε την εξέγερση στο αίμα και κέρδισε έτσι μερικούς μήνες ζωής. Η αντίστροφη μέτρηση για τη πτώση της όμως είχε ξεκινήσει… Η κλίκα του Ιωαννίδη ανέτρεψε τον Παπαδόπουλο και στην προσπάθειά του η χούντα να ξεφύγει από τη κρίση που δημιούργησαν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, οργάνωσε ένα πραξικόπημα στη Κύπρο. Ο Ιωαννίδης ήλπιζε ότι έτσι θα κερδίσει την Κύπρο για την ελληνική άρχουσα τάξη και θα της εξασφαλίζε μαζικό έρεισμα αλλά έπεσε έξω και στα δύο. Μετά από το φιάσκο στη Κύπρο η χούντα παρέδωσε την εξουσία στην κυβέρνηση του Καραμανλή που ήρθε από το Παρίσι.

Όμως, οι ελπίδες της άρχουσας τάξης ότι η μετάβαση στον κοινοβουλευτισμό θα ήταν ομαλή διαψεύστηκαν γρήγορα. Η πτώση της χούντας απελευθέρωσε τη τρομερή δυναμική ενός τεράστιου κινήματος…

Η Ελλάδα στα χρόνια της μεταπολίτευσης γνωρίζει για πρώτη φορά, λόγω της ανάπτυξης του εργοστασιακού κινήματος το φαινόμενο των πολυήμερων απεργιών με καταλήψεις εργοστασίων και άμεση δημοκρατία μέσα σε αυτές που δημιουργούν τριγμούς στο σύστημα. Ταυτόχρονα το Φοιτητικό Κίνημα έχει αποκτήσει πλέον τεράστια απεύθυνση και αποδοχή από όλη την κοινωνία και έχει εφοδιαστεί από το Πολυτεχνείο με τις γνώσεις που χρειάζεται για να πετύχει νίκες.

Γιατί η ιστορία του Πολυτεχνείου δεν είναι απλώς η ιστορία κάποιων φοιτητών που εξεγέρθηκαν ενάντια στη δικτατορία. Είναι η ιστορία του αγώνα, των μέσων και των τρόπων που χρησιμοποίησε η κοινωνική πλειοψηφία για να αντισταθεί και να ανατρέψει ένα σύστημα που δεν την χώραγε. Όταν θα σταματήσουν να δίνονται αγώνες μόνο τότε το Πολυτεχνείο και η ιστορία του θα ανήκουν στη σφαίρα του παρελθόντος. Όσο η νεολαία και ο κόσμος της εργασίας θα βλέπουν τα δικαιώματα τους σε παιδεία, εργασία και δημοκρατία να δολοφονούνται καθημερινά, το μήνυμα του ανυποχώρητου, κοινωνικού αγώνα του Πολυτεχνείου θα ζεί στη σύγχρονη πραγματικότητα, θα ζεί στους αγώνες του σήμερα.

Σήμερα, λοιπόν και για τα δυο τελευταία χρόνια αντιμετωπίζουμε την πιο σκληρή επίθεση από τους υπερασπιστές του κεφαλαίου η οποία έχει καταβαραθρώσει κάθε κατάκτηση και δικαίωμα επιστρέφοντας μας πίσω 200 χρόνια, επιβάλλοντας συνθήκες μεσαίωνα. Έχουν καταντήσει αυτονόητα δικαιώματα όπως τη μόνιμη και σταθερή εργασία και τους ανθρώπινους όρους διαβίωσης άπιαστο όνειρο. Η πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ υπό την καθοδήγηση της ΕΕ και του ΔΝΤ το μόνο που πέτυχε και συνεχίζει να κάνει είναι να εντείνει την υποβάθμιση των ζωών μας στο όνομα του χρέους . Στο όνομα της κρίσης που άλλοι δημιουργήσαν και στην έξοδο απο αύτην, προσπαθούν να μας πείσουν να κάνουμε θυσίες, να υπομένουμε την υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής μας μέχρι «να σωθεί η χώρα και η οικονομία μας». Αυτό που δεν μας λένε είναι ότι τα νέα μέτρα που φέρνουν σε εκπαίδευση και εργασία όχι μόνο δεν θα είναι προσωρινά αλλά θα μείνουν, ακόμα και όταν η κρίση φύγει. Θα μείνουν γιατί στόχος τους είναι να εξασφαλίσουν με κάθε τρόπο την απρόσκοπτη κερδοφορία του κεφαλαίου και των επιχειρήσεων και να διαλύσουν κάθε είδος συλλογικής αντίδρασης από την πλευρά της νεολαίας και των εργαζόμενων. Γι’ αυτό το ψεύτικο δίλλημα που δημιουργούν στον λαό ‘μνημόνια ή χρεοκοπία’ παρόλο που ξόφλησε, συνεχίζει να αποτελεί απειλή επιβολής θυσιών από τον λαό. Θυσίες που και καλά θα μας οδηγήσουν στη λύτρωση αλλά η πραγματικότητα είναι ότι τα μνημόνια οδηγούν στη χρεοκοπία.

Το καθεστώς που θέλουν να φτιάξουν στην εργασία είναι το πιο εκμεταλλευτικό καθεστώς που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Εκεί εκτός από την ανεργία, κυριαρχεί η ελαστική απασχόληση, η ανασφάλεια, ο φόβος της απόλυσης, οι πενιχροί μισθοί, τα εξαντλητικά ωράρια, η απουσία οποιαδήποτε έννοιας κοινωνικής ασφάλισης. Για να δεχτούμε όλα αυτά, θέλουν από σήμερα να προετοιμάσουν τη δική μας γενιά αλλά και αυτές που θα έρθουν μετά από μας. Σχεδιάζουν ότι θα το καταφέρουν μέσα από την μετατροπή του εκπαιδευτικού συστήματος σε πειραματικό σωλήνα, μέσα στον οποίο θα τρέχουμε πανικόβλητοι να μαζέψουμε πιστοποιητικά, μονάδες και τίτλους χωρίς να έχουμε το δικαίωμα να συζητήσουμε με τους συμφοιτητές για όσα μας ετοιμάζουν και να διεκδικήσουμε όσα μας ανήκουν στο πλευρό τους. Γι’αυτό πολιτικοποιούν με τον νόμο πλαίσιο τις καταλήψεις τις Γενικές Συνελεύσεις και οτιδήποτε χαλάει την ‘ομαλότητα’ μέσα στις σχολές όπως ακριβώς κάνουν και με τις απεργίες ονομάζοντάς τες ‘καταχρηστικές’.

Για αυτό το σκοπό αλλάζουν με τέτοιο τρόπο το καθεστώς λειτουργίας ολόκληρου του εκπαιδευτικού συστήματος προκειμένου να μας κάνουν πειθήνιους μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενους που θα ανεχόμαστε την καταπάτηση των δικαιωμάτων μας και θα προσπαθούμε ο καθένας μόνος του να τα καταφέρουμε. Αφήνουν ελεύθερο χώρο στις επιχειρήσεις να καθορίζουν τη διοίκηση των σχολών μας, τα προγράμματα σπουδών και την έρευνα. Καταργούν στην πράξη την έννοια του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Διαλύουν τα γνωστικά αντικείμενα των σχολών μας και αντικαθιστούν τα πτυχία με ατομικούς φάκελους δεξιοτήτων με τέτοιο τρόπο ώστε να είμαστε αναγκασμένοι να διαπραγματευόμαστε ατομικά τα δικαιώματα μας στην εργασία. Εντατικοποιούν με τέτοιο τρόπο τους ρυθμούς σπουδών, ώστε όσοι απο μας αναγκαζόμαστε παράλληλα να δουλεύουμε να αποκλειόμαστε αυτόματα από την εκπαιδευτική διαδικασία αλλά και να φιμώνεται οποιαδήποτε φωνή αντίδρασης σε όλα αυτά.

 

Μέσα στη δίνη όλων αυτών που συμβαίνουν γύρω μας, ο αγώνας του Πολυτεχνείου αφήνει πολύτιμη παρακαταθήκη το μήνυμα του. Το μήνυμα του ότι η συλλογική πάλη, ο αγώνας που προέρχεται από κάθε έναν μαθητή, φοιτητή, εργαζόμενο και άνεργο που βλέπει το μέλλον του αβέβαιο, είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Ο δρόμος αυτός δεν μπορεί παρά να είναι ριζοσπαστικός μέσα στις σχολές αλλά και έξω..

 

  • Να φύγει η τρι – κομματική κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ, κάθε διαχειριστής της επίθεσης, η τρόικα, η Εποπτεία.
  • Στάση πληρωμών στους τοκογλύφους και διαγραφή του χρέους.
  • Έξοδος από το ευρώ, ρήξη και αποδέσμευση από ΕΕ, ΝΑΤΟ, και ΔΝΤ.
  • Εθνικοποίηση τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων με εργατικό έλεγχο.
  • Ριζική αναδιανομή του πλούτου υπέρ του εργατικού εισοδήματος σε βάρος των κερδών.
  • Ταξική αγωνιστική ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, αναβάθμιση και συντονισμός από τα κάτω, ενίσχυση των μορφών λαϊκής αυτό-οργάνωσης, ανυπακοής και αλληλεγγύης.

 

ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΕΙ ΝΙΚΗΤΗΣ Ο ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΦΟΒΟΣ!

Το Πολυτεχνείο δεν χρειάζεται βαρύγδουπα λόγια για «δημοκρατία και διαφάνεια» και εκθέσεις βιβλίων για να έχει τον χώρο που του αξίζει στο σήμερα. Το Πολυτεχνείο αναπνέει στις συλλογικές διαδικασίες, στις γένικες συνελεύσεις, στις πορείες… Εκεί που ο κόσμος που πλήττεται συνειδητοποιεί ότι για να τα καταφέρει χρειάζεται και το διπλανό του, εκεί που η αμφισβήτηση και η δυσαρέσκεια γίνεται πράξη, εκεί που η ζωντανή κουβέντα και οι συλλογικές δράσεις ξεπερνούν τους πεφωτισμένους εκπροσώπους… εκεί που η ομορφιά του αγώνα δημιουργεί τα υλικά από τα οποία θα φτιάξουμε το δικό μας μέλλον…

 

Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ‘73

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

 

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ-ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ-ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s